Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα κλείνουμε τέσσερα χρόνια μαζί! Και όχι, δεν μιλάω για κάποια γυναίκα.

Μιλάω για έναν ακόμα πολύ μεγάλο έρωτα της ζωής μου.

Πριν από τέσσερα χρόνια αποφάσισα να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου.

Είχα περάσει αρκετές δυσκολίες εδώ στη Γερμανία, έναν χωρισμό, δύσκολες καταστάσεις, ήρθε και η περίοδος του κορονοϊού και κάποια στιγμή είπα: «Ρε Χάρη, κάνε και κάτι για σένα». Και το έκανα. Ένα Kia Ceed GT Line, τότε μόλις πεντέμισι περίπου ετών.

Σήμερα κλείνει τα δέκα και, τέσσερα χρόνια μετά, το λατρεύω ακόμα.

Το μικρό μου σπορ αμαξάκι.

Μόλις 998 κυβικά, turbo, 120 άλογα και αξιοπρεπέστατο στον δρόμο.

Με αυτό έχω κάνει μερικά από τα ωραιότερα ταξίδια της ζωής μου. Γερμανία–Ελλάδα, Ελλάδα–Γερμανία, αμέτρητα χιλιόμετρα, μόνος μου αλλά και με παρέα.

Και θα το πω όπως ακριβώς το αισθάνομαι: δεν είχα να ζηλέψω κάτι ούτε από Mercedes ούτε από το Passat που είχα παλιότερα.

Και δεν μιλάω μόνο για την οδηγική συμπεριφορά.

Μιλάω ακόμα και για την άνεση στα μεγάλα ταξίδια.

Μικρό αμάξι, αλλά θαυματουργό.

Τώρα πια θέλει τη συντήρησή του. Λογικό.

Τα χρόνια περνούν, τα χιλιόμετρα γράφονται.

Αλλά ακόμα κρατιέται.

Ακόμα είναι δυνατό.

Και ακόμα, όταν το κοιτάζω, μου αρέσει όπως την πρώτη μέρα.

Σκέφτηκα κάποια στιγμή να το δώσω.

Να πάρω κάτι πιο σύγχρονο, ένα μοντέλο του 2023, του 2024 ή του 2025.

Και μετά είπα: Γιατί; Πιστεύω ότι έχει μπροστά του τουλάχιστον άλλη μία καλή πενταετία.

Και ειδικά αν κάποια στιγμή επιστρέψω στην Ελλάδα, θα έχω ένα αξιοπρεπέστατο αυτοκίνητο, μικρό, οικονομικό, όμορφο και κυρίως ένα αυτοκίνητο που γνωρίζω και αγαπώ.

Γιατί ναι, το αγαπώ.

Έχουμε περάσει πολλά μαζί.

Με έχει ταξιδέψει, με έχει ξεκουράσει, με έχει πάρει από δύσκολες στιγμές και με έχει πάει σε όμορφες.

Και κάθε φορά που βγαίνω από το σπίτι για να πάω στη δουλειά, το κοιτάζω και του λέω: «Καλημέρα, μωρό μου». Μπορεί κάποιος να το θεωρήσει χαζό.

Μπορεί κάποιος να γελάσει.

Εμένα όμως μου φτιάχνει την ψυχολογία.

Μου ανεβάζει το ηθικό.

Είναι κάτι όμορφο που βλέπω μέσα στην καθημερινότητά μου και χαίρομαι που υπάρχει εκεί και με περιμένει.

Εύχομαι λοιπόν να παραμείνει μαζί μου και να αντέξει για πολλά χρόνια ακόμα.

Και ποιος ξέρει; Ίσως του χρόνου τέτοια εποχή να είμαστε μαζί σε κάποια από τις παραλίες της Πιερίας.

Να κάνουμε τις βόλτες μας σαν κλασικοί Έλληνες, με τον καφέ στο χέρι, το παράθυρο ανοιχτό, το χέρι απ' έξω και να αγναντεύουμε το Αιγαίο, τον Θερμαϊκό και τις ομορφιές της Πιερίας μας.

Αγαπημένο μου Kia, τέσσερα χρόνια τώρα δεν με έχεις προδώσει.

Ελπίζω να μη με προδώσεις ούτε από εδώ και πέρα και, κυρίως, να μη με «απατήσεις» ποτέ!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους