[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα
 Αθλητικά
 Οικονομία
 Ροή

Η παράσταση έκλεισε με ένα «λάθος» ηχητικό. Έναν ήχο που, όμως, είχε παρουσιαστεί νωρίτερα στην παράσταση. Αναφέρομαι στην επίμαχη σκηνή της επίσκεψης στα Τάρταρα, όπου ακούγεται η φωνή του Βασίλη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η παράσταση έκλεισε με ένα «λάθος» ηχητικό. Έναν ήχο που, όμως, είχε παρουσιαστεί νωρίτερα στην παράσταση.

Αναφέρομαι στην επίμαχη σκηνή της επίσκεψης στα Τάρταρα, όπου ακούγεται η φωνή του Βασίλη Παπαβασιλείου.

Ένας απίστευτος φόρος τιμής στην ονειρική «Ειρήνη». Ήταν άραγε λάθος; Γιατί η εκφώνηση του Παπαβασιλείου ταίριαζε γάντι.

Παραδοθήκαμε από… κούνια.

Και όντως αυτό συνέβη.

Παραδοθήκαμε από κούνια στις σπουδαίες παραστάσεις του Νίκου Καραθάνου.

Γιατί ο Καραθάνος καταφέρνει κάτι εξαιρετικά δύσκολο: να καταπολεμά τη διαστροφική, ναρκισσιστική διαταραχή του επαγγέλματος.

Να απομακρύνει το θέατρο από την ανάγκη της επίδειξης και να το επιστρέφει στην ουσία του.

Και η «Ειρήνη», πέρα από τον Καραθάνο και τον Δεληβοριά, γίνεται η «Ειρήνη» ενός συνόλου.

Ένα σύμπαν με κορυφώσεις, στιγμές, άνω κάτω.

Ένα σύμπαν που δεν προσπαθεί να σου εξηγήσει τη ζωή, αλλά να σε κάνει να τη νιώσεις.

Ένα ταξίδι.

Το ακούμε και το νιώθουμε πολλές φορές: δεν εκτιμούμε αυτό που πραγματικά ζούμε όπως γράφει και ο Θόρντον Ουάιλντερ στη «Μικρή μας πόλη». Όμως οι παραστάσεις του Καραθάνου λειτουργούν σαν να υπάρχει μια τρόμπα που σου εμφυσά ξανά τη ζωή.

Και τότε οι άνθρωποι δεν είναι απλώς άνθρωποι.

Είναι τέρατα, άστρα και θεοί.

Όλα μαζί.

Και γιατί να τα διαχωρίσεις; Η «Ειρήνη» έχει αρκετές παραστάσεις και τον Σεπτέμβρη.

Αφήστε, λοιπόν, τον Αλευρά να δίνει το show του με τις μοιρολογίστρες από το Καπέσοβο.

Κι αν προλάβετε… Σπεύστε.

Γιατί κάποιες παραστάσεις δεν είναι απλώς παραστάσεις.

Είναι υπενθυμίσεις ότι είμαστε ακόμη ζωντανοί.

Μια μέρα ….μια μέρα… μια μέρα….μόνο! Τι ασυγκράτητη ορμή έχεις αυτός ο άνθρωπος.

Θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές, και λίγο παραπάνω στον Antonis Christou! *** Και δεν μπορώ να μην αναφερθώ στη σκηνή με τα φύλλα χρυσού να ανεμίζουν και να γίνονται σκιές πάνω στους βράχους.

Ήταν μια φανταστική εικόνα που θα θυμάμαι.

Και νομίζω ότι θα τη θυμόμαστε όσοι είχαμε την τύχη να τη δούμε εκεί, στο Θέατρο Βράχων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences