Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι κάποιοι άνθρωποι, που λες, που κάθονται ολομόναχοι στην άκρη του γιαλού και περιμένουν.Μέρες, μήνες, χρόνια... Κάθονται σ' ένα βράχο και περιμένουν από τα βάθη του ορίζοντα να φανεί το πλοίο.

Εκείνο που κρατάνε το τιμόνι του θαλασσοπούλια.

Το ξέρουν πως δεν θα'ρθει.

Μη νομίζεις.

Μη σκεφτείς ποτέ σου πως οι άνθρωποι αυτοί είναι ανόητοι.

Έννοια σου.

Ξέρουν πολύ καλά πού πάνε τα πλοία, γιατί πάνε, ποιοι κάθονται στα τιμόνια τους.

Μα περιμένουν... Είναι ολομόναχοι εκεί στην άκρη του γιαλού.

Το μέτωπό τους είναι αλμυρό.

Τα χέρια τους μαυρισμένα.

Τα μάτια τους δύο κύπελλα που πίνουνε νερό τ'άγρια πουλιά.

Και περιμένουν... Καμιά φορά, εκεί που κάθονται στο βράχο τους, κλείνουν το μάτι τους στο Θεό. Το χρώμα του φεγγαριού ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους