Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα στο ΠΑΣΟΚ των τεχνοκρατών… Κάποτε το ΠΑΣΟΚ ήταν Κίνημα.

Δεν ήταν απλώς ένα κόμμα που διεκδικούσε την εξουσία.

Ήταν η πολιτική έκφραση ανθρώπων που για χρόνια δεν είχαν φωνή.

Του εργαζόμενου, του αγρότη, του μικρομεσαίου, του νέου, του ανθρώπου που ζητούσε αξιοπρέπεια, κοινωνική δικαιοσύνη και συμμετοχή. Ο Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να είχε τα λάθη και τις αντιφάσεις του — όπως κάθε πολιτικός που κυβέρνησε μια χώρα — αλλά κατάφερε κάτι που σήμερα μοιάζει σχεδόν αδύνατο: να κάνει τον απλό άνθρωπο να αισθανθεί ότι η πολιτική τον αφορά και ότι η εξουσία μπορεί να σταθεί δίπλα του.

Μετά τον θάνατό του, στις 23 Ιουνίου 1996, κάτι άρχισε να αλλάζει.

Σιγά-σιγά, το Κίνημα έγινε κόμμα.

Το όραμα έγινε διαχείριση.

Η ιδεολογία έγινε «ρεαλισμός». Η κοινωνική πολιτική έγινε «δημοσιονομικό κόστος». Και ο πολίτης άρχισε να αντιμετωπίζεται περισσότερο ως ψηφοφόρος παρά ως άνθρωπος.

Οι τεχνοκράτες κέρδισαν χώρο και η πολιτική ψυχή υποχώρησε.

Μπήκαν μπροστά οι αριθμοί, τα spreadsheets, οι δείκτες, οι αγορές και οι «αναγκαίες προσαρμογές». Και κάπου μέσα σε όλα αυτά, ξεχάστηκε το βασικό: Για ποιον υπάρχει ένα σοσιαλιστικό κόμμα; Για να είναι απλώς ένας πιο «ευγενικός» διαχειριστής της ίδιας οικονομικής πραγματικότητας; Ή για να αλλάζει την πραγματικότητα όταν αυτή παράγει ανισότητα, αποκλεισμό και αδικία; Το ΠΑΣΟΚ δεν διαλύθηκε επειδή άλλαξαν τα χρόνια.

Διαλύθηκε πολιτικά όταν άρχισε να φοβάται να είναι αυτό που γεννήθηκε για να είναι.

Όταν φοβήθηκε τη λέξη «σύγκρουση». Όταν φοβήθηκε τη λέξη «αναδιανομή». Όταν φοβήθηκε να μιλήσει για τάξεις και ανισότητες.

Όταν προσπάθησε να γίνει αρεστό σε όλους και τελικά σταμάτησε να εμπνέει τους δικούς του ανθρώπους.

Και ας είμαστε ειλικρινείς: Δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε στο 1981.

Χρειάζεται όμως να επιστρέψουμε στην ιδέα ότι η πολιτική δεν είναι λογιστήριο.

Ότι ανάπτυξη χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη είναι απλώς αύξηση αριθμών.

Ότι εκσυγχρονισμός χωρίς κοινωνικό πρόσημο μπορεί να γίνει απλώς μια πιο κομψή μορφή ανισότητας.

Και ότι ένα σοσιαλιστικό κόμμα δεν υπάρχει για να εξηγεί στον πολίτη γιατί «δεν γίνεται». Υπάρχει για να παλεύει ώστε να γίνεται αυτό που σήμερα θεωρείται αδύνατο. Ο Ανδρέας έφυγε το 1996.

Αλλά το ερώτημα που άφησε πίσω του παραμένει: Το ΠΑΣΟΚ θέλει να είναι ξανά Κίνημα ή θα παραμείνει απλώς ένα κόμμα που αναζητά τον ρόλο του μέσα στο σύστημα; Γιατί το ΠΑΣΟΚ χωρίς κοινωνικό όραμα μπορεί να έχει στελέχη, γραφεία, συνέδρια και εκλογικά ποσοστά.

Αυτό που δεν μπορεί να έχει είναι ψυχή.

Και ένα κόμμα που έχασε την ψυχή του δεν χρειάζεται απλώς αλλαγή ηγεσίας. Χρειάζεται να θυμηθεί γιατί γεννήθηκε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους