Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, ΦΙΛΕ, ΙΔΙΕΣ ΟΛΕΣ ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ… Δεν είναι, φίλε, ίδιες όλες οι καρδιές.

Και καλό είναι να το καταλάβουμε αυτό, γιατί έχουμε αρχίσει να βάζουμε όλο τον κόσμο στο ίδιο τσουβάλι και μετά απορούμε γιατί βρωμάει το τσουβάλι.

Δεν είναι όλες οι καρδιές μαύρες.

Δεν έχουν όλοι μέσα τους ζήλια, κακία, πουτανιά, συμφέρον και το αιώνιο ελληνικό «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που έχουν μπέσα.

Που έχουν φιλότιμο.

Που κρατάνε τον λόγο τους.

Που όταν πούνε «είμαι δίπλα σου», δεν ψάχνουν ταυτόχρονα από ποια πλευρά θα σε μαχαιρώσουν.

Υπάρχουν ακόμα καλά παιδιά.

Και ναι, είμαι κι εγώ ένα από αυτά.

Δεν το λέω για να μου δώσετε βραβείο ανθρωπιάς και να έρθει ο παπάς να μου κρεμάσει μετάλλιο στο στήθος.

Το λέω γιατί ξέρω τι κουβαλάω μέσα μου.

Κι ας έχω τα νεύρα μου.

Κι ας βρίζω.

Κι ας μη μασάω τα λόγια μου.

Κι ας έχω στείλει κόσμο και κοσμάκη νοερά μέχρι τον Άρη και πίσω.

Άλλο νεύρο, όμως, κι άλλο κακία.

Άλλο να σου ανάψει το λαμπάκι και να πεις δυο κουβέντες παραπάνω κι άλλο να κάθεσαι σαν τον κατσαπλιά και να οργανώνεις τη δυστυχία του άλλου επειδή δεν αντέχεις να τον βλέπεις καλά.

Εκεί αλλάζει το πράγμα.

Γιατί μερικοί δεν έχουν απλώς μαύρη καρδιά.

Έχουν κάνει ανακαίνιση στο σκοτάδι.

Έχουν βάλει κουρτίνες, πολυέλαιο και πληρώνουν και κοινόχρηστα.

Και το χειρότερο; Το παίζουν και καλοί άνθρωποι.

Αυτοί είναι που σε αγκαλιάζουν μπροστά και σε κάνουν κομμάτια πίσω.

Που σου λένε «αδελφέ μου» και μόλις φύγεις ανοίγουν το στόμα τους σαν αποχέτευση.

Που χαμογελάνε όταν τους λες τα καλά σου και μέσα τους κάνουν λιτανεία στον Άγιο Ζηλιάρη.

Που όταν πέσεις, έρχονται να σε σηκώσουν… όχι για να σταθούν δίπλα σου, αλλά για να βεβαιωθούν ότι δεν θα ξανασηκωθείς.

Αυτούς τους έχω γνωρίσει.

Και δεν τους φοβάμαι.

Γιατί η ζωή έχει ένα περίεργο χούι: κάποια στιγμή επιστρέφει στον καθένα τον λογαριασμό του.

Και τότε δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα.

Κάθεσαι στην άκρη, πίνεις τον καφέ σου και παρακολουθείς.

Γιατί υπάρχουν κάτι λογαριασμοί που δεν τους πληρώνει ούτε ο λογιστής ούτε ο δικηγόρος.

Τους πληρώνει η ζωή.

Και η ζωή, φίλε μου, μπορεί να αργεί, αλλά όταν ανοίξει το τεφτέρι… δεν ξεχνάει ούτε το κέρασμα.

Εγώ όμως δεν πρόκειται να αλλάξω.

Δεν θα γίνω σκατό επειδή συνάντησα σκατά.

Δεν θα γίνω ψεύτης επειδή με κορόιδεψαν.

Δεν θα γίνω αχάριστος επειδή κάποιοι δεν ξέρουν τι σημαίνει ευγνωμοσύνη.

Δεν θα γίνω πουτάνα επειδή κάποιοι έκαναν την πουτανιά επαγγελματικό προσόν.

Και δεν θα γίνω κακός άνθρωπος επειδή κάποιοι μπέρδεψαν την καλοσύνη με την αδυναμία.

Η καλοσύνη μου δεν είναι αδυναμία.

Απλώς δεν έχω ανάγκη να αποδεικνύω κάθε πέντε λεπτά πόσο μεγάλος μάγκας είμαι.

Ξέρω ποιος είμαι.

Και ξέρω επίσης ποιος δεν θέλω να γίνω.

Δεν θέλω να ξυπνάω το πρωί και να ψάχνω ποιον θα θάψω.

Δεν θέλω να ζηλεύω τη χαρά του άλλου.

Δεν θέλω να μετράω τι έχει ο διπλανός μου.

Δεν θέλω να κάνω φιλίες με αριθμομηχανή.

Δεν θέλω να αγαπάω με όρους και να βοηθάω με απόδειξη παροχής υπηρεσιών.

Αν αγαπάω, αγαπάω.

Αν βοηθάω, βοηθάω.

Αν δίνω, δίνω.

Και αν κάποιος το εκμεταλλευτεί; Κακό του κεφαλιού του.

Γιατί μπορεί να μου πάρεις χρήματα, χρόνο, ευκαιρίες, ακόμα και την υπομονή.

Την ψυχή μου όμως δεν θα την κάνεις σαν τα μούτρα σου.

Αυτή θα μείνει καθαρή.

Όχι τέλεια. Καθαρή.

Γιατί τέλειος άνθρωπος δεν υπάρχει.

Υπάρχουν όμως άνθρωποι που ακόμα ντρέπονται να πληγώσουν κάποιον χωρίς λόγο.

Υπάρχουν άνθρωποι που όταν κάνουν μαλακία, λένε «έκανα μαλακία». Υπάρχουν άνθρωποι που ζητάνε συγγνώμη χωρίς να βάλουν από πίσω δεκαεπτά «ναι, αλλά…». Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να χαρούν με τη χαρά σου χωρίς να τους πονάει το στομάχι.

Αυτούς θέλω.

Τους άλλους; Ας κάτσουν μεταξύ τους.

Να μιλάνε για τους άλλους, να κουτσομπολεύουν, να μετράνε ποιος έχει τι, να φτιάχνουν σενάρια και να μοιράζουν χαρακτήρες σαν τραπουλόχαρτα.

Εγώ έχω καλύτερα πράγματα να κάνω.

Να ζω. Να γελάω.

Να αγαπάω τους ανθρώπους που αξίζουν.

Να βοηθάω εκεί που μπορώ.

Και να κρατάω την πόρτα κλειστή σε όσους έρχονται με λάσπη στα παπούτσια και νομίζουν ότι θα τους αφήσω να μου λερώσουν το σπίτι.

Όχι, αγάπη μου.

Η πόρτα έχει χερούλι και από τις δύο πλευρές.

Και κάποια στιγμή μαθαίνεις να τη χρησιμοποιείς.

Γι’ αυτό μη μπερδεύετε την καλοσύνη με τη βλακεία.

Το ότι δεν απαντάω, δεν σημαίνει ότι δεν κατάλαβα.

Το ότι συγχωρώ, δεν σημαίνει ότι ξέχασα.

Το ότι χαμογελάω, δεν σημαίνει ότι δεν βλέπω.

Και το ότι δεν ανταποδίδω το κακό, δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ.

Σημαίνει ότι δεν θέλω να γίνω σαν εσένα.

Και αυτό είναι η μεγαλύτερη νίκη.

Να μπορείς να κοιτάξεις τον καθρέφτη και να μη σιχαίνεσαι αυτό που βλέπεις.

Εγώ λοιπόν θα συνεχίσω να είμαι αυτό που είμαι.

Ένα από τα καλά παιδιά.

Με τη μάλαμα της καρδιάς μου.

Με τα νεύρα μου.

Με τις βλακείες μου.

Με τις ατέλειές μου.

Με τη γλώσσα μου που καμιά φορά τρέχει πιο γρήγορα από το μυαλό.

Αλλά με μια καρδιά που δεν έχει ανάγκη να πατήσει πάνω στον άλλον για να νιώσει μεγάλη.

Και έτσι θα μείνω.

Για πάντα.

Γιατί μπορεί ο κόσμος να έγινε πιο βρώμικος.

Μπορεί η πουτανιά να βαφτίστηκε εξυπνάδα.

Η αχαριστία να βαφτίστηκε ανεξαρτησία.

Η κακία να βαφτίστηκε ειλικρίνεια.

Και το γλείψιμο να βαφτίστηκε κοινωνικότητα.

Εγώ δεν αλλάζω ταμπέλα στην ψυχή μου για να χωρέσω στη μόδα της εποχής.

Κρατάω τη μπέσα μου.

Κρατάω το φιλότιμό μου.

Κρατάω την αξιοπρέπειά μου.

Και πάνω απ’ όλα… κρατάω τη μάλαμα της καρδιάς μου.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, φίλε μου, δεν έχει σημασία πόσους κατάφερες να κοροϊδέψεις.

Δεν έχει σημασία πόσους έθαψες πίσω από την πλάτη τους.

Δεν έχει σημασία πόσους χρησιμοποίησες.

Σημασία έχει τι άνθρωπος έμεινες όταν έφυγαν όλοι οι θεατές.

Κι εγώ θέλω να μπορώ να πω: «Έκανα τα λάθη μου.

Έφαγα τα μούτρα μου.

Με κορόιδεψαν.

Με πλήγωσαν.

Αλλά δεν έγινα σαν κι αυτούς.» Και αυτό μου φτάνει.

Δεν είναι ίδιες όλες οι καρδιές, φίλε.

Άλλες είναι από πέτρα.

Άλλες από σίδερο.

Άλλες από πλαστικό.

Και κάποιες… είναι ακόμα από μάλαμα.

Εγώ θα μείνω με τις τελευταίες.

Και όποιος μπορεί να το εκτιμήσει, καλώς να ορίσει.

Όποιος δεν μπορεί; Η έξοδος είναι εκεί. Μην περιμένετε να σας κρατήσω και την πόρτα. Ατελείωτος ο Επιδραστης 2026 Μ.Χ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους