Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σόρυ για τη σέλφι, αλλά Βλέπω πολύ συχνά τον σωματότυπό μου και την ηλικία μου να παίζουν σαν το "πριν" - και ακολουθεί το "μετά" - η διόρθωση, η τελειότητα.

Σε δεκαπέντε ή σε εικοσιοκτώ μέρες, κάνεις τάι τσι, γιόγκα, κάρντιο, παίρνεις κατιμπίκ και είσαι λουρίδα.

Αυτό που είμαστε, είναι το "ΠΡΙΝ". Τι λες μωρ μαλ@κα; Αυτό είναι το ΜΕΤΑ.

Το πολύ μετά, το μια ζωή μετά.

Αυτό που εσύ το λες "πριν" και θες να το διορθώσεις έχει ζήσει μια ολόκληρη ζωή.

Κι έχει μπαταλέψει λίγο εδώ και σαπακιάσει λίγο εκεί.

Ε και; Ε ΚΑΙ; Αυτό το σώμα, το σώμα μας, δεν είναι μόνο το δικό μου, έχει ζήσει, έχει ζήσει.

Έχει αντέξει.

Έχει βγάλει πέρα γέννες καπετανάτες.

Έχει σηκώσει τα πάντα για πάντα.

Προσωπικά το σώμα μου το τιμώ και το λυπάμαι ταυτόχρονα.

Έχει περάσει όλα τα βάσανα του μυαλού.

Το έχω ποτίσει θάλασσες αλκοόλ να μουδιάσει κάθε κύτταρο, γιατί έστω κι ένα να έμενε ξύπνιο θα ούρλιαζα από πόνο.

Το έχω βάλει να καπνίσει όλο το Αγρίνιο για να περάσει ο καιρός, να φύγει, να τον ξεγελάσω.

Ο καιρός έφυγε γραμμένος με καπνό σε όλο μου το σώμα, καημένο σώμα.

Με αυτό το σώμα καμπούριασα μπροστά σ' ένα παραγώνι, τριανταπέντε χρονών κοπέλα, γιατί με πλάκωσε ο ουρανός και μ' έκανε ίσωμα.

Αυτό το σώμα σήκωσε ανάστημα και είπε "δε με ξέρετε καλά" στα σαράντα μου και στα πενήντα μου και τώρα είμαι εξήντα κι ακόμα αυτό λέει.

Δε με ξέρετε καλά.

Με πάει και με φέρνει, με ξυπνάει κάθε πρωί, χαίρεται με μια τόση δα μπουκιά φαϊ κι άμα το πάω στη θάλασσα, γουργουρίζει σαν γατί και θυμάται τα νιάτα του.

Πέντε κιλά κάτω πέντε κιλά πάνω.

Ε και; Έχουμε ανέβει με το σώμα μου βουνά, πάνω σε ποδήλατα, μέσα σε ταλαίπωρα παπούτσια.

Νύχτες και ξημερώματα, με βαριές αποσκευές στην πλάτη, βαριές αποσκευές κι ας ήταν ένα τόσο δα σακίδιο, κουβάλαγε γύρευε τι, γύρευε από πότε.

Με το σώμα μου έχουμε ζήσει μια ζωή που κάνει για δέκα.

Ξενύχτια, ήττες, απροσδόκητους θριάμβους.

Έχουμε κουβαλήσει το θάνατο σα στάμνα, μη χυθεί τόση σταγόνα.

Έχουμε παρηγορήσει, κλάψει, αντέξει, ξεπεράσει, έχουμε φτάσει στη συντριβή και στην έκσταση μια φορά, χίλιες φορές, χίλιες ζωές.

Και θα μου το πεις "πριν"; Θα μου το διορθώσεις; Το σώμα μου; Το σώμα μου, το σώμα μας, δεν θέλει διόρθωση.

Θέλει σεβασμό και αγάπη.

Θα μου πεις ότι θα μου το φτιάξεις σε δεκαπέντε μέρες και σ' ένα μήνα; Δεκαπέντε μέρες δικές μου μια ζωή δικιά σου, έρμε πωλητή. * Θαυμάζω απεριόριστα όλες τις γυναίκες που στα εξήντα τους και στα εβδομήντα τους κοπανιούνται στα γυμναστήρια και κρατάνε κορμί λαμπάδα.

Και τους άντρες επίσης.

Και θέλω κι εγώ να έρθω να κοπανηθώ λίγο, γιατί θυμάμαι, είναι ωραία. Αλλά το είναι μου δεν είναι "πριν" κανενός διορθωτικού project. Απλά είναι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους