Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Σεπτέμβριος μπήκε με τα Θερμοκήπια του Αυγούστου, μια ελαφρώς ρηξικέλευθη επιλογή, ή και όχι, προχωράμε... Γενικά, δεν ξέρω εάν το έχουμε εμπεδώσει μέχρι τώρα, εγώ και το καλοκαίρι τα πάμε εξαιρετικά και γενικά πολύ με πληγώνει που δεν κρατάει 12 μήνες.

Διαβάζοντας λοιπόν τα Θερμοκήπια του Άκη Παπαντώνη από τις Εκδόσεις Πατάκη σε κάποιο βαθμό επέστρεψα στα παιδικά μου χρόνια, εκεί στα μακρινά 90s και early 00s που το καλοκαίρι στο χωριό κρατούσε 3 μήνες και όλα ήταν πιθανά.

Μεγαλώνοντας μάθαμε πως αυτό δεν ισχύει αν και κάποιοι δεν το έχουμε εμπεδώσει ακόμα (όπου κάποιοι, εγώ σίγουρα αλλά παίζει να υπάρχουν και άλλοι εξίσου βαρεμένοι, δεν κρίνω...). Τέλος πάντων, ο Παπαντώνης πιάνει όλα τα καλοκαίρια, αυτά που υπήρξαν αυτά που συμβαίνουν αυτά που θα έρθουν.

Κι ο τρόπος είναι τουλάχιστον συγκινητικός για όσους αντιλαμβάνονται το βίωμα, θα ήμουν πολύ περίεργη βέβαια πως το καταλαβαίνουν όσοι δεν το είχαν... Κλείνοντας αυτό το παραλήρημα, ήθελαν να προσθέσω ότι το ένα διήγημα, η Ριτσώνα, με βαλάντωσε, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο για εμένα, αλλά αυτός είναι ο λόγος που αυτό το βιβλίο θα κρατήσει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, εκεί που σβήνει το καλοκαίρι, εκεί που πεθαίνουν οι προσδοκίες...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους