[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα
 Αθλητικά
 Οικονομία
 Ροή

Η 3η Σεπτέμβρη πέρασε, αλλά η μνήμη επιστρέφει νομοτελειακά στις ρίζες, στις ιδέες και στα πρόσωπα που σφράγισαν τη μοίρα της παράταξης. Μας θυμίζει την εποχή που η διακήρυξη σήμαινε ελπίδα και...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η 3η Σεπτέμβρη πέρασε, αλλά η μνήμη επιστρέφει νομοτελειακά στις ρίζες, στις ιδέες και στα πρόσωπα που σφράγισαν τη μοίρα της παράταξης.

Μας θυμίζει την εποχή που η διακήρυξη σήμαινε ελπίδα και κοινωνική δικαιοσύνη, πριν η ψυχή της παράταξης παραδοθεί στους τεχνοκράτες. «Απρόσμενο είναι το μέλλον γι' αυτούς που δεν προβλέπουν, γι' αυτούς που δεν προσβλέπουν», έλεγε ο Γιώργος Γεννηματάς.

Ακόμα και σήμερα, μια μέρα μετά, αναλογιζόμαστε το μεγαλύτερο «αν» της μεταπολίτευσης και την ψυχή που χάθηκε πρόωρα· την πορεία από τον αγνό σοσιαλισμό και το δικό του όραμα, στον στυγνό φιλελευθερισμό του Σημίτη και το ιδεολογικό αδιέξοδο του σήμερα.

Ανάμεσα σε αυτά, η μορφή του Γιώργου Γεννηματά παραμένει το μεγαλύτερο, το πιο οδυνηρό «αν» της ελληνικής κεντροαριστεράς.

Ήταν ο άνθρωπος που λατρεύτηκε από τη βάση και προοριζόταν να γίνει ο φυσικός διάδοχος του Ανδρέα Παπανδρέου, κουβαλώντας στις πλάτες του τις ελπίδες εκατομμυρίων ανθρώπων για το μέλλον. Ο Γεννηματάς δεν ήταν απλώς ένας πολιτικός· ήταν η ίδια η ψυχή του κινήματος.

Μια χαρισματική, βαθιά ανθρώπινη προσωπικότητα που έγινε ο «αρχιτέκτονας» του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ), δίνοντας σάρκα και οστά στο όραμα της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δωρεάν περίθαλψης για τον αδύναμο.

Συνδύαζε τον αγνό ριζοσπαστισμό της διακήρυξης της 3ης Σεπτεμβρίου με μια σπάνια ενωτική δυναμική, κερδίζοντας τον σεβασμό ακόμα και των ορκισμένων εχθρών του.

Όταν το 1992 ανακοίνωσε δημόσια τη μάχη του με τον καρκίνο, το έκανε με μια συγκλονιστική αξιοπρέπεια που ράγισε τις καρδιές όλων των Ελλήνων.

Πάλεψε παλικάρι, αλλά ο πρόωρος θάνατός του στις 25 Απριλίου 1994, σε ηλικία μόλις 54 ετών, βύθισε τη χώρα στο πένθος και άφησε ορφανή την προοδευτική παράταξη.

Όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου αποχώρησε λυγισμένος από την ασθένειά του στα τέλη του 1995, το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι χωρίς την πολιτική και ηθική πυξίδα που άκουγε στο όνομα Γιώργος Γεννηματάς.

Η συνέχεια γράφτηκε με μελανά χρώματα στο συνέδριο του 1996.

Με τον Γεννηματά απώντα, η εξουσία έπεσε στα χέρια του Κώστα Σημίτη και της ομάδας των «εκσυγχρονιστών». Ήταν η στιγμή που το ΠΑΣΟΚ ξεπούλησε την ψυχή του. Ο Σημίτης απέκοψε βίαια το κίνημα από τις σοσιαλιστικές του ρίζες, πετώντας στα σκουπίδια το όραμα για μια δίκαιη κοινωνία.

Η εποχή του παθιασμένου σοσιαλισμού αντικαταστάθηκε από μια ψυχρή, στυγνή τεχνοκρατική διαχείριση που μεταλλάχθηκε σε έναν απόλυτο εκφραστή του επιθετικού οικονομικού φιλελευθερισμού.

Στο όνομα της ένταξης στην ΟΝΕ, ο Σημίτης εφάρμοσε μια πολιτική άγριων ιδιωτικοποιήσεων, απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων και τυφλής υποταγής στα συμφέροντα των αγορών.

Αυτή η στροφή δεν ήταν εκσυγχρονισμός· ήταν μια ιδεολογική προδοσία που συνοδεύτηκε από την απόλυτη ηθική κατάπτωση.

Η περίοδος αυτή ταυτίστηκε με το μεγάλο ριφιφί του Χρηματιστηρίου που αφάνισε τις αποταμιεύσεις των μικροεπενδυτών, τις «χρυσές» μίζες των εξοπλιστικών προγραμμάτων, τα μαύρα ταμεία της Siemens και τα πανάκριβα έργα των Ολυμπιακών Αγώνων. Το ΠΑΣΟΚ μετατράπηκε σε έναν συστημικό διαχειριστή που κυβερνούσε αγκαλιά με τη διαπλοκή, στρώνοντας το χαλί για τη μετέπειτα χρεοκοπία και τα μνημόνια που ρήμαξαν τη χώρα.

Αυτή η φιλελεύθερη και βαθιά αλλοιωμένη κληρονομιά φτάνει μέχρι την υπάρχουσα κατάσταση, αφήνοντας πίσω της ένα ΠΑΣΟΚ πλήρως εγκλωβισμένο, ιδεολογικά απονευρωμένο και αποκομμένο από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.

Η σημερινή ηγεσία μοιάζει ανίκανη να συλλάβει το μέγεθος των σύγχρονων κοινωνικών προκλήσεων, λειτουργώντας περισσότερο ως ένας στεγνός γραφειοκρατικός μηχανισμός ανακύκλωσης στελεχών και επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων, παρά ως ένας ζωντανός πολιτικός οργανισμός.

Χωρίς σαφές ταξικό και κοινωνικό στίγμα, εγκλωβισμένο στις ίδιες φιλελεύθερες εμμονές και συναινέσεις που ξεκίνησαν την εποχή του Σημιτισμού, το κόμμα αδυνατεί να εμπνεύσει.

Παραμένει ένα συμπλήρωμα του πολιτικού σκηνικού, αναζητώντας ρόλο ανάμεσα στη συντήρηση και τον συμβιβασμό, την ίδια στιγμή που η βάση του νοσταλγεί την εποχή που η 3η Σεπτεμβρίου σήμαινε ελπίδα, εθνική αξιοπρέπεια και πραγματική κοινωνική δικαιοσύνη. #3η_Σεπτέμβρη #ΠΑΣΟΚ #μεταπολίτευση #ΕΣΥ #ΠΑΣΟΚ #Σημίτης #σοσιαλισμός #πολιτική #Γιώργος_Γεννηματάς #Γεννηματάς

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences