Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πρώτη οθόνη που ήταν πραγματικά δική μου Υπάρχουν πράγματα που δεν είναι παιχνίδια, δεν είναι κονσόλες, δεν είναι κασέτες, αλλά για κάποιον περίεργο λόγο μυρίζουν gaming από χιλιόμετρα.

Για μένα, ένα από αυτά ήταν μια μικρή φορητή τηλεόραση με μπαταρίες.

Δεν ήταν κάτι εντυπωσιακό.

Δεν είχε τεράστια οθόνη, δεν είχε ήχο που να σε ταρακουνάει, δεν είχε χειριστήρια, δεν είχε καν εκείνη την αίσθηση του «καινούριου next-gen πράγματος» που σε έκανε να κοιτάς το κουτί δέκα φορές πριν το ανοίξεις.

Ήταν απλά μια μικρή τηλεόραση.

Αλλά ήταν δική μου.

Την αγόρασα με τα πρώτα χρήματα που έβγαλα μόνος μου, το καλοκαίρι μετά την πρώτη Λυκείου.

Και νομίζω πως εκείνη τη στιγμή, χωρίς να το καταλαβαίνω, δεν αγόραζα απλώς μια τηλεόραση.

Αγόραζα λίγο χώρο.

Λίγη ανεξαρτησία.

Λίγη από εκείνη την αίσθηση που έχεις όταν είσαι παιδί και λες: «αυτό είναι δικό μου, αυτό το αποφάσισα εγώ». Μέχρι τότε, η τηλεόραση ήταν πάντα κάτι κοινόχρηστο.

Σαλόνι, οικογένεια, κουμπιά πάνω στην ίδια την τηλεόραση, κανάλια που άλλαζαν με διαπραγματεύσεις, και φυσικά η αιώνια μάχη: «Πόσο ακόμα θα παίζεις;» Το σαλόνι ήταν το βασίλειο, αλλά δεν ήταν ποτέ εντελώς δικό σου.

Έπαιζες, ναι.

Έβαζες το Mega Drive, καθόσουν στην αγαπημένη πολυθρόνα, άνοιγες το Sonic και για λίγη ώρα όλα έμπαιναν στη θέση τους.

Αλλά πάντα υπήρχε ένα όριο.

Το μεσημεριανό.

Τα νέα.

Η σειρά.

Ο πατέρας που ήθελε να δει κάτι.

Η μητέρα που έλεγε «κλείστο λίγο να ξεκουραστείς». Η αδερφή που απλά ανεχόταν ότι είχες καταλάβει την τηλεόραση λες και πλήρωνες ενοίκιο στο σαλόνι.

Οπότε όταν πήρα εκείνη τη μικρή φορητή τηλεόραση, ένιωσα σαν να είχα ανοίξει μια μυστική πόρτα.

Δεν είχε σημασία αν η εικόνα δεν ήταν τέλεια.

Δεν είχε σημασία αν ήθελε να τη γυρίσεις λίγο δεξιά, λίγο αριστερά, να σηκώσεις κεραία, να τη χτυπήσεις ελαφρά από το πλάι σαν να της έλεγες «έλα, σε παρακαλώ, συνεργάσου». Σημασία είχε ότι υπήρχε μια οθόνη που μπορούσα να την πάρω μαζί μου.

Και για ένα παιδί που αγαπούσε τα παιχνίδια, η οθόνη δεν ήταν ποτέ απλώς οθόνη.

Ήταν πύλη.

Ήταν το παράθυρο που σε πήγαινε από το δωμάτιο στο Green Hill Zone.

Από το χαλί του σαλονιού σε κάποιο γήπεδο FIFA με φίλους.

Από ένα απόγευμα που βαριόσουν, σε έναν κόσμο όπου μπορούσες να γίνεις οδηγός, πολεμιστής, ποδοσφαιριστής, στρατηγός, ή απλά ένα μπλε σκαντζοχοιράκι που έτρεχε χωρίς αύριο.

Εκείνη η μικρή τηλεόραση δεν ήταν gaming αντικείμενο.

Αλλά είχε μέσα της όλη τη φιλοσοφία του gaming.

Την ανάγκη να ξεφύγεις λίγο.

Να έχεις τον δικό σου χώρο.

Να φτιάξεις ένα μικρό σύμπαν εκεί που πριν υπήρχε απλώς ένα τραπέζι, μια καρέκλα ή μια γωνία του δωματίου.

Σήμερα τα παιδιά έχουν οθόνες παντού.

Tablet, κινητά, τηλεοράσεις, κονσόλες, laptop, οθόνες που ανάβουν με ένα άγγιγμα και σου δίνουν τα πάντα σε δευτερόλεπτα.

Εμείς όμως ζήσαμε αλλιώς την οθόνη.

Την περιμέναμε.

Τη μοιραζόμασταν.

Τη διεκδικούσαμε.

Τη συνδέαμε με καλώδια, φυσούσαμε κασέτες, αλλάζαμε κανάλια με κουμπιά, ψάχναμε σήμα, καθόμασταν σταυροπόδι στο πάτωμα και νιώθαμε ότι μπροστά μας άνοιγε ο κόσμος.

Ίσως γι’ αυτό ακόμα και σήμερα, όταν βλέπω μια παλιά CRT τηλεόραση, δεν βλέπω απλώς ένα παλιό αντικείμενο.

Βλέπω ένα παιδί που έχει τελειώσει τα μαθήματά του και έχει πέντε λεπτά πριν το φαγητό.

Βλέπω ένα σαλόνι που για λίγο μετατρέπεται σε πίστα.

Βλέπω φίλους να μαζεύονται γύρω από ένα PlayStation και να γελάνε πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας.

Βλέπω καλοκαίρια, περιοδικά, χειριστήρια, καλώδια, αναμονή, χαρά.

Και κάπου εκεί, βλέπω και εκείνη τη μικρή φορητή τηλεόραση με μπαταρίες.

Όχι γιατί ήταν σπουδαία.

Αλλά γιατί ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πως μια οθόνη μπορούσε να είναι κάτι δικό μου.

Και τελικά, ίσως αυτό ήταν πάντα το retro gaming για εμάς.

Όχι μόνο τα παιχνίδια.

Αλλά οι μικρές προσωπικές γωνιές που φτιάχναμε γύρω τους.

Τα δωμάτια, τα σαλόνια, οι τηλεοράσεις, τα καλώδια, οι παρέες, τα καλοκαίρια και εκείνη η αίσθηση ότι, για λίγη ώρα, ο κόσμος χωρούσε μέσα σε μια οθόνη. Και ήταν δικός μας. #RetroGaming1985 #RetroGaming #ChildhoodMemories #CRTTV #90sKids

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους