Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για τα κινήματα που δεν είχαμε όλα αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα Στο βιβλίο του Vincent Bevins: “If We Burn The Mass Protest Decade and the Missing Revolution“ υπάρχει ένα απόσπασμα στο τέλος του που το μεταφέρω στα Ελληνικά.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2023 και έχει γραφτεί από τον ίδιο συγγραφέα που έγραψε και το “The Jakarta Method” που αναφέρεται στις μαζικές σφαγές κομμουνιστών που έγιναν από τις ΗΠΑ για να διατηρήσουν την παγκόσμια κυριαρχία τους.

Το “If We Burn” αναφέρεται στα μαζικά κινήματα αντίστασης που εμφανίστηκαν σε διάφορες χώρες από το 2011 ως το 2021, παρουσιάζει τον τρόπο λειτουργίας τους, τις ελπίδες που γέννησαν και την απογοήτευση που έφεραν όταν ηττήθηκαν.

Κινήματα που ήταν οριζόντια στην δράση και την έκφραση τους όπως κι αυτό που είχαμε ζήσει στην Ελλάδα το 2011 με το κίνημα των πλατειών και την κατάληψη της πλατείας Συντάγματος.

Εδώ δεν με ενδιαφέρει να εστιάσω στην συζήτηση που ανοίγει το βιβλίο για την δομική ανεπάρκεια κινημάτων που είναι μόνο οριζόντια και δεν παράγουν σταθερές δομές ικανές να ανατρέψουν υπάρχουσες εξουσίες ή για το ατελέσφορο ως και αντιδραστικό κάποιων κινημάτων που περιγράφει και το πως ενσωματώθηκαν από δεξιές δυνάμεις και από την δυτική κυριαρχία.

Δίνω έμφαση σε αυτό το απόσπασμα που δίνει μια άλλη διάσταση στα κινήματα και αφορά την ψυχική ανάταση που φέρνουν και την συναισθηματική λειτουργία τους: “ΑΛΛΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ; Τι γίνεται με εκείνη την έντονη, συλλογική ευφορία που άλλαζε τη ζωή; Αυτό ήταν ένα ζήτημα στο οποίο οι συνομιλητές μου ήταν διχασμένοι.

Τι γίνεται με εκείνες τις μαγικές, λαμπερές μέρες, τις στιγμές που ένιωθες ότι η ίδια σου η ψυχή συγχωνευόταν με τις δυνάμεις της ιστορίας, ότι ήσουν μεγαλύτερος και πιο ισχυρός.

Ότι όλες οι διαφορές σας έλιωναν και ότι εσύ και οι σύντροφοι σου επαναστάτες κυριολεκτικά ξαναφτιάχνατε τον κόσμο, με κάθε πράγμα που κάνατε.

Αυτή η υπερφυσική εμπειρία ήταν κάτι που βιώθηκε σε όλο τον κόσμο και όλοι συμφώνησαν ότι ήταν σημαντική.

Κάποιοι άνθρωποι έλεγαν ότι θα ξαναζούσαν εκείνες τις μέρες για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Η διαφωνία αφορούσε το τι θα ακολουθούσε.

Για μερικούς από αυτούς, η φρικτή κατάρρευση, η βύθιση στην κατάθλιψη που ήρθε αφού τα πράγματα δεν πήγαν καλά, ήταν κάτι σαν hangover.

Μπορείς να καταστραφείς από επαναστατική ορμή, όπως ακριβώς μπορείς με το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά.

Διαστρεβλώνει τις αισθήσεις σου και σε κάνει να παίρνεις κακές αποφάσεις.

Δεν είναι αληθινό και θα το πληρώσεις αργότερα… …Υπήρχε όμως και μια άλλη ερμηνεία, εξίσου συνηθισμένη.

Είναι το πιο πραγματικό πράγμα που μπορεί κανείς να νιώσει ποτέ.

Δεν είναι καθόλου ψευδαίσθηση.

Είναι μια εκπληκτική, στιγμιαία ματιά στον τρόπο που είναι πραγματικά η ζωή.

Είναι το πώς μπορούμε να νιώθουμε κάθε μέρα σε έναν κόσμο όπου οι τεχνητές διακρίσεις και οι στενά ιδιοτελείς δραστηριότητες εξαφανίζονται.

Όταν η κοινωνία μας είναι πραγματικά συμμετοχική, όταν σφυρηλατούμε πραγματικά ιστορία σε κάθε κίνημα και ενεργούμε με αγάπη και αρμονία με τους συνανθρώπους μας, θα μπορούμε να νιώθουμε έτσι όλη την ώρα.

Σε διάστημα τεσσάρων ετών συνεντεύξεων, σε δέκα χώρες, οι άνθρωποι είχαν και τις δύο απόψεις.

Όπως είπα, δεν μπορούσαν να αποφασίσουν τι τελικά ισχύει.” Αυτό το απόσπασμα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο με έκανε οδυνηρά να συνειδητοποιήσω τι χάσαμε σαν λαός όλα αυτά τα χρόνια που δεν καταφέραμε να συγκροτήσουμε μαζικά κινήματα αντίστασης διαρκείας.

Δεν είναι μόνο ότι εξ αιτίας της μη ύπαρξης τέτοιων κινημάτων πέρασαν τα χειρότερα σε όλους τους τομείς.

Δεν είναι μόνο ότι επιτρέψαμε να γίνει η χώρα υποτελής των γενοκτόνων Σιωνιστών.

Είναι και ότι χάσαμε την ανθρώπινη επαφή, την εξωστρέφεια, την ζεστασιά και την πηγαία αλληλεγγύη που φέρνουν αυτά τα κινήματα.

Κι όσες όσοι είχαμε συμμετάσχει στο παρελθόν σε τέτοια κινήματα ξέρουμε πολύ καλά πόσο τεράστια είναι αυτή η απώλεια.

Μεγαλύτερη απώλεια είναι ίσως για την νεολαία που δεν έχει ζήσει καν τέτοια κινήματα και δεν έχει ιδέα τι έχασε.

Αυτή την νεολαία που την έχουν βάλει να δουλεύει με άθλιους μισθούς ακόμα κι όταν σπουδάζει, που δέχτηκε την αστυνομοκρατία στα πανεπιστήμια, τους κόφτες και την διαγραφή φοιτητών, την ιδιωτικοποίηση των πάντων και την παθολογική εξάρτηση από τα κινητά και τις οθόνες ως νέα κανονικότητα.

Χώρες που για πολλά χρόνια δεν είναι σε θέση να παράγουν κινήματα αντίστασης ενώ δέχονται επιθέσεις σε όλους τους τομείς που δίνουν όλες τις αιτίες και αφορμές να γεννήσουν τέτοια κινήματα, είναι χώρες που σαπίζουν και τις τρώει ο ατομικισμός, ο κυνισμός, η παραίτηση και η αυτοκαταστροφή.

Η ανυπαρξία κινημάτων αντίστασης δεν είναι μόνο αντικειμενικά καταστροφική αλλά και υποκειμενικά.

Μας στερεί το βίωμα να είμαστε ολοκληρωμένοι άνθρωποι που αποφασίζουμε και δρούμε από κοινού για την υπεράσπιση βασικών αξιών, μας κλέβει την ζωή και την κάνει μίζερη, κατακερματισμένη, καταθλιπτική και ανόητη.

Είναι και για αυτό τον λόγο που σε αρκετά κείμενα μου βγάζω την ελπίδα έστω κι αν είναι φρούδα, να γεννηθεί ένα νέο κίνημα αντίστασης.

Να αρχίσουν δηλαδή οι άνθρωποι να συζητούν ξανά μεταξύ τους, να αναλαμβάνουν κοινές δράσεις, να έχουν συλλογικούς στόχους και αγώνες, να ενώνονται μέσα από συλλογικές αντιστάσεις.

Κάθε χρονιά χωρίς μαζικό κίνημα αντίστασης είναι ένα τεράστιο πλήγμα τόσο στο ατομικό όσο και στο κοινωνικό είναι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους