Μια μέρα σαν τη χθεσινή, στις 2 Σεπτέμβρη του 1984 (συγκινητική η ημερολογιακή σύμπτωση με τον θάνατο του Μίκη Θεοδωράκη), άφησε την τελευταία του πνοή ο Μάνος Κατράκης, ένα από τα τοτέμ του...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με την ολύμπια φωνή του που θαρρείς έβγαινε από τα σωθικά της Γης και το αλύγιστο βλέμμα, ο Κατράκης γνώρισε την καταξίωση στο θεατρικό σανίδι τη δεκαετία του '30, διαπρέποντας τόσο στο Εθνικό Θέατρο όσο και στην Ελεύθερη Σκηνή που είχαν ιδρύσει οι Δημήτρης Μυράτ και Μαρίκα Κοτοπούλη.

Η δεκαετία του '40 βρήκε τον Κατράκη να παίρνει ενεργό μέρος στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (όπου τραυματίστηκε σοβαρά) και την Αντίσταση, ενώ μετά τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου, φυλακίστηκε ως πολιτικός κρατούμενος στη Μακρόνησο και τον Άη Στράτη για σχεδόν 7 χρόνια. Ο Κατράκης, προτού συμβούν όλα αυτά, είχε προλάβει να διατελέσει βραχύβιος πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, συμβάλλοντας τα μέγιστα στο να ιδρυθεί το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Το 1984, λίγους μήνες προτού γνέψει αντίο, ο Κατράκης μάς χάρισε έναν σπαρακτικό τελευταίο χορό, στο «Ταξίδι στα Κύθηρα» του Θόδωρου Αγγελόπουλου. υγ: θα μας επιτρέψτε μια ειδική μνεία σε ένα φευγαλέο στιγμιότυπο που ενδέχεται να ξεφύγει από το βλέμμα του θεατή, στην ταινία «Συνοικία το όνειρο» του Αλέκου Αλεξανδράκη, σε μια σκηνή σκέτο βούρκωμα που συμπυκνώνει τη γλυκιά ιστορία των φτωχοδιάβολων με τη χαμηλοτάβανη μοίρα.

Λίγο πριν το φινάλε λοιπόν, ο Ρίκος (Αλεξανδράκης) και ο «Νεκροφόρας» (Κατράκης) μπουκάρουν στο σπίτι μιας πλούσιας ηλικιωμένης, με υποτιθέμενο σκοπό να τη ληστέψουν και να τη σκοτώσουν, αλλά καταλήγουν να τη βοηθούν (και να της σώζουν τη ζωή) λες και ήταν η ίδια τους η μάνα.

Κι ενώ ήδη έχεις σπαράξει με τα βλέμματα που λένε τα πάντα χωρίς να πούνε κουβέντα, ακολουθεί μια αθέατη λεπτομέρεια που σε αποτελειώνει.

Καθώς οι δυο τους αποχωρούν από το δωμάτιο, έτοιμοι να επιστρέψουν σε μια ζωή χωρίς ορίζοντα, ο Μάνος Κατράκης κάνει μια περίεργη γυροβολιά.

Ένα ακατανόητο μπρος-πίσω, σαν ένα αμήχανο χορευτικό, προτού αποχαιρετήσει την ηλικιωμένη με ένα χαμόγελο που αποτυπώνει όλη την αξιοπρέπεια που μπορεί να ξετρυπώσει ένας άνθρωπος.

Λίγα δευτερόλεπτα που αξίζουν πέντε, δέκα, είκοσι, εκατό Όσκαρ.

Φώτο 1: Ταξίδι στα Κύθηρα (1984, του Θόδωρου Αγγελοπουλου) Φώτο 2: Συνοικία το όνειρο (1961, του Αλέκου Αλεξανδράκη) Φώτο 3: Το χώμα βάφτηκε κόκκινο (1966, του Βασίλη Γεωργιάδη)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους