Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΗΣ ΖΕΣΤΗΣ ΓΟΥΝΑΣ Πεθαίνοντας ο Αύγουστος του 1974, είχα συνεταιριστεί με δύο φίλους αρχιτέκτονες και η πρώτη μας δουλειά είχε μόλις τελειώσει: είχαμε κατασκευάσει το περίπτερο ενός γουναρά στην Έκθεση.

Όχι σχέδια, επίβλεψη και λοιπά γιάπικα: το είχαμε σχεδιάσει σε μία μέρα και μετά το στήσαμε.

Ολόκληρη σκηνογραφία καστοριανού αρχοντικού.

Σαν μεγάλη μακέτα, αλλά να χωράνε και οι κρεμάστρες με τα γουναρικά.

Δουλεύαμε είκοσι ώρες τη μέρα και μετά τα εγκαίνια ήρθε η δεύτερη δουλειά: να δουλέψουμε για έναν αρχιτεκτονικό διαγωνισμό, δυο μήνες, τζάμπα, κι αν κερδίζαμε κάποιο βραβείο, θα είχαμε το μερτικό μας.

Αρχίσαμε λοιπόν τα ξενύχτια, τοποθετώντας αμφιθέατρα και ανελκυστήρες επί χάρτου, ακούγοντας Ζάππα και αριστερίζοντας ακατάσχετα.

Ώσπου μας ήρθε ο επικεφαλής χαρούμενος, με το κείμενο της 3ης Σεπτεμβρίου.

Γεννιόταν το ΠΑΣΟΚ.

Η θέση μας ήταν εκεί.

Μια νέα Ελλάδα.

Μια νέα Ελλάδα με τόσο παλαιούς ανθρώπους; Απορρίψαμε ευγενικά το ενδεχόμενο υπογραφής του κειμένου και προσχώρησης στις αρχές του και συνεχίζαμε να δουλεύουμε για τον διαγωνισμό, ενώ οι σφαλιάρες γύρω μας έπεφταν βροχή.

Φίλοι του Πολυτεχνείου, με άκρως προοδευτική ματιά, έμπαιναν στη Νέα Δημοκρατία.

Η αριστερά ήταν γεμάτη πυροτεχνήματα, τρακατρούκες, ομοβροντίες και ναρκοπέδια.Τις προάλλες, στην τεράστια λαοσύναξη του Καραμανλή, μπροστά στο «Μακεδονία Παλάς», αριστεριστές και ακραιφνείς τραγουδιστές του «έ-έ-έρχεται» ήταν δίπλα-δίπλα και απορούσε ο ένας με την παρουσία του άλλου.

Μιλάμε για εποχή απόλυτης τρέλας.

Καλά, μη υπερβάλλουμε.

Ήταν τρέλα μόνον για τους τζάμπα μάγκες.

Η κάθε μέρα κυλούσε σκληρή και απαιτητική ενώ επικρατούσε λίγο-λίγο μια αδήριτη κοινή λογική, που είχε εκλείψει από τη χώρα για κανένα τρίμηνο.

Στα χουντικά χρόνια ξέραμε ποιος είναι ποιος ή δεν ήταν δύσκολο να το μάθουμε.

Αλλά η μεταπολίτευση, επειδή ήταν νεοπαγής σκακιέρα, δεν είχε τους ίδιους όρους.

Δεν μπορούσες να μετρήσεις πλέον την Ελλάδα με τεχνικές ΕΡΕ, Ένωσης Κέντρου και ΕΔΑ, με το ΚΚΕ στην παρανομία.

Κι αν τα πράγματα τα βαφτίζαμε με προδικτατορικούς όρους, ήταν φανερά διαφορετικά τα καλούπια και τα νούμερα.

Ολόκληρη η λογική μας (εννοώ των νεαρών αρχιτεκτόνων που πάσχιζαν να κερδίσουν έναν διαγωνισμό) ήταν εγκλωβισμένη σε μια λογική Γιάλτας.

Ο κόσμος έχει μοιραστεί, έχει διανεμηθεί και εμείς είμαστε πάλι απέξω.

Καλύτερα, για να διατηρήσουμε την ορθοφροσύνη μας. Ανοησίες.

Πέρασαν αμέτρητα χρόνια που δεν θυμάμαι να κάναμε μια σωστή πολιτική εκτίμηση, να προβλέψουμε ποιος θα βγεί κυβέρνηση, να κρατήσουμε μια δραχμή στη άκρη, να συγκινηθούμε από ένα καλλιτέχνημα της προκοπής.

Μόνον το 1977, κάνοντας προεκλογική βόλτα στην Αριστοτέλους, είδαμε τη συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ, μια συγκέντρωση που δεν συγκρίθηκε ποτέ με καμία ως προς τον ενθουσιασμό και την έντασή της, κρίναμε ότι θα κυβερνήσει αργά ή γρήγορα, και αυτό ήταν όλο.

Δεν κερδίσαμε τον διαγωνισμό.

Μήτε καν μας εξαγόρασαν τη μελέτη.

Πήγαμε στην Καστοριά και φτιάξαμε το μαγαζί του γουναρά.

Δεν ξέρω τι συνέβη κι όποτε έρχεται η τρίτη Σεπτεμβρίου μου χτυπάει τη μύτη η μυρωδιά της ζεστής γούνας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους