Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θανάσης Λάλας: Ο Αλέξης Τσίπρας μέχρι σήμερα αυτή την κριτική κουβαλάει.

Κουβαλάει, δηλαδή, την κριτική τού τι έκανε όταν διακυβέρνησε, και κανένας δε μιλάει για την καταστροφή. Θεώνη Κουφονικολάκου: Ναι. Θανάσης Λάλας: Δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε... Δηλαδή οι άνθρωποι οι οποίοι πήραν μετά πάλι την κυβέρνηση, ήταν οι υπουργοί της καταστροφής. Θεώνη Κουφονικολάκου: Και όχι μόνο αυτό. Θανάσης Λάλας: Και δε μιλάει κανείς για τους υπουργούς της καταστροφής. Θεώνη Κουφονικολάκου: Και όχι μόνο αυτό... Θανάσης Λάλας: Και όχι μόνο αυτό.

Ακούω... άκουγα την κυρία Μπακογιάννη και τον κύριο Μητσοτάκη να λένε ότι η χώρα θα πάει στα βράχια. Θεώνη Κουφονικολάκου: Ναι.

Ξέρετε ότι η τέχνη της αφήγησης —εσείς, από την εμπειρία σας, νομίζω ότι έχετε πλήρη εικόνα αυτού που θα περιγράψω τώρα— έχει πολύ σημαντικό εκτόπισμα.

Δεν είναι το τι έγινε, λοιπόν.

Κάποια στιγμή ιστορικά θα αναδειχθεί το τι έγινε πράγματι· είναι το πώς το αφηγείται κάποιος.

Ας πούμε, αυτή τη στιγμή η Νέα Δημοκρατία έχει δημιουργήσει μια σειρά από αντιπερισπασμούς.

Ακόμα και στο γεγονός ότι, σε μη μνημονιακές συνθήκες, ασκεί μια ιδεοληπτική δημοσιονομική πολιτική: διατηρεί υπερπλεονάσματα τη στιγμή που δεν τα χρειάζεται πια.

Τα χρειαζόμασταν το '15-'19 γιατί έπρεπε να εξασφαλίσουμε μικρότερο κόστος δανεισμού από τις αγορές —αυτό ήταν το ζητούμενο— και να πείσουμε ένα πάρα πολύ επίμονο ΔΝΤ ότι μπορούμε να πετύχουμε τους δημοσιονομικούς στόχους, γιατί δε μας πίστευε κανείς μετά το πρώτο και το δεύτερο μνημόνιο.

Τώρα, το γεγονός ότι διατηρεί υπερπλεονάσματα τα οποία είναι χτισμένα στην ακρίβεια, δεν το σχολιάζει επαρκώς κανείς. Γιατί; Γιατί κατέχει την τέχνη της αφήγησης.

Δηλαδή έναν τρόπο επικοινωνίας με μεθόδους που δουλεύουν πάρα πολύ στον αντιπερισπασμό, στην αφαίρεση, στη συρρίκνωση του πραγματικού για χάρη του πλασματικού, και ούτω καθεξής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους