Original Post

Πλήρες Κείμενο:

𝐂𝐎𝐒𝐌𝐈𝐂 𝐊𝐈𝐓𝐄 | Χθες βράδυ είχαμε τη χαρά και την τιμή να φιλοξενηθούμε από το Cine Πολεμικό Μουσείο και τη Rosebud.21 και να προλογίσουμε στο πλάι του Μάκη Παπασημακόπουλου το ντοκιμαντέρ ‘’The Match’’, αφιερωμένο στο παιχνίδι ανάμεσα σε Αγγλία και Αργεντινή για τα προημιτελικά του Μουντιάλ ‘86. Είναι σχεδόν συγκλονιστικό πως, όσο διαβασμένος και να μπεις σε μία κατάσταση, πάντα κάποια ιστορία ή κάποια φράση ξεπηδά για να σ’ εντυπωσιάσει, ακόμη κι όταν συζητάμε για έναν από τους πιο γνωστούς αγώνες στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Ξέρεις το σκορ.

Τους αντιπάλους.

Την προϊστορία μεταξύ τους, το ‘66 και την αποβολή του Ρατίν που οδήγησαν στη δημιουργία της κίτρινης και κόκκινης κάρτας. Τα Φώκλαντ.

Τις μπλε φανέλες που ζύγιζαν περισσότερο απ’ ότι θα έπρεπε και οδήγησαν τους ανθρώπους της Αργεντινής να βγουν στους δρόμους του Μεξικού, να βρουν καινούργιες και πιο ελαφριές, ν’ αρχίσουν το ράψιμο των σημάτων ελάχιστες ώρες πριν το παιχνίδι. Το Χέρι του Θεού, αλλά και το Γκολ του Αιώνα.

Κι όμως κάτι και πάλι θα εμφανιστεί.

Όπως το γεγονός πως ο Στιβ Χοτζ, ο άνθρωπος που κλήθηκε ν’ αντικαταστήσει μέσα στη διοργάνωση τον αρχηγό Μπράιαν Ρόμπσον, εκείνος που ατυχώς δεν διώχνει καλά την μπάλα πριν έρθει η επαφή του Ντιέγο με το χέρι, είναι ο ίδιος που έχει πάρει τη φανέλα του Μαραντόνα μετά το παιχνίδι -κι αργότερα θα την πουλήσει σε δημοπρασία του Οίκου Sotheby’s για περισσότερα από επτά εκατομμύρια.

Υπάρχει και η ιστορία με τη Φωτογραφία των Φωτογραφιών, η στιγμή του χεριού που τραβήχτηκε από το μεξικάνικο χέρι του Αλεχάντρο Οχέδα Καρμπαχάλ μα έμελλε με τα χρόνια να συνδεθεί με το όνομα του Μπομπ Τόμας και των ομίλων που εκμεταλλεύτηκαν τα δικαιώματα αυτού του ιστορικού κάδρου. ‘’Η μεγάλη στιγμή της Αργεντινής, στα χέρια Άγγλων’’ και μάλιστα εις διπλούν.

Όλα όμως θα κυκλώσουν γύρω από δύο λέξεις που όρισαν ένα κεφάλαιο του ντοκιμαντέρ.

Στο ίδιο παιχνίδι άλλωστε, σε τέσσερα λεπτά για την ακρίβεια, προλαβαίνεις να δεις ολόκληρο τον Μαραντόνα, που δίχως άλλο χαρακτηρίζει εκείνο το βράδυ αλλά και κάθε βράδυ που έρχεται να συζητήσει εκείνο το παιχνίδι.

Εκεί μέσα είναι τα πάντα, από την αργεντίνικη πονηριά μέχρι το καλλιτεχνικό χάρισμα.

Αυτά που θα αναγνωρίσουν και οι ίδιοι οι αντίπαλοι, που λίγα λεπτά νωρίτερα έχουν αδικηθεί, στις δηλώσεις που ακολούθησαν, σε μία εποχή που απ’ ότι φαίνεται μπορούσες και να γκρινιάξεις αλλά και να παραδεχθείς μέσα σε δύο προτάσεις.

Το ίδιο χάρισμα που θα μαγέψει τον Βίκτορ Ούγκο Μοράλες και θα τον οδηγήσει στο λογοτεχνικό παραλήρημα που μετατράπηκε σε μία από τις σπουδαιότερες περιγραφές ενός γκολ στην ιστορία του παιχνιδιού, μα κυρίως σ’ εκείνες τις δύο λέξεις περίπου στα μισά της αποθέωσης. Κοσμικός Χαρταετός.

Δεν ξέρω πως βγήκαν αυτές οι λέξεις από το μυαλό και τα χείλη του, ανάμεσα στις κραυγές έκστασης. Μπαριλέτε Κόσμικο.

Σαν να εξηγεί τον πρωταγωνιστή εκείνη τη στιγμή αλλά και στην αιωνιότητα.

Είναι αστερισμός, αλλά δεν είναι η Μεγάλη Άρκτος, ή ο Ωρίωνας, ή κάποια άλλη ονομασία που φέρνει δέος.

Είναι χαρταετός, όπως το σχήμα του αστερισμού του Βοώτη.

Ακόμη και συμβολικά και με σημείο εκκίνησης τη Γη, δεν είναι ρουκέτα, δεν είναι διαστημόπλοιο, δεν είναι κυβόργιο από το μέλλον.

Είναι χαρταετός.

Κι όμως κατάφερε να βγει εκεί πάνω. Ο Μαραντόνα εμφανίστηκε, μάγεψε, τσακώθηκε, αποθεώθηκε, κέρδισε, εθίστηκε, αδίκησε, απέφυγε εντός κι εκτός γηπέδου, αγαπήθηκε και μισήθηκε, έζησε κι έφυγε.

Από τότε που τελείωσε η γραμμική πορεία, ίσως όντως να έχει πάρει τη μορφή που περιέγραψε ο Μοράλες εκείνο το βράδυ. Ένας κοσμικός χαρταετός που κινείται κάπου μέσα στο σύμπαν, λες και βλέπει τα στόπερ της Αγγλίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους