Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Εμάς τότε το περιβάλλον μας διαμόρφωσε αλλιώς. Μας έμαθε ότι το Θέατρο δεν είναι απλά ένα επάγγελμα αλλά, ένα κοινωνικό λειτούργημα, ένα Λαϊκό Πανεπιστήμιο.

Σ' αυτό δεν μαθαίνουν μόνο όσοι έρχονται να το παρακολουθήσουν αλλά, και οι Ηθοποιοί.

Εκεί πάνω στο σανίδι, πίσω από τη σκηνή, μαθαίνεις να είσαι Ηθοποιός.

Εκεί πάνω συντελείται ο καθημερινός σου Αγώνας, εκεί δίνεις τις εξετάσεις σου.

Εκεί συμπυκνώνεται το πάθος σου για το Θέατρο, η ανησυχία σου, το μεράκι σου.

Αλίμονο στον ηθοποιό, που θα πάψει ν΄ ανησυχεί για το ρόλο του, έστω κι αν τον παίζει δυο χρόνια συνέχεια.

Εγώ δεν ησυχάζω ποτέ.

Μέσα μου, υπάρχει πάντα το μικρόβιο της Αναζήτησης». ➖Μάνος Κατράκης.

Αγωνιστής του αλβανικού μετώπου ο ίδιος, από την πρώτη στιγμή της κήρυξης του πολέμου, δεν θα μπορούσε παρά να ενταχθεί στις δυνάμεις του ΕΑΜ στη διάρκεια της γερμανικής, ιταλικής και βουλγάρικης κατοχής.

Η ένταξή του όμως στο λαϊκό κίνημα συνεχίζεται και τα χρόνια του εμφυλίου, με τις αναμενόμενες για την εποχή συνέπειες.

Συλλήψεις, διωγμοί, απόλυση από το τότε Βασιλικό Θέατρο, πιέσεις για «δήλωση μετανοίας αν θέλει να φτιάξει τη ζωή του». Χαρακτηριστικός είναι ο διάλογος που είχε με τη μητέρα του στη διάρκεια αυτών των διώξεων: -Τι είναι, Μανόλη; - Θες να έρθω στο σπίτι, μάνα; Θέλεις; - Πώς θα ‘ρθεις; - Ε... θα υπογράψω και θα ρθω... - Ίντα θα υπογράψεις; - Δήλωση. - Ίντα είναι η δήλωση; - Ότι δεν είμαι αυτό που είμαι... -Και δεν είσαι; - Είμαι... - Μην υπογράψεις, κερατά... Μην υπογράψεις! #ΣανΣήμερα στις 2 Σεπτεμβρίου το 1984, πέρασε στην αθανασία, ο Μάνος Κατράκης, ένας σπουδαίος ηθοποιός, αληθινός αγωνιστής κι αλύγιστος σε όλη του τη ζωή . Πίνακας: Κωστας Σπυριουνης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους