Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχω μια πέτρα στο στομάχι. Σκληρή, φαλακρή, αμετακίνητη. Ίσως αρέσκομαι σε σκέψεις θλιβερές που έχουν, όμως, μια βάση σταθερή.

Φυσικά και επηρεάζομαι από τα εξωτερικά γεγονότα.

Τόσα πολλά, τόσο αποτρόπαια, τόσο εξαναγκαστικά.

Μα η προσωπική μας φούσκα είναι αυτή που μας διαλύει περισσότερο.

Τι είναι δίπλα μας, τι είναι πίσω μας, τι είναι μέσα μας.

Το περιβάλλον στο οποίο κινούμαστε και αναπνέουμε, που η ακτίνα του φτάνει ως τη ματιά μας, είναι αυτό που μας κάνει να σηκωνόμαστε κι είναι αυτό που μας καταστά ανίκανους για οτιδήποτε.

Απ' το να βγάλουμε τα ρούχα και να βουτήξουμε στη θάλασσα, ως να φτιάξουμε κάτι να χορτάσουμε την πείνα μας.

Προσωπικά, το να κατεβάσω ρολά - όπως με προτρέπουν κάποιες καταστάσεις - μου είναι αδύνατον.

Δεν το 'χω με το σβήσιμο, πόσο μάλλον άμα συντηρώ τα κάρβουνα για να βλέπω τις λάμψεις μιας φωτιάς στα τελειώματα.

Ούτε κρύο ούτε ζέστη; Μπα! Μια θερμαινόμενη πηγή έχει απλωθεί ως τα πλευρά.

Τα κάνει μαλακά και κλονισμένα.

Αν βρεθώ στο έδαφος, είμαι σίγουρη πως θα γίνω πλαστελίνη.

Γι' αυτό και οι λέξεις μου είναι μεταβλητές.

Πλάθονται κατά περίσταση.

Ή λέγονται κατά περίσταση.

Ή το βουλώνουν εντελώς, πράγμα που βοηθά την πέτρα να γίνεται βραχνάς.

Θα μου πεις, βοηθούνε οι εικόνες που με πάνε μακριά.

Κάτι με φλογέρες και άγρια θεριά στο φυσικό τους το τοπίο.

Ή σε κάποιο εντελώς φανταστικό.

Βοηθούν οι προτάσεις, τα ποιήματα, οι ζωγραφιές της έκφρασης, της επιθυμίας, της πρόκλησης.

Δεκανίκια - πα'να πει - προσφερόμενα από ιδρύματα υπενθύμισης: Ζεις, ε; Πάρε ένα χαστούκι και προχώρα.

Μου 'ρχεται να γελάσω.

Η πέτρα συμφωνεί και παίρνει μιαν ωραιότατη τούμπα γυμναστικών επιδείξεων.

Δεν γίνεται αλλιώς.

Φροντίζω να φροντίζω. Τι; Ούτε κι εγώ δε ξέρω.

Αν κάποιος με ρωτούσε, μ' ένα περίστροφο στο πρόσωπο, θα 'λεγα "την αγάπη". Ό, τι κι αν σημαίνει αυτό. Τρομάρα μου! * Αγγελίνα Ρωμανού

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους