Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ευταξίας εγκώμιον: σχετικά με τις άδειες των Ταχυδρομικών του Μεσοπολέμου Αρχές Σεπτεμβρίου.

Για του περισσότερους οι καλοκαιρινές διακοπές είναι πια παρελθόν και οι πόλεις έχουν ξαναγεμίσει.

Μαζί με τους γνώριμους ρυθμούς της δουλειάς επιστρέφει και ένας άλλος «καρχαρίας», που δεν έρχεται από τη θάλασσα, αλλά από τη γραφειοκρατία.

Δηλώθηκε σωστά η άδεια; Λείψαμε τις αναμενόμενες ημέρες ή μήπως ξεχαστήκαμε λίγο παραπάνω στην παραλία, στο βουνό ή όπου αλλού αποδράσαμε το καλοκαίρι; Είχαμε τακτοποιήσει τις υποθέσεις και τους λογαριασμούς που χειριζόμασταν πριν φύγουμε; Στα Ταχυδρομεία της δεκαετίας του ’30, τέτοιες παρατυπίες ή παραλείψεις αντιμετωπίζονταν με αυστηρότητα και πειθαρχικές κυρώσεις.

Τα ταχυδρομικά δελτία του 1934, από το αρχείο του Φιλοτελικού και Ταχυδρομικού Μουσείου, αποκαλύπτουν μια ολόκληρη σειρά σχετικών περιστατικών. Ο Δ.Μ., για παράδειγμα, υπάλληλος του Ταχυδρομείου Αγρινίου, έκανε «αὐθαίρετον χρῆσιν ἀδείας» και τιμωρήθηκε με πρόστιμο 100 δραχμών.

Ακόμη αυστηρότερα αντιμετωπίστηκε ο αγροτικός διανομέας Πατρών Θ.Μ., στον οποίο επιβλήθηκε πρόστιμο 300 δραχμών «δι’ αὐθαίρετον ἀπουσίαν ἀπό τῶν καθηκόντων». Υπήρχαν όμως και περιπτώσεις , όπου το παράπτωμα συνδεόταν με την πλημμελή εκτέλεση των καθηκόντων πριν από την άδεια.

Ο τηλεγραφητής Β.Σ.Μπ., προϊστάμενος του Ταχυδρομείου Σκοπέλου, δέχτηκε επίπληξη, γιατί, ενώ «ἀπήλθε εἰς ἄδειαν», αμέλησε να υποβάλει εγκαίρως τους λογαριασμούς των επιταγών του Σεπτεμβρίου.

Τους υπέβαλε τελικά «μετ’ δίμηνον καί μετά ἐπανειλημένας ὀχλήσεις». Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι η άδεια δεν αφορούσε μόνο εκείνον που έλειπε, αλλά και εκείνον που τον αναπλήρωνε. Ο Κ.Τ., βοηθός Α’ τάξης στο Ταχυδρομείο Χίου, ανέλαβε την αναπλήρωση υπαλλήλου που απουσίαζε.

Επειδή όμως αμέλησε να ζητήσει την επανάληψη αποστολής ενός τηλεγραφήματος που δεν είχε φτάσει στην υπηρεσία, προκάλεσε καθυστέρηση στην πληρωμή και δέχτηκε πειθαρχική επίπληξη.

Ακόμη σοβαρότερη θεωρούνταν η απόκρυψη μιας αδικαιολόγητης απουσίας. Ο Β.Τζ., υπάλληλος στο Ταχυδρομείο Αλιβερίου, όχι μόνο απέκρυψε απουσία αγροτικού διανομέα, αλλά, προκειμένου να την καλύψει, υπέγραψε και εικονικό φύλλο πορείας.

Τιμωρήθηκε με πρόστιμο 100 δραχμών, ενώ η έφεσή του απορρίφθηκε με την αιτιολογία της παράβασης καθήκοντος.

Πειθαρχικό παράπτωμα αποτελούσε ακόμη και η παραβίαση μιας νόμιμα χορηγηθείσας άδειας.

Ο αγροτικός διανομέας της Χαλκίδας Γ.Π. παρέτεινε την τριήμερη άδειά του και τιμωρήθηκε με πρόστιμο 50 δραχμών, ενώ στον διευθυντή Φθιοτιδοφωκίδας Κ.Στ. επιβλήθηκε πρόστιμο 100 δραχμών για αντίστοιχη παράβαση.

Οι περιπτώσεις αυτές δείχνουν ότι η άδεια στα Ταχυδρομεία του Μεσοπολέμου δεν ήταν απλώς δικαίωμα του υπαλλήλου, αλλά μια διοικητική διαδικασία που έπρεπε να τηρείται με ακρίβεια.

Οι ποινές, από την επίπληξη έως χρηματικά πρότιμα, μπορούσαν να επιβληθούν όχι μόνο για παρατυπίες στις άδειες, αλλά και για πλημμελή εκτέλεση καθηκόντων, αναξιοπρεπή συμπεριφορά ή ακόμη και «σκανδαλώδη» πολιτική δράση.

Και τα ποσά δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητα για την εποχή.

Το 1934 ο μηνιαίος μισθός ενός ταχυδρομικού υπαλλήλου ήταν περίπου 1.500 δραχμές.

Έτσι, ένα πρόστιμο 100 δραχμών αντιστοιχούσε σε περίπου ένα δέκατο πέμπτο του μηνιαίου μισθού , ενώ το πρόστιμο των 300 δραχμών έφτανε στο ένα πέμπτο.

Οι ποινές, επομένως, δεν είχαν μόνο συμβολικό χαρακτήρα, αλλά μπορούσαν να επιβαρύνουν αισθητά το εισόδημα ενός υπαλλήλου.

Τελικά, πίσω από αυτά τα φαινομενικά μικρά υπηρεσιακά παραπτώματα, διακρίνεται κάτι μεγαλύτερο: η αυστηρά οργανωμένη καθημερινότητα των Ταχυδρομείων και η σημασία της παρουσίας κάθε υπαλλήλου για την απρόσκοπτη λειτουργία της υπηρεσίας.

Γιατί, όπως φαίνεται, είτε το 1934 είτε σήμερα, μόλις επιστρέψουμε από τις διακοπές, ο «καρχαρίας» της δουλειάς και της γραφειοκρατίας είναι πάντα εκεί.

Ταυροκαρχαρίας από την κοινή σειρά γραμματοσήμων «Ο πλούτος των ελληνικών θαλασσών», 2012. Προσαρμογή Α. Λύγκα ENG⬇️ In Praise of Good Order: On Leave Regulations for Postal Workers in the Interwar Period Early September.

For most people, the summer holidays are now a thing of the past, and the cities are filling up again.

Along with the familiar routines of work, another kind of “shark” returns with us – one that does not come from the sea, but from bureaucracy.

Was the leave properly recorded? Did we take the expected number of days, or perhaps linger a little longer on the beach, in the mountains, or wherever else we escaped to for the summer? Had we settled the matters and accounts we were responsible for before we left? In the Post Offices of the 1930s, such irregularities and oversights were treated seriously and could result in disciplinary action.

Postal bulletins from 1934, held in the library of the Postal and Philatelic Museum, reveal a whole series of such cases. D.M., for example, an employee at the Agrinio Post Office, made “unauthorised use of leave” and was fined 100 drachmas.

Even more severely treated was T.M., a rural postal carrier in Patras, who was fined 300 drachmas for “unauthorised absence from duty”. There were also cases in which the offence was connected with the inadequate performance of duties before going on leave.

The telegraph operator V.S.B., head of the Skopelos Post Office, received a reprimand because, although he “went on leave”, he failed to submit the money-order accounts for September in good time.

He eventually submitted them “after two months and following repeated reminders”. Interestingly, leave did not concern only the person who was absent, but also the employee who took over their duties. K.T., a first-class assistant at the Chios Post Office, was appointed to replace an absent colleague.

However, he failed to request that a telegram which had not reached the office be sent again, causing a delay in payment and receiving a disciplinary reprimand as a result.

Even more serious was the concealment of an unjustified absence. V.Tz., an employee at the Aliveri Post Office, not only concealed the absence of a rural postal carrier but, in order to cover it up, also signed a fictitious travel sheet.

He was fined 100 drachmas, while his appeal was rejected on the grounds of dereliction of duty.

Even breaching a lawfully granted period of leave constituted a disciplinary offence. G.P., a rural postal carrier in Chalkida, extended his three-day leave and was fined 50 drachmas, while K.St., director of the Phthiotis–Phocis district, was fined 100 drachmas for a similar offence.

These cases show that, in the interwar Post Offices, leave was not simply an employee’s right, but an administrative procedure that had to be followed precisely.

Penalties, ranging from reprimands to financial fines, could be imposed not only for irregularities concerning leave, but also for inadequate performance of duties, conduct deemed unbecoming, or even “scandalous” political activity.

And the sums involved were far from insignificant for the time.

In 1934, a postal employee’s monthly salary was approximately 1,500 drachmas.

A fine of 100 drachmas therefore amounted to roughly one-fifteenth of a monthly salary, while a fine of 300 drachmas was equivalent to one-fifth.

The penalties, then, were far from merely symbolic: they could represent a significant financial burden for an employee.

Ultimately, behind these seemingly minor breaches of service discipline lies something more significant: the tightly regulated everyday life of the Post Office, and the importance of each employee’s presence to the smooth running of the service.

Because, as it seems, whether in 1934 or today, once the holidays are over, the “shark” of work and bureaucracy is always waiting for us. Bull shark from the 2012 Common stamp issue “The Wealth of the Greek Seas”. Adaptation: A. Lyngas

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους