Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άγιος Πολύδωρος ο Νεομάρτυρας από τη Λευκωσία (03/09) Ο Άγιος Πολύδωρος καταγόταν από τη Λευκωσία.

Γεννήθηκε το 1794, τον καιρό της Τουρκοκρατίας.

Οἱ γονεῖς του, Χατζηλουκᾶς & Λουρδανοῦ, ήταν ἄνθρωποι θεοφοβούμενοι & εὐσεβεῖς, οι οποίοι φρόντισαν νὰ δώσουν στὸ παιδί τους χριστιανική μόρφωση & να τον καταστήσουν φρόνιμο, ενάρετο & συνετό.

Ὅταν ὁ Πολύδωρος μεγάλωσε, ασχολήθηκε με το ἐμπόριο.

Γιὰ επαγγελματικούς λόγους, χρειαζόταν να ταξιδεύει σὲ διάφορα μέρη αλλά οι συμβουλὲς τῶν γονιῶν του από την παιδική του ηλικία, νὰ προσέχει τὶς συναναστροφές του, τὸν συγκρατοῦσαν & τον προφύλαγαν από τους πειρασμούς της κοσμικής ζωής.

Μὲ τὸν καιρὸ ὅμως η προσοχὴ του χαλάρωσε & άρχισε να απομακρύνεται από τον Χριστοκεντρικό τρόπο ζωής.

Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ ταξίδια του στὴν Αίγυπτο, γνωρίστηκε με ἕναν πλούσιο ἀπὸ τὴν Ζάκυνθο & προσλήφθηκε στὴν ὑπηρεσία του ως γραμματέας.

Ο πλούσιος αυτός, είχε πάψει όμως να είναι Χριστιανός· είχε αρνηθεί την πίστη του & είχε προσκυνήσει την πίστη των Τούρκων κατακτητών.

Μέσα από τη δουλειά του, ο Πολύδωρος, συναναστρεφόταν μὲ διάφορους τύπους τῆς ἡλικίας του, ἄμυαλους, διεφθαρμένους, ἀνήθικους & αἰσχρούς.

Παρόλο που ἀγωνίστηκε νὰ κρατηθεῖ, δὲν τὸ κατόρθωσε.

Ο λόγος που απέτυχε να κρατηθεί ο Πολύδωρος, είναι εὔκολος, ἁπλός & δυστυχώς διαχρονικός.

Τὰ μέσα που θὰ τὸν συγκρατοῦσαν & θὰ τὸν ἐνίσχυαν στὸν ἀγῶνα του, εἶχαν πρὸ πολλοῦ ἐγκαταλειφθεῖ.

Στὴν ἀρχὴ ἐγκαταλείφθηκε η προσευχή.

Ὕστερα κατήργησε τον εκκλησιασμὸ & τις ἐπισκέψεις σὲ πρόσωπα που μποροῦσαν νὰ τὸν βοηθήσουν μέχρι που ᾖλθε η σειρὰ τοῦ πνευματικοῦ του.

Παράτησε & τον πνευματικό του & χωρίς πλέον τίποτε χριστιανικό στη ζωή του, ἄρχισε νὰ ξενυχτᾷ, νὰ πίνει, νὰ μεθᾷ, νὰ χαρτοπαίζει & νὰ νυχτοξημερώνεται σε καταγώγια.

Ένα βράδυ που διασκέδαζε με τους φίλους του, παρασύρθηκε & ἤπιε τόσο πολὺ, που μέθυσε.

Χωρίς αναστολές, ο Πολύδωρος πείστηκε από τους «φίλους» του, έκανε περιτομή & αλλαξοπίστησε! Ο Πολύδωρος μὲ τὴ χριστιανικὴ ἀνατροφὴ & τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ, ὁ νέος μὲ τὴ δυνατὴ πίστη & τὸ θάρρος γιὰ τὴ ζωὴ, λύγισε, νικήθηκε από τον διάβολο & ἔπεσε.

Ἐγκατέλειψε τὴν χριστιανική του πίστη, τὴν πίστη τῶν γονιῶν του, εγκατέλειψε την ευκαιρία που είχε να σώσει τη ψυχή του & ἀσπάσθηκε τὸν μωαμεθανισμό.

Ξέχασε την καταγωγή του, ξέχασε ότι η πατρίδα του ήταν υπόδουλη στους Τούρκους, ξέχασε τη μόνη αληθινή πίστη που την έφερε μαζί του από παιδί & ασπάστηκε την πίστη των κατακτητών αιμοσταγών Τούρκων.

Η εικονική ευτυχία της νέας θρησκείας & η προσπάθεια του Πολύδωρου να είναι αρεστός στους νέους του φίλους, του δημιούργησαν ένα τεράστιο εσωτερικό κενό που δεν μπορούσε να καλυφθεί ούτε με τη διασκέδαση, ούτε με τα χρήματα που κέρδιζε, ούτε με την κοινωνική αποδοχή.

Όλα αυτά είναι περιστασιακά & μόλις γίνει αισθητή η απουσία τους, αμέσως επέρχεται μαρασμός της ψυχής.

Οἱ τύψεις που ἄρχισαν νὰ ξυπνοῦν μέσα του & που μεγάλωναν μέρα μὲ τὴν ἡμέρα & πλήθαιναν, δὲν τὸν ἄφηναν νὰ ἡσυχάσει.

Η συνείδησή του, τον τιμωρούσε κάθε στιγμή για αυτό που έκανε· αρνήθηκε τον Χριστό, τον Σωτήρα Χριστό, τον μόνο Σωτήρα! Άρχισαν πάλι να έρχονται στο νου του, σιγά σιγά, οι παλιές του συνήθειες που αρνήθηκε· η προσευχή, η αγάπη προς & από τον Χριστό, οι χριστιανικές νουθεσίες των αγράμματων γονιών του & τρόμαξε όταν συνειδητοποίησε πόσο ήρεμος & πραγματικά ευτυχισμένος ήτανε τότε, κοντά σε όλα αυτά.

Τότε ήτανε που θυμήθηκε & το σημαντικότερο που θα καθόριζε τα επόμενα του βήματα.

Του είχε πει κάποια στιγμή η μάνα του: «Παιδί μου, τοῦ εἶχε πεῖ, τὴν ταραγμένη συνείδηση ἕνα πρᾶγμα μόνο τὴν καθησυχάζει & τὴν γαληνεύει· Η μετάνοια & η ἐξομολόγηση.» Με την πρώτη ευκαιρία, άφησε αμέσως τὴν Αἴγυπτο & πήγε στη Βηρυτό, να δει τὸν Δεσπότη & να τον ικετεύσει να δεχθεῖ τὴν ἐξομολόγησή του.

Τὰ εἶπε ὅλα! Τίποτα δὲν ἀπέκρυψε! Ὁ Δεσπότης τὸν ἄκουσε μὲ συμπόνια & δάκρυα στοργῆς.

Στὸ τέλος, ἀφοῦ τὸν παρηγόρησε & τὸν ἐνίσχυσε, τὸν συμβούλεψε νὰ καταφύγει σὲ μοναστῆρι γιὰ την ἀσφάλειά του αλλά & γιὰ να ξεκουραστεί.

Έτσι & έγινε. Ὁ Πολύδωρος εὐχαρίστησε τὸν γέροντα & ἔφυγε νὰ ἐκτελέσει τη συμβουλή του.

Κατέφυγε σε ἕνα μοναστῆρι στο όρος του Λιβάνου.

Το πρόγραμμα ψυχικῆς περισυλλογῆς, η καθημερινή πνευματικὴ ζωή, η τακτικὴ προσευχή, η λιτὴ τροφή, η ἀποκοπή ἀπὸ τὶς παλιὲς συναναστροφὲς & η εἰρηνικὴ ἀτμόσφαιρα, τον βοήθησαν να ξαναβρει τον ευατό του.

Δεν έμεινε πολύ καιρό εκεί όμως & από φόβο μήπως ἐκθέσει τὸν πνευματικό του πατέρα ἔφυγε, για να καταλήξει στη Χίο.

Επισκέφθηκε & κάποιο ἄλλον πνευματικό εκεί, ἐξομολογήθηκε ξανά μὲ πόνο ψυχὴς & ζήτησε νὰ ξαναγίνει δεκτὸς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.

Ὁ πνευματικὸς δέχτηκε τὴ μετάνοιά του.

Τοῦ διάβασε τὴ συγχωρητικὴ εὐχή, τὸν ἔχρισε μὲ ἅγιο μύρο (όπως γίνεται με όσους αρνούνται την πίστη τους & επιστρέφουν) & τὸν κοινώνησε τὰ ἄχραντα Μυστήρια.

Μετὰ τὴν ἀποκατάστασή του στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Πολύδωρος ἀναχώρησε γιὰ τὴ Νέα Ἔφεσο (νομός Πιερίας, στη Βόρεια Ελλάδα). Ὁ πόθος του νὰ ἐπανορθώσει πραγματικὰ τὸ ἁμάρτημά του, δὲν τὸν ἀφήνει ἥσυχο.

Στὸ μυαλό του στριφογυρίζει ἀδιάκοπα η σκέψη νὰ ἐπισκεφθεῖ τὶς τουρκικὲς ἀρχὲς & νὰ διακηρύξει μὲ παρρησία, ενώπιόν τους, τὴν πίστη του στὸν Χριστὸ & τὴν ἀφοσίωσή του στὸ θέλημά Του.

Και το έκανε! Παρουσιάστηκε μπροστὰ στὸν μουφτὴ & χωρὶς περιστροφὲς τὸν ρώτησε: - Πές μου, ἀφέντη.

Εἶναι νόμιμο & σωστὸ νὰ δώσω πίσω ἕνα πρᾶγμα κάλπικο, που μοῦ ἔδωκαν πρὶν λίγο καιρὸ μὲ ἀπάτη; Ὁ μουφτὴς απάντησε καταφατικά. «Ναί,» τοῦ εἶπε, «εἶναι νόμιμο». Τότε ὁ Πολύδωρος πρόσθεσε: — Δῶσε μου, σὲ παρακαλῶ, αὐτὴ τὴν ἀπόφαση γραπτῶς.

Ὁ μουφτὴς ἔγραψε τὴν ἀπόφαση & τοῦ τὴν ἔδωσε.

Μόλις ὁ ἡρωικὸς ἀγωνιστῆς πῆρε στὸ χέρι τὴν ἀπόφαση, χωρὶς νὰ χάσει καιρό, ἔτρεξε στὸν καδή (ἱεροδικαστὴ) & δείχνοντας τὴν ἀπόφαση τοῦ μουφτῆ τοῦ εἶπε: — Πρὶν δέκα χρόνια μὲ ξεγελάσατε & μὲ κάματε νὰ ἀρνηθῶ τὴν πίστη μου.

Πέταξα τὸ χρυσάφι που κρατοῦσα γιὰ νὰ πάρω τὸ χῶμα.

Τώρα μετανιώνω.

Λυπᾶμαι γι’ αὐτὸ που ἔκαμα & στενοχωροῦμαι & κλαίω.

Πᾶρτε τὸ χῶμα σας & ἐγὼ ξαναπαίρνω τὸ χρυσάφι μου.

Ἤμουνα χριστιανός! Μένω χριστιανός! Και εἶμαι ἕτοιμος νὰ πεθάνω χριστιανός! Ο καδής, κρύβοντας την οργή του για αυτή την ομολογία πίστεως του Πολύδωρου, προσπάθησε με κολακείες & υποσχέσεις να τον επαναφέρει στον μουσουλμανισμό.

Στὸ τέλος, όταν ἀντιλήφθηκε, ότι οἱ προσπάθειες τοῦ πήγαιναν όλες χαμένες, διέταξε νὰ κλείσουν τὸν Πολύδωρο στὴ φυλακὴ & νὰ ἀρχίσουν τὰ βασανιστήρια.

Ὅλη τη νύχτα οἱ δήμιοι βασάνιζαν τὸν μάρτυρα.

Τὴν ἑπομένη, ὁ μακάριος ἀθλητὴς μὲ τὸ πρόσωπο ἀλλοιωμένο ἀπὸ τὶς ὁλονύχτιες κακώσεις & τὸ κορμὶ τσακισμένο ἀπὸ τοὺς ἀλύπητους ξυλοδαρμοὺς ὁδηγήθηκε μπροστὰ σε ἕνα συμβούλιο ἀπὸ Τούρκους ἄρχοντες.

Γιὰ δεύτερη φορὰ, με την ίδια σταθερότητα & παρρησία, διακήρυξε πάλι τὴν πίστη του στὸν Χριστὸ & τὴν ἀμετάκλητη ἀπόφασή του νὰ πεθάνει για Αὐτόν.

Σε ὅλες τὶς ἀπειλὲς & τὶς πιέσεις που τοῦ έκαναν. η ἀπάντησή του ἦταν: — Εἶμαι χριστιανός! Θὰ μείνω χριστιανός! Καὶ θὰ πεθάνω χριστιανός.

Η ἄκαμπτη ἐπιμονή του εἶχε ἐξοργίσει ὅλα τὰ μέλη τοῦ Συμβουλίου, που γιὰ νὰ δώσουν ένα εικονικά νικηφόρο αποτέλεσμα στην ανάκριση, διέταξαν νὰ ρίξουν & πάλι τὸν ἅγιο στη φυλακὴ & νὰ ἐπαναλάβουν τὰ βασανιστήρια.

Του έδεσαν τὰ χέρια & τὰ πόδια γιὰ νὰ μην μπορεῖ νὰ μετακινηθεῖ & τὸν κτυποῦσαν μὲ μαστίγια, συνέχεια & παντοῦ.

Τὸ ἅγιο κορμὶ του γέμισε πληγές που αιμορραγούσαν.

Ὕστερα τοῦ ἔβαλαν καυτὰ σίδερα & πυρωμένα τοῦβλα στοὺς ὤμους & στις μασχάλες ενώ τὴν ἴδια ὥρα, τοῦ φοροῦσαν στὸ κεφάλι ἕνα πυρακτωμένο τάσι γιὰ σκοῦφο.

Πλήθος βασανιστηρίων ακολούθησαν, με μόνο στόχο να αρνηθεί την πίστη & την αγάπη του στον Σωτήρα Χριστό.

Ὁ ὁμολογητὴς τὰ ὑπέμεινε ὅλα μὲ θάρρος & καρτερία.

Τὰ ὑπέμεινε προφέροντας μὲ πίστη: «Κύριε, συγχώρησέ με». Εἶχε πιὰ ἀποφασίσει τὸν θάνατο & ἔτσι ὁ πόνος δὲν τὸν φόβιζε.

Τὸν φόβιζε μονάχα μήπως λυπήσει ξανὰ τὸν Χριστό μας. «Ἀκόμη λίγο,» σκεφτόταν, «& τὸ μαρτύριο θὰ μεταβληθεῖ σὲ πηγὴ χαρὰς & ἀγαλλίασης κοντὰ στὸν Χριστό μου, τὸν Σωτῆρα & Λυτρωτή μου». Πέρασε ὅλη τη νύχτα με βασανιστήρια.

Ὅταν ξημέρωσε, τον πῆραν οι δήμιοι & τὸν ὁδήγησαν μὲ φωνὲς & βρισιὲς στὴν πλατεῖα, μπροστὰ στὸν κριτή που περίμενε καθισμένος σὲ μία ψηλὴ ἐξέδρα ἀνάμεσα σὲ πολλοὺς ἐπίσημους μωαμεθανούς.

Λίγο πιὸ κάτω ἦταν στημένη μία ἀγχόνη Χλευάζοντάς τον ο κριτής, προσπαθεί μάταια να τον πείσει να αρνηθεί πάλι τον Χριστό.

Ο μάρτυρας, όχι μόνο δεν μένει άκαμπτος μπροστά στο θάνατο που πλησιάζει αλλά & ο ίδιος με τη σειρά του αντικρούει τον κριτή, & υποστηρίζει περήφανα τον Σωτήρα Χριστό.

Έξαλλος ο κριτής, άρχισε να φωνάζει για να στείλουν τον Πολύδωρο στην αγχόνη.

Άφοβος, πλησίασε μὲ σταθερὸ βῆμα, ἀσπάστηκε μὲ σεβασμὸ τὸ σχοινί της, έκανε μὲ εὐλάβεια τὸν σταυρό του & δέχτηκε με χαρά τὸ σχοινὶ στὸν λαιμό του.

Δοξολόγησε ξανὰ τὸν Κύριο γιὰ τὴν τιμὴ που του έκανε να τον δεχτεί πίσω & στὰ λίγα δευτερόλεπτα που μεσολάβησαν, προσευχήθηκε θερμὰ γιὰ τοὺς ἐκτελεστές του & τὴν απελεθέρωση του Γένους από τους Τούρκους.

Ὁ δήμιος τράβηξε τὸ σχοινί.

Τὸ κορμὶ του ὑψώθηκε μετέωρο ἐνῷ η ἁγία ψυχὴ τοῦ μάρτυρα πέταξε στους ουρανούς, γιὰ νὰ ἀναπαυθεῖ κοντὰ στὸν Χριστό μας.

Τὸ ἅγιο λείψανό του ἔμεινε τρεῖς ἡμέρες στὴν ἀγχόνη.

Τὴν τρίτη μέρα οἱ Τοῦρκοι διέταξαν τοὺς χριστιανοὺς νὰ τὸ πάρουν & νὰ τὸ θάψουν.

Ήρθαν κάποιοι χριστιανοί, κατέβασαν τὸ ἅγιο σκήνωμα ἀπὸ τὴν ἀγχόνη, τὸ ξέπλυναν μὲ καθαρὸ νερὸ & τὸ ἔθαψαν με σεβασμό & αγάπη.

Το λείψανο του νεομάρτυρα ενταφιάστηκε κοντά στους τάφους των Αρμενίων.

Η κάρα του Αγίου βρίσκεται στον Ιερό Ναό Αγίας Αικατερίνης Αθηνών, στην Πλάκα. Απότμημα του ιερού λειψάνου του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους