Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μπορεί η ΑΙ να εξουδετερώσει τις οικονομικές πληγές της κλιματικής αλλαγής; Η δραματική διαπίστωση στην τελευταία έκθεση του ΟΗΕ ότι ο στόχος συγκράτησης της θερμοκρασίας στον 1,5°C είναι πλέον σχεδόν ανέφικτος, είναι στην ουσία μια «γροθιά» στο στομάχι, καθώς σηματοδοτεί το πέρασμα σε μια φάση όπου ο πλανήτης απειλείται με μη αναστρέψιμα σημεία καμπής.

Από οικονομικής άποψης, μακροπρόθεσμα η εξέλιξη αυτή μεταφράζεται σε μια πρωτοφανή συρρίκνωση του παγκόσμιου ΑΕΠ, με το κόστος της αδράνειας να ξεπερνά στο τέλος της ημέρας κατά πολύ το κόστος της πράσινης μετάβασης.

Σύμφωνα με κορυφαίες οικονομικές μελέτες με πιο πρόσφατη εκείνη της Swiss Re, η αποτυχία επίτευξης των στόχων του Παρισιού και η τροχιά προς μια αύξηση άνω των 2°C–2,8°C μπορεί να κοστίσει έως και το 11% με 18% του παγκόσμιου ΑΕΠ έως το 2050 σε σχέση με έναν κόσμο χωρίς κλιματική αλλαγή.

Ο πληθωρισμός που θα προκαλέσει η αλλαγή των κλιματικών συνθηκών –climateflation- είναι άλλος ένας επιβαρυντικός παράγοντας.

Βλέπετε, τα ακραία καιρικά φαινόμενα πολλές φορές καταστρέφουν τις σοδειές και διακόπτουν τις εφοδιαστικές αλυσίδες, οδηγώντας σε μόνιμες πιέσεις στις τιμές των τροφίμων και των πρώτων υλών, κάτι που ήδη βλέπουμε άλλωστε και σήμερα.

Αλλά και πέραν των ακραίων φαινομένων, η παρατεταμένη ξηρασία και η ερημοποίηση της γης μειώνουν δραματικά τις αποδόσεις βασικών αγαθών, όπως είναι για παράδειγμα τα σιτηρά ή ο καφές, ενώ η λειψυδρία εκτοξεύει το κόστος παραγωγής και άρδευσης.

Αυτό που δεν βλέπουμε όμως σήμερα και πιθανότατα θα δούμε στο μέλλον, είναι η υποβάθμιση πιστοληπτικής ικανότητας πολλών κρατών εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής.

Κράτη που είναι εκτεθειμένα σε κλιματικούς κινδύνους, από τις ξηρασίες έως την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, δεν αποκλείεται να αντιμετωπίσουν υποβαθμίσεις από τους οίκους αξιολόγησης, γεγονός που θα αυξήσει το κόστος χρηματοδότησης τους.

Μια ακόμη επίπτωση που ήδη αρχίζει να διαφαίνεται, είναι ότι σε πολλές περιοχές υψηλού κινδύνου –παράκτιες ή δασικές- οι ασφαλιστικές εταιρείες αποσύρονται ή αυξάνουν τα ασφάλιστρα σε απαγορευτικά επίπεδα.

Αυτό συνεπάγεται ότι στο μέλλον δεν αποκλείεται να δούμε μια απαξίωση των περιουσιακών στοιχείων σε ζώνες κινδύνου.

Η καταστροφή των υποδομών είναι άλλος ένας κίνδυνος.

Πλημμύρες καταστρέφουν γέφυρες, δρόμους και λιμάνια, ενώ οι καύσωνες προκαλούν σοβαρές πιέσεις στο ηλεκτρικό δίκτυο, καθώς η ολοένα και αυξημένη ζήτηση για ψύξη το καλοκαίρι δοκιμάζει τις αντοχές των ενεργειακών συστημάτων, αυξάνοντας το κόστος λειτουργίας.

Όλα αυτά έχουν δημοσιονομικό κόστος που θα επιβαρύνει τους κρατικούς προϋπολογισμούς, τη στιγμή που ήδη τα ελλείμματα είναι τεντωμένα.

Καταρχάς τα κράτη θα δαπανούν ολοένα και περισσότερα δισεκατομμύρια για την άμεση ανακούφιση πληγέντων και την ανοικοδόμηση των περιοχών μετά από φυσικές καταστροφές.

Αλλά και η πρόληψη που απαιτείται δεν είναι μια φθηνή διαδικασία.

Τεράστια κεφάλαια πρέπει να κατευθυνθούν στην κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων, θαλάσσιων αναχωμάτων και στη θωράκιση των πόλεων.

Μεγάλα είναι τα ποσά που θα πρέπει να κατευθύνονται εφεξής και για την υγειονομική περίθαλψη: Η αύξηση των θερμικών εμφραγμάτων, των αναπνευστικών προβλημάτων λόγω ρύπανσης/πυρκαγιών και η αναμενόμενη εξάπλωση νέων ασθενειών από τη σταδιακή υποχώρηση των παγετώνων και του μόνιμα παγωμένου εδάφους –permafrost- καθώς απελευθερώνονται αρχαίοι και μέχρι σήμερα αδρανείς μικροοργανισμοί και ιοί ,θα επιβαρύνουν ολοένα και περισσότερο τα δημόσια συστήματα υγείας.

Συνοψίζοντας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι για τους επενδυτές, η υπέρβαση του 1,5°C δημιουργεί δύο βασικές κατηγορίες κινδύνου: -Τον φυσικό κίνδυνο που μεταφράζεται σε άμεση απώλεια ανθρώπινων ζωών, υποδομών ή αποθεμάτων από ακραία φαινόμενα, και τον -Μεταβατικό κίνδυνο που μεταφράζεται στην αύξηση των ελλειμμάτων, του πληθωρισμού και του χρηματοδοτικού κόστους.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, γίνεται κατανοητό ότι οι παλιές πρακτικές και «κανόνες» διαχείρισης θα πρέπει να προσαρμοστούν εκ νέου, ενώ η διαφοροποίηση του χαρτοφυλακίου είναι επιβεβλημένη όσο ποτέ άλλοτε.

Για τη στήλη η ενσωμάτωση κριτηρίων βιωσιμότητας δεν αποτελεί πλέον απλώς «πράσινη πολιτική», αλλά βασικό εργαλείο διαχείρισης ρίσκου για την προστασία των κεφαλαίων από τις επερχόμενες κλιματικές και οικονομικές αναταράξεις.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους