Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΩΣΤΑΒΑΡΑΣ Σήμερα θυμάμαι και μιλώ για την Αγγελική και τον Θανάση Κωσταβάρα, που το 1997 είχαμε τη χαρά να τους φιλοξενήσαμε για δύο μέρες στο σπίτι μας. «Έπρεπε να έλθω οπωσδήποτε», έλεγε ο Θανάσης, «έπρεπε να δω το περιβάλλον που σε φωτίζει και σε εμπνέει». «Μα Θανάση», αντέτεινα, «ο προσωπικός κόσμος του κάθε ποιητή βρίσκεται μέσα του και συντίθεται από χίλια-δυο κοντινά και μακρινά πράγματα». «Όχι», επέμενει εκείνος και η Αγγελική, η πιο υμνημένη σύζυγος στην Ελληνική ποιητική κοινότητα, συνηγορούσε πάντα, «Ο ποιητής μεταβολίζεται από το άμεσο περιβάλλον του και υπόκειται συγκινησιακά στη φυσιοκρατία του», επέμενε ο Θανάσης.

Το καλό όμως με τις ποιητικές συζητήσεις είναι ότι εμπίπτουν όλες μέσα στο αέναο θέμα της δημιουργίας και η κάθε άποψη έχει πάντα με το μέρος της ένα μεγάλο κομμάτι του εν γένει αισθητικού δικαίου. «Λοιπόν, τι κάνουμε σήμερα Θανάση», τον ρώτησα το χάραμα της επόμενης ημέρας. «Θέλω Μετέωρα», ζήτησε με ζέση ο ποιητής των «Κήπων στον Παράδεισο» και των «Χαιρετισμών». Αμέσως, λοιπόν, και μέσα από απόμερα τοπία των αγρών και ελικοειδείς διαδρομές βρεθήκαμε στη Ι. Μ. Βαρλαάμ, όπου είδαμε, μιλήσαμε, γνωριστήκαμε με μοναχούς και βεβαίως τον φωτογράφησα σε πολλές γωνιές, όπου πόζαρε, κρατώντας πάντοτε αγκαλιά την αιώνια αγαπημένη του.

Όταν πέρασε το διήμερο που είχε παραχωρήσει στην Αθηνά κι εμένα, ρωτήσαμε: «Τώρα Θανάση για πού πάμε;» «Στα περίχωρα του Βόλου για βατόμουρα.

Εκεί, εκεί και με τον κίνδυνο πάντα να μας καταπιεί η Άλλη μεριά». Δεν μπορέσαμε να τον ακολουθήσουμε, τι κρίμα, το θυμάμαι τώρα και μετανιώνω συνεχώς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους