Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΌΤΑΝ ΠΑΥΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟΣ, ΑΡΧΙΖΕΙΣ ΝΑ ΑΝΗΚΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΌ ΣΟΥ Κάποια στιγμή έρχεται η ώρα που κουράζεσαι να είσαι πάντα εκεί.

Να καταλαβαίνεις πριν σου εξηγήσουν.

Να συγχωρείς πριν σου ζητήσουν συγγνώμη.

Να υποχωρείς για να μη δημιουργηθεί ένταση.

Να καταπίνεις όσα αισθάνεσαι για να μη στενοχωρήσεις κανέναν.

Κουράζεσαι να είσαι ο άνθρωπος που αντέχει τα πάντα, ενώ οι άλλοι θεωρούν πως η παρουσία, η φροντίδα και η διαθεσιμότητά σου δεν έχουν όρια.

Και τότε κάτι μέσα σου αλλάζει.

Όχι επειδή έπαψες να αγαπάς.

Όχι επειδή σκλήρυνες.

Αλλά επειδή άρχισες, επιτέλους, να ακούς και εσένα.

Αρχίζεις να λες «όχι» εκεί όπου κάποτε έλεγες ένα βιαστικό «ναι». Σταματάς να εξηγείς ασταμάτητα τις ανάγκες σου.

Δεν τρέχεις πια να καλύψεις κάθε κενό, να διορθώσεις κάθε κατάσταση και να κρατήσεις ζωντανές σχέσεις που στηρίζονταν αποκλειστικά στη δική σου προσπάθεια.

Και τότε κάποιοι θα πουν ότι άλλαξες.

Στην πραγματικότητα, δεν τους ενοχλεί η αλλαγή σου.

Τους ενοχλεί που δεν έχουν πλέον την ίδια πρόσβαση σε εσένα.

Τους δυσκολεύει που δεν μπορούν να θεωρούν αυτονόητο τον χρόνο, την ενέργεια και την αγάπη σου.

Γιατί όσο δεν έβαζες όρια, όλα λειτουργούσαν βολικά — τουλάχιστον για εκείνους.

Το όριό σου, όμως, δεν είναι τιμωρία.

Είναι η στιγμή που αποφασίζεις ότι δεν θα εγκαταλείπεις άλλο τον εαυτό σου για να εξασφαλίσεις την αποδοχή των άλλων.

Είναι ένας τρόπος να λες: «Σε αγαπώ, αλλά δεν θα χαθώ για να σε κρατήσω.

Σε νοιάζομαι, αλλά δεν θα προδώσω ξανά αυτό που αισθάνομαι». Ίσως για χρόνια μπέρδευες την αγάπη με την αυτοθυσία.

Πίστευες ότι για να είσαι καλός άνθρωπος έπρεπε να είσαι πάντα διαθέσιμος.

Ότι έπρεπε να ανέχεσαι, να δικαιολογείς και να δίνεις ακόμη κι όταν είχες αδειάσει.

Όμως η αγάπη που απαιτεί να μικρύνεις δεν είναι αγάπη.

Η σχέση που συντηρείται μόνο όταν σωπαίνεις δεν είναι σύνδεση.

Και όποιος χρειάζεται να μην έχεις όρια για να παραμένει κοντά σου, δεν αγαπά ολόκληρη την ύπαρξή σου· αγαπά κυρίως όσα μπορούσε να παίρνει από εσένα.

Αυτό μπορεί να πονάει όταν το συνειδητοποιείς.

Πονάει να βλέπεις ότι κάποιοι δεν αναζητούσαν εσένα, αλλά τη φροντίδα που τους πρόσφερες.

Τη σιγουριά ότι θα συγχωρούσες ξανά.

Την πεποίθηση ότι, όσες φορές κι αν σε παραμελούσαν, εσύ θα παρέμενες στην ίδια θέση.

Όμως αυτή η απογοήτευση μπορεί να γίνει αφύπνιση.

Δεν χρειάζεται να εκδικηθείς κανέναν.

Δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι είχες δίκιο ούτε να περιμένεις να αναγνωρίσουν την αξία σου.

Η βαθύτερη δικαίωση είναι να πάψεις να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου.

Να απομακρύνεσαι χωρίς μίσος από ό,τι σε αδειάζει.

Να μιλάς χωρίς ενοχή για όσα χρειάζεσαι.

Να επιλέγεις σχέσεις στις οποίες δεν χρειάζεται να εξαντλείσαι για να αξίζεις μια θέση.

Δεν έγιναν όλα αυτά για να σκληρύνεις.

Έγιναν για να αποκτήσεις διάκριση.

Για να μάθεις ότι μπορείς να αγαπάς χωρίς να παραδίδεσαι, να προσφέρεις χωρίς να αδειάζεις και να συνδέεσαι χωρίς να χάνεις κομμάτια σου.

Όταν παύεις να είσαι δεδομένος, κάποιοι απομακρύνονται.

Άλλοι θυμώνουν.

Κάποιοι ίσως προσπαθήσουν να σε κάνουν να αισθανθείς ένοχος.

Εσύ, όμως, θυμήσου: Δεν άλλαξες επειδή έπαψες να ανέχεσαι.

Άλλαξες επειδή θεραπεύτηκες αρκετά ώστε να επιλέγεις.

Δεν έγινες ψυχρός.

Έγινες ξεκάθαρος.

Δεν έπαψες να αγαπάς τους άλλους.

Απλώς αποφάσισες να μην αφήνεις πια απέξω από αυτή την αγάπη τον εαυτό σου. Και αυτή δεν είναι απώλεια. Είναι επιστροφή. ΜΥΡΑ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους