Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε κοιτώ στα μάτια και σε ρωτάω , Τι έκανες τη σπίθα που σου χάρισε ο Θεός; Τι έκανες τη φλόγα που σου εμπιστεύτηκε η γη; Έγινες θεατής της ίδιας σου της ζωής.

Σου πήραν την αξιοπρέπεια και σου έδωσαν επιδόματα.

Σου πήραν την ελπίδα και σου έδωσαν υποσχέσεις.

Σου πήραν τη φωνή και σου έδωσαν μια οθόνη για να ξεχνιέσαι.

Σε έμαθαν να περιμένεις.

Να περιμένεις τον πολιτικό να σε σώσει.

Να περιμένεις το κράτος.

Να περιμένεις μια εξαγγελία, μια αποζημίωση, μια επιδότηση, μια ακόμη υπόσχεση.

Κι όσο εσύ περιμένεις, κάποιοι αποφασίζουν για σένα χωρίς εσένα.

Βλέπεις την αδικία και σιωπάς.

Βλέπεις τον άνθρωπο να χάνει το σπίτι και τη δουλειά του και προσπερνάς.

Βλέπεις τον αγρότη και τον κτηνοτρόφο να παλεύουν για να επιβιώσουν και λες «δεν είναι δικό μου πρόβλημα». Βλέπεις τη διαφθορά, την αλαζονεία και την ασυδοσία και συμβιβάζεσαι.

Μα όταν η αδικία χτυπήσει τη δική σου πόρτα, τότε θυμάσαι την ελευθερία.

Όμως η ελευθερία δεν είναι σύνθημα.

Είναι ευθύνη.

Η δημοκρατία δεν είναι να ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια και μετά να παραδίδουμε λευκή επιταγή.

Είναι να ελέγχουμε.

Να απαιτούμε απαντήσεις.

Να μιλάμε.

Να αντιστεκόμαστε.

Να μην προσκυνούμε κανέναν.

Ούτε πολιτικούς.

Ούτε κόμματα.

Ούτε οικονομικά συμφέροντα.

Ούτε μηχανισμούς εξουσίας.

Γιατί ένας λαός που φοβάται να μιλήσει, έχει ήδη αρχίσει να χάνει την ελευθερία του.

Και σήμερα η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλους θεατές.

Χρειάζεται πολίτες.

Πολίτες που δεν θα σκύβουν το κεφάλι.

Πολίτες που δεν θα ανταλλάσσουν την αξιοπρέπειά τους με ένα ρουσφέτι.

Πολίτες που δεν θα φοβούνται να πουν την αλήθεια.

Πολίτες που θα απαιτήσουν δικαιοσύνη, διαφάνεια και αξιοκρατία.

Γιατί η πατρίδα δεν σώζεται από τους σωτήρες.

Σώζεται όταν ο ίδιος ο πολίτης αποφασίσει να σηκωθεί από τον καναπέ.

Να πάρει θέση.

Να αναλάβει την ευθύνη του.

Να πει: Φτάνει πια.

Δεν χρωστάμε σιωπή σε κανέναν.

Χρωστάμε στα παιδιά μας μια χώρα καλύτερη από αυτή που παραλάβαμε.

Και αυτό δεν θα γίνει με likes, με οργή στα πληκτρολόγια και με παράπονα στις παρέες.

Θα γίνει μόνο αν η αγανάκτηση γίνει πράξη.

Γιατί, όπως θα μας θύμιζε ο Καζαντζάκης: ο άνθρωπος δεν είναι για να χορταίνει.

Είναι για να ανεβαίνει.

Κι εμείς έχουμε μπροστά μας μια μεγάλη ανηφόρα.

Ας την ανέβουμε. Με αξιοπρέπεια. Με αλήθεια. Με δικαιοσύνη. Και πάνω απ’ όλα, χωρίς να φοβόμαστε κανέναν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους