Πάς κι εσύ . . . «ΕΦΥΓΕ» ΚΑΙ Ο JEAN- PAUL RAPPENEAU (ΖΑΝ-ΠΟΛ ΡΑΠΕΝΟ) Θα μού πείτε, κόσμος και κοσμάκης «φεύγει» καθημερινά, πολλοί μάλιστα άδικα και πάνω στη νιότη τους ως άμαχος πληθυσμός στα...

Πλήρες Κείμενο:

Πάς κι εσύ . . . «ΕΦΥΓΕ» ΚΑΙ Ο JEAN- PAUL RAPPENEAU (ΖΑΝ-ΠΟΛ ΡΑΠΕΝΟ) Θα μού πείτε, κόσμος και κοσμάκης «φεύγει» καθημερινά, πολλοί μάλιστα άδικα και πάνω στη νιότη τους ως άμαχος πληθυσμός στα διάφορα μέτωπα τών πολέμων που στήνουν οι αιμοχαρείς και πολεμομανείς ηγέτες ( ; ) έτσι επειδή δεν έχουν κάτι άλλο να παίξουν και κάνουν έναν πόλεμο για να περνάνε την ώρα τους, κι εσύ αναφέρεσαι σε έναν ενενήντα πεντάχρονο (95) που πέθανε χθες στο Παρίσι ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά; Η απάντησή μου είναι πως ναι έχετε δίκιο και να με συγχωρείτε όμως για όλους αυτούς τούς ντεμέκ ηγέτες, τούς πολέμους τους, τα αθώα θύματά τους έχω γράψει , γράφω και θα ξαναγράψω, δεν είναι όμως κακό να λέμε και ένα αντίο σε κάποιους που κάτι πρόσφεραν όσο ζούσαν και κάτι αφήνουν φεύγοντας.

Ως αθεράπευτα σινεφίλ και δευτερευόντως ως σκηνοθέτης ομολογώ πώς δεν υπήρξα φανατικός τών ταινιών τού Ζαν-Πολ Ραπενό από την αρχική του εμφάνιση και για αρκετά χρόνια παρά τα όποια κινηματογραφικά «κατορθώματά» του έχοντας σκηνοθετήσει μάλιστα ιερά τέρατα όπως τον Υβ Μοντάν («Ο άγριος») την Κατρίν Ντενέβ («Το σκάνδαλο τού πράσινου πύργου») τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ, την Ιζαμπέλ Ατζανί («Όλο φωτιά, όλο φλόγα») και άλλους μεγάλους, ούτε όταν έπαιρνε διακρίσεις και κινηματογραφικά βραβεία και όλοι οι κριτικοί υμνούσαν την τελειομανία του.

Τον θαύμασα και τον εκτίμησα ιδιαιτέρως, αρκετά καθυστερημένα, όταν μετά από απουσία σχεδόν δέκα χρόνων από την προηγούμενη δουλειά του διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη το θεατρικό έργο: Cyrano de Bergerac (Συρανό ντε Μπερζεράκ) το οποίο είχε γράψει στα τέλη του 19ου αιώνα ο Εντμόν Ροστάν.

Αυτή υπήρξε για μένα η μεγάλη του σκηνοθετική στιγμή, χωρίς να φθάσει όμως στο ίδιο σημείο και στις επόμενες ταινίες του : Le Hussard sur le toit (Ο ουσσάρος στη στέγη) Bon voyage (Γοητευτικοί ταξιδιώτες)και Belles Familles (Η δικιά μας οικογένεια) Σημασία έχει ότι «έφυγε» ένας ακόμα δημιουργός, ένας κινηματογραφάνθρωπος, που είχε και μπράβο του, τούς δικούς του ρυθμούς «εργασίας» όπως ο ίδιος είχε δηλώσει στο εβδομαδιαίο περιοδικό Paris Match :«Δεν είμαι σαν μια μηλιά που ρίχνει τα φρούτα της κάθε φθινόπωρο.

Ο ρυθμός μου είναι μάλλον μια ταινία κάθε πέντε ή έξι χρόνια.

Δεν βλέπω γιατί θα έπρεπε να κάνω τη μια ταινία μετά την άλλη.

Εκτός ασφαλώς αν έχω ανάγκη χρημάτων….» μια δήλωση που μόλις την διάβασα αν θυμάμαι καλά γύρω στο 2015, τον εκτίμησα ακόμα περισσότερο γιατί πράγματι η έμπνευση, η παρόρμηση για δημιουργία και η διάθεση προσφοράς δεν είναι σταθερά και δεδομένα κάθε στιγμή και ώρα ειδικά όταν μιλάμε για σινεμά.

Αυτό δημιούργησε τον λεγόμενο, καλώς ή κακώς, εμπορικό κινηματογράφο, αυτό το . . . κάθε μήνα και μια ταινία προκειμένου να τα κονομήσουμε . . . Γεια σου Jean-Paul Rappeneau, σ΄ευχαριστούμε για όσα μας δίδαξες με τις ταινίες που έκανε και μ΄αυτές που δεν έκανες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους