Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο αέρας του κλιματιστικού αγγίζει ελαφρώς κάποιες τρίχες των μαλλιών μου.

Μόνο αυτές φαίνονται να προεξέχουν μαζί με δυό μάτια ορθάνοιχτα μες στο σκοτάδι.

Το ελαφρύ πάπλωμα εκτελεί τον σκοπό του.

Με καλύπτει ανελλιπώς στον καύσωνα.

Το δωμάτιό μου έχει βαθμούς Σιβηρικής.

Αν ανοίξω την ντουλάπα βγαίνουν από μέσα μικρές πολικές αρκούδες, κάτι πιγκουίνοι κι ένας ταριχευμένος εσκιμώος που πέθανε από πείνα.

Νομίζω πως και οι δύο πόλοι έχουν συναινέσει σε συνάντηση κορυφής για νέα συμφωνία: Θα πατάξωμεν τα υψηλά του Κέλσιου! Θα φτιάξωμεν γεφύρια σταλαγμιτών! Θα σκοτώσωμεν τους επισκέπτες! Αν ανάψω τον φακό του κινητού και δει κανείς από ψηλά, θα δει ένα κουβάρι πεταλούδες και από πάνω ύφασμα.

Ευτυχώς δεν υπάρχει κανείς να δει από ψηλά.

Συνήθως το τέρας είναι κάτω απ' το κρεβάτι.

Μ' αυτή τη σκέψη ηρεμώ γιατί λίγο έως πολύ ξέρω τι να περιμένω π.χ κάποιες νυχιές που αιωρούνται στον αέρα, ανίκανες να επιβιώσουν για πολύ.

Ο παγωμένος αέρας, βλέπετε! Λειτουργεί σχεδόν παραμυθιακά.

Εξαφανίζει από την πραγματικότητα το περιττό.

Γι' αυτό, ανεβάζω ψηλότερα το πάπλωμα. "Αναπνέουν", έλεγε το διαφημιστικό τους, κι είχε δίκιο.

Το πάπλωμα δεν παθαίνει ποτέ του ασφυξία.

Έτσι συντηρεί και μένα.

Έξυπνο, ε; Όπως και να 'χει δεν φαίνεται να δημιουργώ ιδιαίτερο πρόβλημα σε κανέναν.

Μ' αρέσει να κρυώνω και να σκεπάζομαι από μόνη μου.

Το παράξενο είναι που ρωτούν.

Ή μάλλον που ρωτούν και απαντούν.

Γι' αυτό κατεβάζω περισσότερο τη θερμοκρασία.

Να γίνουν τα ερωτηματικά μικρά παγάκια.

Να χτυπούν στα κάγκελα του κρεβατιού, να βγάζουν ήχους.

Απ' αυτούς που κάνουνε οι άνθρωποι σαν ερωτεύονται για πρώτη τους φορά. Κάπου εκεί, δεν ξέρω πώς, πλησιάζει άγρυπνος ο ύπνος. * Αγγελίνα Ρωμανού

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους