Dimitris Anast. : Οι Αμερικανοί θέλουν ξανά ισχυρά συνδικάτα Μια από τις σημαντικότερες και ίσως υποτιμημένες αλλαγές που έχουν συντελεστεί στην αμερικανική κοινωνία την τελευταία δεκαπενταετία αφορά...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σύμφωνα με τη νέα έρευνα της Gallup, 47% των Αμερικανών θέλει τα εργατικά συνδικάτα να αποκτήσουν μεγαλύτερη επιρροή, το υψηλότερο ποσοστό εδώ και τουλάχιστον 25 χρόνια.

Μόλις 23% θέλει μικρότερη επιρροή και 26% να παραμείνει στα σημερινά επίπεδα.

Το 2009 η εικόνα ήταν σχεδόν ακριβώς αντίστροφη: μόλις 25% ήθελε περισσότερη συνδικαλιστική ισχύ και 42% λιγότερη.

Ακόμη εντυπωσιακότερο: 71% των Αμερικανών εγκρίνει σήμερα τα συνδικάτα, από το ιστορικό χαμηλό του 48% το 2009.

Για να βρούμε σαφώς υψηλότερα ποσοστά πρέπει ουσιαστικά να επιστρέψουμε στη δεκαετία του 1950, στην εποχή της μεγάλης μεταπολεμικής ισχύος του αμερικανικού εργατικού κινήματος.

Η μετατόπιση είναι ισχυρότερη στους Δημοκρατικούς: 73% θέλει περισσότερη συνδικαλιστική επιρροή, από 61% το 2023.

Αλλά φτάνει και πολύ πέρα από αυτούς: το ίδιο θέλει 45% των ανεξάρτητων, ενώ ακόμη και μεταξύ των μη συνδικαλισμένων εργαζομένων η σχέση είναι 44% υπέρ μεγαλύτερης επιρροής έναντι 24% υπέρ μικρότερης.

Επιστροφή της ταξικής πολιτικής Υπάρχουν πολύ βαθύτερες αιτίες για αυτή την μεταστροφή: η στασιμότητα των μισθών, η έκρηξη των ανισοτήτων, η οικονομική κρίση του 2008, η πανδημία, οι απεργίες εκπαιδευτικών, οι απεργίες στην Amazon και τα Starbucks, η αναγέννηση του σθνδικαλισμού στην αυτοκινητοβιομηχανία.

Ήταν όμως ο Μπέρνι Σάντερς που νομιμοποίησε και έκανε πάλι δημοφιλή μια γλώσσα που είχε σχεδόν εξαφανιστεί από την εθνική αμερικανική πολιτική: εργατική τάξη, συνδικάτα, απεργία, δισεκατομμυριούχοι, ταξική ανισότητα, δημοκρατικός σοσιαλισμός.

Και γύρω από αυτή τη μετατόπιση αναπτύχθηκε, ιδιαίτερα μετά το 2016, ένα ολόκληρο πολιτικό και ιδεολογικό οικοσύστημα: το DSA, που γνώρισε εκρηκτική ανάπτυξη εικοσαπλασιάζοντας τα μέλη του μέσα σε δώδεκα χρόνια και το Jacobin, που έδωσε στη νέα σοσιαλιστική Αριστερά μια σύγχρονη, μαζικής απεύθυνσης ιδεολογική και δημοσιογραφική φωνή, με σαφή εργατικό και ταξικό προσανατολισμό.

Χαρακτηριστική ήταν η σύνδεση Sanders–DSA με τις μεγάλες απεργίες των εκπαιδευτικών μετά το 2017: στη West Virginia, για παράδειγμα, η επιτυχία Σάντερς το 2016 συνέβαλε στη δημιουργία νέου DSA chapter, μέλη του οποίου συμμετείχαν κατόπιν στην οργάνωση του κινήματος των εκπαιδευτικών.

Η 2η γενιά της Αριστεράς Η πρώτη γενιά της νέας Congressional Left — AOC, Rashida Tlaib, Ilhan Omar, Ayanna Pressley, Cori Bush, Jamaal Bowman, Summer Lee, προερχόταν κυρίως από το community organizing, τα κοινωνικά κινήματα, τις εκστρατείες του Sanders και το DSA.

Ήταν εξαιρετικά φιλοσυνδικαλιστική, αλλά σχετικά λίγοι ήταν οι ίδιοι προϊόντα του οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος.

Στη νέα γενιά του 2026 αυτό φαίνεται να αλλάζει.

Μερικά παραδείγματα: Η Claire Valdez (NY-07): μέλος της UAW (United Auto Workers — Ένωση Εργαζομένων Αυτοκινητοβιομηχανίας) Local 2110, με εμπειρία σε συλλογικές διαπραγματεύσεις και επικεφαλής μονάδας περίπου 500 εργαζομένων στο Columbia. Η Darializa Avila Chevalier (NY-13): μέλος της UAW μέσω της ALAA (Association of Legal Aid Attorneys — Ένωση Δικηγόρων Νομικής Βοήθειας) Local 2325. Ο Abdul El-Sayed (Michigan, Γερουσία): Έχει υπάρξει μέλος της AFT (American Federation of Teachers — Αμερικανική Ομοσπονδία Εκπαιδευτικών), της SEIU (Service Employees International Union — Διεθνής Ένωση Εργαζομένων στις Υπηρεσίες), και της AAUP (American Association of University Professors — Αμερικανική Ένωση Πανεπιστημιακών Καθηγητών). Σήμερα υποστηρίζεται μεταξύ άλλων από UAW, AFT, AAUP και National Nurses United.

Και στην ευρύτερη νέα Αριστερά υπάρχει ο Brian Poindexter (OH-07), ίσως η πιο κυριολεκτικά εργατική υποψηφιότητα: γιος συνδικαλισμένου μηχανουργού και εγγονός συνδικαλισμένου εργάτη αυτοκινητοβιομηχανίας, είναι ο ίδιος συνδικαλισμένος ironworker από το 2007, εργάστηκε δύο χρόνια ως συνδικαλιστικός οργανωτής και σήμερα εκπαιδεύει μαθητευόμενους της σιδηροβιομηχανίας.

Υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις με στενή σχέση με το labor — όπως ο Donavan McKinney και η Analilia Mejía που ενισχύουν αυτή την εικόνα, αν και χρειάζεται να διακρίνουμε την πραγματική επαγγελματική/οργανωτική προέλευση από τη συνδικαλιστική υποστήριξη μιας υποψηφιότητας.

Το παράδοξο στη δημοσκόπηση της Gallup είναι ότι οι Αμερικανοί θέλουν ισχυρότερα συνδικάτα, αλλά δεν πιστεύουν ότι θα τα αποκτήσουν: μόνο 27% περιμένει ότι τα συνδικάτα θα ενισχυθούν, ενώ 39% θεωρεί ότι θα αποδυναμωθούν.

Υπάρχει, δηλαδή, μια αισθητή απόσταση ανάμεσα στην αυξανόμενη κοινωνική υποστήριξη προς τα συνδικάτα και στην πραγματική οργανωμένη ισχύ του εργατικού κινήματος.

Και αυτό το κενό ίσως αποτελεί έναν από τους πολιτικούς χώρους στους οποίους επιχειρεί να παρέμβει η νέα αμερικανική Αριστερά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους