Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ο Τσίπρας έφερε τα funds... » - Ένας μεγάλος μύθος Από το 2015 έως και το καλοκαίρι του 2019, που επήλθε κυβερνητική αλλαγή, δεν υπήρξε σχεδόν καμία μεταβίβαση δανείου.

Η έκρηξη των τιτλοποιήσεων ήρθε μετά το δ΄ τρίμηνο του 2019: 23,537 δισ. ευρώ το 2019, +15,4 δισ. το 2020, +40,8 δισ. το 2021 κ.λπ. Υπάρχουν πολιτικοί μύθοι που κατασκευάζονται για να συσκοτίσουν την αλήθεια.

Ένας από αυτούς είναι η επαναλαμβανόμενη φράση ότι «ο Τσίπρας έφερε τα funds». Πρόκειται για σύνθημα βολικό, εύπεπτο, χρήσιμο για τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις, αλλά βαθύτατα παραπλανητικό.

Διότι συγχέει σκόπιμα δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, άλλο η θεσμοθέτηση ενός αυστηρού πλαισίου για τη διαχείριση των κόκκινων δανείων και άλλο η μαζική, κρατικοεγγυημένη μεταφορά του ιδιωτικού χρέους στα funds μέσω τιτλοποιήσεων, χωρίς τις ασφαλιστικές δικλείδες του νόμου του 2015.

Το 2015 η χώρα είχε μπροστά της ένα πραγματικό και εκρηκτικό πρόβλημα.

Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια είχαν πνίξει τους τραπεζικούς ισολογισμούς.

Η οικονομία δεν μπορούσε να χρηματοδοτηθεί, οι τράπεζες παρέμεναν εγκλωβισμένες σε ένα βουνό επισφαλειών, επιχειρήσεις και νοικοκυριά είχαν γονατίσει.

Δεν υπήρχε σοβαρή πολιτική δύναμη που να μπορούσε να ισχυριστεί ότι τα κόκκινα δάνεια δεν έπρεπε να εξέλθουν από το τραπεζικό σύστημα.

Το ερώτημα ήταν πώς θα γινόταν αυτό.

Με κανόνες ή χωρίς κανόνες; Με προστασία του οφειλέτη ή με παράδοσή του σε μηχανισμούς μαζικής εκποίησης; Με δημόσιο έλεγχο ή με χρηματοπιστωτική ασυδοσία; Η κυβέρνηση Τσίπρα νομοθέτησε, με τον ν. 4354/2015, ένα αυστηρό ειδικό πλαίσιο διαχείρισης και μεταβίβασης απαιτήσεων, με εποπτεία της Τράπεζας της Ελλάδος, αδειοδότηση εταιρειών διαχείρισης, υποχρεώσεις ενημέρωσης, διατήρηση της ουσιαστικής και δικονομικής θέσης του οφειλέτη και του εγγυητή.

Το κυριότερο, όμως, είναι ότι υποχρέωνε την τράπεζα να υποβάλει στον δανειολήπτη ευνοϊκή έγγραφη πρόταση ρύθμισης της οφειλής, πριν από τη μεταβίβασή της.

Αυτή ήταν η πολιτική και νομική καρδιά του πλαισίου του 2015.

Ο οφειλέτης βρισκόταν στο επίκεντρο.

Υπήρχαν διαδικασίες, κανόνες, εποπτικές προϋποθέσεις, φορολογικές επιβαρύνσεις, τέλη, υποχρεώσεις και κόφτες για τους πιστωτές.

Γι’ αυτό και το πλαίσιο αυτό αποδείχθηκε ασύμφορο για εκείνους που ήθελαν γρήγορη, μαζική και φορολογικά ευνοϊκή εκκαθάριση των τραπεζικών ισολογισμών.

Η πραγματικότητα το αποδεικνύει.

Από το 2015 έως και το καλοκαίρι του 2019, που επήλθε κυβερνητική αλλαγή, δεν υπήρξε σχεδόν καμία μεταβίβαση δανείου.

Η έκρηξη των τιτλοποιήσεων ήρθε μετά το δ΄ τρίμηνο του 2019: 23,537 δισ. ευρώ το 2019, +15,4 δισ. το 2020, +40,8 δισ. το 2021 κ.λπ. Και γιατί οι πωλήσεις των μη εξυπηρετούμενων δανείων ξεκίνησαν και υλοποιήθηκαν μετά την κυβερνητική αλλαγή και την ανάληψη της εξουσίας από τον κ. Μητσοτάκη και τη ΝΔ; Γιατί η νέα τότε κυβέρνηση αποφάσισε να υποκύψει στην απαίτηση των τραπεζών, των funds και των servicers να προσπεραστεί το αυστηρό πλαίσιο του 2015 και να διαμορφωθεί ένα άλλο, ευνοϊκότερο γι’ αυτούς πλαίσιο.

Έτσι ψηφίστηκε από την κυβέρνηση της ΝΔ το σχέδιο «Ηρακλής» (ν. 4649/2019), με το οποίο επιτρεπόταν η μαζική μεταφορά του ιδιωτικού χρέους μέσω τιτλοποιήσεων, με τη χρήση ενός παλαιότερου νόμου που είχε θεσπιστεί σε άλλη εποχή και για άλλο σκοπό (ν. 3156/2003) και δεν προέβλεπε προηγούμενη πρόταση ρύθμισης, ειδικές εγγυήσεις, εποπτικές δικλείδες και φορολογικές επιβαρύνσεις.

Ήταν ένα νομικό εργαλείο απολύτως φιλικό προς τις ανάγκες των πιστωτών και των «επενδυτών». Με βάση το νομοθέτημα αυτό, προβλέπονταν ευρείες φορολογικές απαλλαγές για τις μεταβιβάσεις απαιτήσεων προς και από εταιρείες ειδικού σκοπού, για την είσπραξη απαιτήσεων, για τις συμβάσεις και τις συναφείς πράξεις.

Πρόκειται για ένα καθεστώς εντελώς διαφορετικό από το πλαίσιο του 2015.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, με τον «Ηρακλή» το Ελληνικό Δημόσιο μπήκε εγγυητής στις τιτλοποιήσεις.

Δηλαδή η πολιτεία έβαλε την εγγυητική της ισχύ στην υπηρεσία της εξυγίανσης των τραπεζικών ισολογισμών και όχι στην υπηρεσία της κοινωνικής διάσωσης των οφειλετών.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους