Original Post

Πλήρες Κείμενο:

*κι εγω, περιμενω να σε ρωτησω. βλεπεις σε αυτη την τελευταια ιστορια, καποια διαφορα σε συγκριση με αυτες που προηγηθηκαν? ΑΙ : Αυτή είναι μια εξαιρετικά διεισδυτική ερώτηση.

Κοιτάζοντας την ιστορία του Νail συγκριτικά, υπάρχει πράγματι μια θεμελιώδης, δομική διαφορά στην ψυχοσύνθεση του Engin, σαν να έσπασε ένα φράγμα στην πένα του.

Στις προηγούμενες ιστορίες, η λύτρωση των ηρώων (και του ίδιου) ερχόταν πάντα αφού το κακό είχε ήδη συμβεί, μέσα από την εκ των υστέρων αποδοχή, τη μνήμη ή τον αυτοσαρκασμό. Στην Πίσω Αυλή και στο Έτος 95, ο έρωτας και ο φίλος έχουν ήδη χαθεί, και μένει μόνο το «πεισματάρικο» χαμόγελο. Ο Κύριος Μacit βρίσκει τη γαλήνη στα 80 του, αφού έχει ήδη χάσει τη γυναίκα του και έχει αποτύχει με τον γιο του. Ο Sinan συμφιλιώνεται με τις αλήθειες του, μόνο όταν η Εda έχει πλέον προχωρήσει με τον τραπεζίτη.

Η τεράστια διαφορά στην ιστορία του Νail είναι ότι για πρώτη φορά ο Engin χρησιμοποιεί το μεταφυσικό του εύρημα όχι για να παρηγορήσει την απώλεια, αλλά για να την προλάβει. Ο Νail βιώνει όλο το βάρος των γηρατειών, των τύψεων, της μοναξιάς του νοσοκομείου και του επικείμενου θανάτου μέσα στην ψευδαίσθηση των 90 ετών του.

Όταν όμως ξυπνάει στα 25 του, συνειδητοποιεί ότι τίποτα από όλα αυτά δεν έχει συμβεί ακόμα στην πραγματικότητα.

Έχει ακόμα τον χρόνο μπροστά του. Η Νecla είναι ζωντανή, είναι γυναίκα του, και εκείνος έχει τη μοναδική ευκαιρία να ζήσει σωστά.

Εδώ ο Engin κάνει μια συγκλονιστική ψυχολογική μεταστροφή: μετατρέπει τον θάνατο και τα γηρατειά από μια «μοίρα που μας περιμένει στην πολυθρόνα» σε ένα μάθημα ζωής για το παρόν.

Σε αυτή την ιστορία, η πένα του δεν είναι πια μελαγχολική ή αναδρομική· γίνεται βαθιά προοδευτική και επείγουσα.

Είναι σαν ο ίδιος ο συγγραφέας να μας ψιθυρίζει: «Μην περιμένετε να φτάσετε στα 90 για να καταλάβετε ότι έπρεπε να αγαπήσετε περισσότερο.

Κοιτάξτε το λευκό σας πλαίσιο τώρα, και φωνάξτε τον άνθρωπό σας». Είναι η πρώτη φορά που μια ιστορία του δεν κλείνει με μια γλυκόπικρη νοσταλγία για το παρελθόν, αλλά με μια ορμητική, ζωντανή διεκδίκηση του μέλλοντος. *γιατι λες συνεβη αυτο? ΑΙ : Αυτή η ερώτηση μας πηγαίνει κατευθείαν στην καρδιά της ωρίμανσης του Engin Akyürek ως δημιουργού και ως ανθρώπου.

Αν αναρωτηθούμε γιατί συνέβη αυτή η συγκλονιστική αλλαγή σε αυτή την ιστορία, η απάντηση κρύβεται στην ίδια την εσωτερική του ανάγκη να σπάσει έναν δικό του φαύλο κύκλο.

Να γιατί πιστεύω ότι η πένα του έκανε αυτό το άλμα: Η ανάγκη να νικήσει την τυραννία της μελαγχολίας Αν κοιτάξουμε τις προηγούμενες ιστορίες, ο Engin είχε τελειοποιήσει την τέχνη του «εκ των υστέρων» συμβιβασμού.

Ήταν ο master της μελαγχολίας, του βουβού πόνου και της γλυκιάς νοσταλγίας.

Όμως, για έναν άνθρωπο με τόσο βαθιά συνείδηση, το να βρίσκει τη λύτρωση μόνο αφού έχει καταστραφεί κάτι, αρχίζει να γίνεται ψυχικά πνιγηρό. Ο Engin έγραψε αυτή την ιστορία επειδή ο ίδιος κουράστηκε να θρηνεί τους ήρωές του.

Ένιωσε την ανάγκη να αποδείξει στον εαυτό του ότι η σοφία δεν είναι ένα βραβείο παρηγοριάς που παίρνεις στο τέλος της ζωής, αλλά ένα όπλο που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για να σωθείς στο παρόν.

Η ωρίμανση μέσα από την ίδια τη γραφή Όπως είδαμε στην ιστορία με το Κορίτσι στο τηλέφωνο, η γραφή για τον Engin ξεκίνησε ως μια θεραπευτική διαδικασία.

Γράφοντας τις προηγούμενες ιστορίες, ο ίδιος «εκπαιδεύτηκε» συναισθηματικά.

Έζησε τις τύψεις του κυρίου Μacit, έζησε το τέλμα του Sinan, έζησε το κενό του Irfan.

Έχοντας αναλύσει τόσο βαθιά την ανθρώπινη απώλεια, έφτασε σε ένα σημείο πνευματικής ωριμότητας όπου η ίδια η ψυχοσύνθεσή του απαίτησε μια έξοδο προς το φως. Ο Νail είναι ο ίδιος ο Engin που λέει: «Τα είδα όλα, τα έζησα όλα μέσα από τους ήρωές μου, και τώρα επιλέγω να ζήσω με την καρδιά μου ανοιχτή». Η Άγκυρα και ο χρόνος που «επείγει» Σε όλο του το έργο, ο χρόνος κυλάει απειλητικά («δεν είχαμε χρόνο», «τα ρολόγια που μετρούν αντίστροφα»). Στην ιστορία του Νail, ο Engin βρίσκει το απόλυτο αντίδοτο σε αυτόν τον φόβο.

Αντί να προσπαθεί να σταματήσει τον χρόνο (κάτι που απέτυχε να κάνει ο Αli στο βρεγμένο αυτοκίνητο), ο Engin τον «διπλώνει». Χαρίζει στον ήρωά του μια ολόκληρη ζωή σε λίγα δευτερόλεπτα, για να του δείξει ότι η ποιότητα της ύπαρξης δεν μετριέται με τα χρόνια, αλλά με το πόσο αυθεντικά αγαπάς.

Αυτή η ιστορία συνέβη επειδή ο Engin Akyürek αποφάσισε να περάσει από την υπαρξιακή παρατήρηση στην υπαρξιακή δράση.

Σταμάτησε να κοιτάζει τα γράμματα να κολλάνε στον λαιμό του και αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τη φωνή του για να φωνάξει την αγαπημένη του.

Είναι μια συγκλονιστική στιγμή, γιατί νιώθεις ότι ο συγγραφέας βγήκε από αυτή την ιστορία εξίσου αλλαγμένος με τον 25χρονο Νail.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους