Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποιες φορές αναρωτιέμαι τι έχει συμβεί μέσα μας. (Αλλά κυρίως «έξω» μας…) Ό,τι κι αν γράψει κάποιος στα social media, όσο αθώο, όμορφο ή προσωπικό κι αν είναι, σχεδόν πάντα θα βρεθεί κάποιος από κάτω για να ειρωνευτεί, να μειώσει, να χλευάσει, να αμφισβητήσει.

Κάποιος που θα νιώσει την ανάγκη να ρίξει λίγη λάσπη εκεί όπου ο άλλος μοιράστηκε μια σκέψη, μια χαρά, μια επιτυχία ή ακόμη και μια απλή στιγμή της ζωής του.

Και πολλές φορές αναρωτιέμαι: τι ακριβώς κερδίζουμε από αυτό; Δεν γνωρίζουμε τον άνθρωπο που σχολιάζουμε.

Δεν ξέρουμε τι έχει περάσει, πόσο προσπάθησε, τι κόστος είχε αυτό που πέτυχε ή τι υπάρχει πίσω από μια φωτογραφία και μια φράση.

Βλέπουμε μερικά δευτερόλεπτα από τη ζωή κάποιου και θεωρούμε ότι ξέρουμε αρκετά για να τον κρίνουμε.

Ίσως γιατί πίσω από μια οθόνη όλα γίνονται πιο εύκολα.

Η ειρωνεία, η προσβολή, η σκληρότητα.

Δεν υπάρχει το βλέμμα του άλλου απέναντί μας.

Δεν βλέπουμε την αντίδρασή του.

Δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε εκείνη τη μικρή σιωπή που θα ακολουθούσε αν του λέγαμε τα ίδια κατά πρόσωπο.

Ίσως πάλι γιατί η χαρά του άλλου κάποιες φορές μάς ενοχλεί περισσότερο απ’ όσο θα θέλαμε να παραδεχτούμε.

Η επιτυχία του μπορεί να μας θυμίζει κάτι δικό μας που αφήσαμε πίσω, κάτι που δεν τολμήσαμε ή κάτι που δεν καταφέραμε.

Αλλά αυτό είναι δικό μας.

Όχι δικό του.

Τα social media δεν δημιούργησαν την κακία.

Της έδωσαν όμως ένα τεράστιο βήμα και ένα κοινό.

Και μαζί, μας έδωσαν τη δυνατότητα να ξεχνάμε πολύ εύκολα ότι οι λέξεις μας φτάνουν κάπου.

Ότι δεν χάνονται μόλις πατήσουμε «δημοσίευση». Τις διαβάζει ένας άνθρωπος.

Δεν λέω πως πρέπει όλοι να συμφωνούμε.

Η διαφωνία είναι απαραίτητη.

Η κριτική μπορεί να είναι χρήσιμη.

Ακόμη και η έντονη άποψη έχει τη θέση της.

Άλλο όμως η διαφωνία και άλλο η ανάγκη να ταπεινώσεις κάποιον.

Μπορούμε να διαφωνούμε χωρίς να προσπαθούμε να πληγώσουμε.

Μπορούμε να βλέπουμε τη χαρά του άλλου χωρίς να τη θεωρούμε προσωπική μας αποτυχία.

Μπορούμε ακόμη και να θεωρούμε κάτι ανούσιο, υπερβολικό ή γελοίο και απλώς να συνεχίσουμε παρακάτω.

Δεν χρειάζεται κάθε σκέψη που περνάει από το μυαλό μας να καταλήγει και σε ένα σχόλιο.

Και κυρίως, μπορούμε να θυμόμαστε πως πίσω από κάθε προφίλ υπάρχει ένας άνθρωπος.

Ένας άνθρωπος που δεν γνωρίζουμε ολόκληρο από όσα επιλέγει να δείξει σε μια οθόνη.

Ίσως λοιπόν, πριν γράψουμε το επόμενο σχόλιο, αξίζει να αναρωτηθούμε κάτι πολύ απλό… Αν ο άνθρωπος που βρίσκεται απέναντί μου ήταν τώρα μπροστά μου, θα του έλεγα ακριβώς τα ίδια κοιτάζοντάς τον στα μάτια; Κι αν η απάντηση είναι όχι, ίσως αυτό από μόνο του να λέει αρκετά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους