ΚΕΡΚΥΡΑ: ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΗ ΘΑ ΞΕΠΟΥΛΑΜΕ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΑΣ; Υπάρχει άραγε ένα όριο στην τουριστική «ανάπτυξη»; Υπάρχει ένα σημείο πέρα από το οποίο η ανάπτυξη παύει να είναι ανάπτυξη και γίνεται λεηλασία; Στην...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από τις Αλυκές μέχρι τον Ανεμόμυλο, η θάλασσα μπροστά από την πόλη, η θάλασσα που κάποτε αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής των Κερκυραίων, μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε έναν απέραντο χώρο συγκέντρωσης και ελλιμενισμού σκαφών.

Ιστιοφόρα, μεγάλα και μικρότερα σκάφη καταλαμβάνουν τον θαλάσσιο χώρο, σε μια αδιάκοπη προσπάθεια να εξυπηρετηθεί ένας τουρισμός που φαίνεται να μη γνωρίζει πλέον ούτε μέτρο ούτε όριο ούτε κορεσμό.

Και το ερώτημα είναι απλό: Για ποιον είναι τελικά αυτή η θάλασσα; Για τον Κερκυραίο που γεννήθηκε δίπλα της; Για τα παιδιά που κάποτε έτρεχαν στις παραλίες της πόλης; Για τον κάτοικο που θέλει να ανοίξει το παράθυρό του και να αναπνεύσει καθαρό θαλασσινό αέρα; Ή για μια τουριστική βιομηχανία που απαιτεί ολοένα περισσότερο χώρο, ολοένα περισσότερες υποδομές και ολοένα μεγαλύτερη ανοχή από τους ανθρώπους που ζουν εδώ; Δεν είναι δυνατόν να θυσιάζουμε τη θάλασσα, το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής των κατοίκων στον βωμό του υπερτουρισμού.

Και το περιβαλλοντικό ζήτημα είναι τεράστιο.

Όταν ένας θαλάσσιος χώρος συγκεντρώνει καθημερινά μεγάλο αριθμό σκαφών, αυξάνεται και το περιβαλλοντικό φορτίο που δέχεται.

Απόβλητα, απορρίμματα, καύσιμα, απορρυπαντικά και, όπου αυτά απορρίπτονται παράνομα ή ανεξέλεγκτα, λύματα, δεν εξαφανίζονται ως διά μαγείας.

Καταλήγουν στο περιβάλλον.

Και η θάλασσα δεν είναι ένας απέραντος βόθρος που μπορεί να απορροφά τα πάντα. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναγνωρίζει ότι η μικροβιακή και χημική ρύπανση των υδάτων αναψυχής μπορεί να δημιουργήσει κινδύνους για την υγεία όσων κολυμπούν, ιδιαίτερα όταν υπάρχει κοπρανώδης ρύπανση.

Γι' αυτό απαιτούνται συστηματική παρακολούθηση, αξιολόγηση κινδύνων και έγκαιρη ενημέρωση των πολιτών.

Και εδώ πλέον δεν μιλάμε μόνο για το περιβάλλον.

Μιλάμε για τη ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ.

Στη θάλασσα αυτή κολυμπούν άνθρωποι.

Κολυμπούν παιδιά.

Κολυμπούν ηλικιωμένοι.

Κολυμπούν οικογένειες.

Και όταν υπάρχει μικροβιακή επιβάρυνση, ο άνθρωπος που μπαίνει στο νερό εκτίθεται σε μικροοργανισμούς που μπορεί να προκαλέσουν λοιμώξεις και άλλα προβλήματα υγείας.

Η επιστημονική έρευνα έχει καταγράψει αυξημένο κίνδυνο γαστρεντερικών, οφθαλμικών, ωτικών και άλλων λοιμώξεων σε λουόμενους μετά από έκθεση σε θαλάσσια ύδατα.

Και το πιο ανησυχητικό; Πολλά από αυτά δεν φαίνονται με γυμνό μάτι.

Το νερό μπορεί να φαίνεται γαλάζιο και καθαρό και παρ' όλα αυτά να υπάρχει μικροβιακή ρύπανση.

Γι' αυτό δεν αρκεί να κοιτάμε τη θάλασσα και να λέμε «δεν φαίνεται τίποτα». Χρειάζονται μετρήσεις.

Χρειάζονται συνεχείς έλεγχοι.

Χρειάζεται να γνωρίζουμε τι ακριβώς υπάρχει στα νερά όπου κολυμπούν οι άνθρωποι.

Και χρειάζεται ο πολίτης να ενημερώνεται άμεσα όταν υπάρχει κίνδυνος. Ο ΠΟΥ συστήνει ακριβώς αυτή τη συνεχή επιτήρηση και την έγκαιρη ενημέρωση του κοινού για την ασφάλεια των υδάτων αναψυχής.

Ποιος, λοιπόν, ελέγχει πραγματικά την κατάσταση στη θάλασσα μπροστά από την πόλη; Πόσο συχνά ελέγχεται; Τι ακριβώς ελέγχεται; Πού δημοσιοποιούνται τα αποτελέσματα; Πόσα σκάφη μπορούν να φιλοξενούνται σε αυτόν τον θαλάσσιο χώρο χωρίς να επιβαρύνεται το οικοσύστημα; Και ποιος θα αναλάβει την ευθύνη εάν κάποτε αποδειχθεί ότι η ανεξέλεγκτη επιβάρυνση είχε συνέπειες στην υγεία των ανθρώπων; Δεν περιμένουμε να αρρωστήσει ο άνθρωπος για να προστατεύσουμε τη θάλασσα.

Πρόληψη σημαίνει να προλαβαίνεις την καταστροφή, όχι να εμφανίζεσαι όταν αυτή έχει ήδη συντελεστεί.

Και τώρα ας μιλήσουμε για τους Κερκυραίους.

Πόσο ακόμη πρέπει να ανεχθούν; Να βλέπουν τη θάλασσά τους να γεμίζει σκάφη; Να περιορίζεται ο ελεύθερος θαλάσσιος χώρος; Να υποβαθμίζεται η δυνατότητα να απολαύσουν τη δική τους παραλία; Να επιβαρύνεται η καθημερινότητά τους για να εξυπηρετείται ένας τουρισμός που δεν επιστρέφει απαραίτητα τα αντίστοιχα οφέλη στην τοπική κοινωνία; Πόση δουλοπρέπεια απέναντι στο τουριστικό χρήμα πρέπει ακόμη να ανεχθεί ο Έλληνας; Δεν είναι εχθρός μας ο επισκέπτης.

Ο επισκέπτης είναι καλοδεχούμενος.

Αλλά φιλοξενία δεν σημαίνει αυτοκαταστροφή.

Δεν σημαίνει ότι για να απολαύσουν κάποιοι την Κέρκυρα πρέπει οι κάτοικοί της να στερούνται τη δική τους θάλασσα.

Δεν σημαίνει ότι πρέπει να δεχόμαστε απεριόριστα σκάφη, απεριόριστη τουριστική πίεση και απεριόριστη περιβαλλοντική επιβάρυνση. Η Κέρκυρα δεν είναι ένα τουριστικό προϊόν προς κατανάλωση.

Είναι ένας ζωντανός τόπος.

Είναι το σπίτι μας.

Είναι ένα μοναδικό οικοσύστημα.

Είναι η θάλασσα όπου μεγάλωσαν γενιές Κερκυραίων.

Και αυτή η θάλασσα δεν μας ανήκει για να την πουλήσουμε.

Μας παραδόθηκε για να την προστατεύσουμε και να την παραδώσουμε στα παιδιά μας. ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΜΕ ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ «ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΥΡΙΣΜΟ». Ο τουρισμός υπάρχει για να υπηρετεί την κοινωνία και τον τόπο.

Όχι ο τόπος για να υπηρετεί τον τουρισμό.

Χρειάζονται όρια.

Χρειάζονται αυστηροί έλεγχοι.

Χρειάζεται συνεχής έλεγχος της ποιότητας των υδάτων.

Χρειάζεται έλεγχος των αποβλήτων και των λυμάτων των σκαφών.

Χρειάζεται επιστημονική παρακολούθηση του θαλάσσιου οικοσυστήματος.

Και χρειάζεται να εξεταστεί σοβαρά η φέρουσα ικανότητα της συγκεκριμένης θαλάσσιας περιοχής: πόσα σκάφη μπορεί πραγματικά να αντέξει χωρίς να υποβαθμίζεται το περιβάλλον και η ζωή των κατοίκων.

Γιατί δεν μπορεί όλα να μετρώνται σε ευρώ.

Υπάρχουν πράγματα που δεν πωλούνται.

Η θάλασσά μας δεν πωλείται.

Οι παραλίες μας δεν πωλούνται.

Ο αέρας μας δεν πωλείται.

Η υγεία μας δεν πωλείται.

Η ποιότητα ζωής μας δεν πωλείται.

Και η Κέρκυρα δεν μπορεί να γίνει ένας τόπος όπου οι κάτοικοί της θα αισθάνονται ξένοι στον ίδιο τους τον τόπο.

Ας το καταλάβουν επιτέλους όσοι διοικούν αυτό το νησί.

Δεν τους εκλέξαμε για να παρακολουθούν την υποβάθμιση της Κέρκυρας.

Τους εκλέξαμε για να την προστατεύουν.

Δεν τους εκλέξαμε για να περιμένουν την κραυγή αγανάκτησης του λαού.

Τους εκλέξαμε για να έχουν αντανακλαστικά, να προβλέπουν, να ελέγχουν και να προλαμβάνουν.

Γιατί η πολιτεία δεν πρέπει να κινητοποιείται αφού πρώτα ξεσηκωθεί ο πολίτης.

Πρέπει να βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από το πρόβλημα.

Και όταν μια κοινωνία βλέπει το φυσικό της περιβάλλον να υποβαθμίζεται και οι αρμόδιοι παραμένουν αδρανείς, τότε η σιωπή δεν είναι λύση.

Η σιωπή είναι συνενοχή στην αδράνεια.

Κέρκυρα δεν σημαίνει «όσο περισσότερος τουρισμός, τόσο καλύτερα». Κέρκυρα σημαίνει φύση, πολιτισμός, θάλασσα, ποιότητα, μέτρο και σεβασμός στον άνθρωπο.

Και αν δεν βάλουμε τώρα το όριο, αύριο ίσως ανακαλύψουμε ότι, κυνηγώντας τα τουριστικά έσοδα, ξεπουλήσαμε ακριβώς εκείνο που έκανε την Κέρκυρα ανεκτίμητη. Τη θάλασσά της. Τη φύση της. Την ψυχή της. Και τότε θα είναι πολύ αργά. elenlouka

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους