Original Post

Πλήρες Κείμενο:

VIEWS, LIKES ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ ΝΑ ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ Πάντα θεωρούσα πως τα τραγούδια είναι ιδιοκτησία του στιχουργού και του συνθέτη.

Οι τραγουδιστές είναι οι ερμηνευτές τους.

Αν θέλετε, οι «ενοικιαστές». Και, όπως συμβαίνει με τα ενοικιαζόμενα, μπορούν να υπάρχουν πολλοί ενοικιαστές στο ίδιο ακίνητο.

Δεν το λέω θεωρητικά.

Έχω δώσει προσωπικές μάχες γι' αυτό.

Στις αρχές της δεκαετίας του '90, όταν ήμουν μουσικός διευθυντής στον διαδημοτικό σταθμό ΡΑΔΙΟ ΚΥΚΛΟΣ, θυμάμαι τις τεράστιες μεταλλικές ντουλάπες γεμάτες με τεράστια ντοσιέ.

Μέσα υπήρχαν τα playlists των παραγωγών, ώστε να δηλώνονται στην ΑΕΠΙ όλα τα τραγούδια που παίζονταν και να αποδίδονται τα πνευματικά δικαιώματα στους δημιουργούς.

Είχαμε δώσει μάλιστα εντολή στους παραγωγούς να αναφέρουν στον αέρα τους δημιουργούς.

Ακόμη κι όταν οι ακροατές τηλεφωνούσαν και μας έλεγαν: «Μη μιλάτε πάνω στο τραγούδι! Το γράφω σε κασέτα!» Μα γι' αυτό ακριβώς μιλούσαμε! Για να μην μπορούν να γράφουν ολόκληρο το τραγούδι από το ραδιόφωνο και μετά να το εμπορεύονται παράνομα.

Τότε υπήρχε η κασετοπειρατεία.

Μετά ήρθε η CD-πειρατεία, με τους «μαυρούληδες» στους δρόμους να πουλάνε τη μουσική μας για ψίχουλα.

Και μέσα σ' όλα αυτά, βάλε και την ΑΕΠΙ και όσα μας έκλεβε... Μιλάμε για εγκληματική ληστεία.

Και φυσικά υπήρχε πάντα ο κόσμος που έλεγε: «Μα γιατί να πληρώνει το μαγαζί για να βάζει μουσική;» Για τον ίδιο λόγο που όταν πας στο σούπερ μάρκετ και παίρνεις ένα προϊόν, δεν λες στο ταμείο: «Το πήρα, το είδα, μου άρεσε, κάνε μου ένα like και τα βρίσκουμε!» Πληρώνεις.

Γιατί το προϊόν έχει ιδιοκτήτη.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με ένα τραγούδι.

Κάποιος το έγραψε.

Κάποιος άλλος μπορεί να το ερμήνευσε εξαιρετικά και να το έκανε επιτυχία.

Αλλά δεν το έγραψε.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν ήμουν επί σκηνής και μου ζητούσαν: «Πες μας το "Άγαλμα" του Πουλόπουλου!» Και τους απαντούσα: «Του έκαναν και άγαλμα του Πουλόπουλου; Γιατί εγώ ήξερα μόνο τη γέφυρα του Πουλόπουλου!» Γιατί το «Άγαλμα» ήταν των Μίμη Πλέσσα και Λευτέρη Παπαδόπουλου. Ο Γιάννης Πουλόπουλος το έκανε σπουδαίο με την ερμηνεία του.

Αλλά δεν το έγραψε.

Ίσως κάποιες φορές να γινόμουν υπερβολικός.

Δεν άντεχα όμως αυτή την ισοπέδωση των ρόλων.

Και τα θυμήθηκα όλα αυτά προχθές, συζητώντας με έναν παλιό φίλο, συνεργάτη και γνωστό στιχουργό μεγάλων επιτυχιών.

Η κουβέντα πήγε στα σημερινά views, likes, streams κλπ.

Και εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον.

Έχουμε φτάσει στο σημείο να πανηγυρίζουμε για εκατομμύρια views, λες και πρόκειται για εκατομμύρια ευρώ.

Δεν είναι.

Ούτε τα views είναι μισθός, ούτε τα likes είναι ένσημα.

Και το χειρότερο είναι ότι μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, ο άνθρωπος που έγραψε το τραγούδι εξακολουθεί να είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης.

Ένας διάσημος τραγουδιστής μπορεί να κάνει μια μεγάλη επιτυχία και να βγάλει τεράστια ποσά από εμφανίσεις, διαφημίσεις, συνεργασίες και κάθε λογής δραστηριότητες.

Και ο στιχουργός που έγραψε τις λέξεις τις οποίες τραγουδάει όλη η Ελλάδα; Τα

@@@@@@ του.

Κάποιοι συνθέτες είχαν τουλάχιστον τη δυνατότητα να δουλέψουν ως μουσικοί, μαέστροι, ενορχηστρωτές, ερμηνευτές ή σε νυχτερινά μαγαζιά.

Οι στιχουργοί όμως; Οι περισσότεροι έπρεπε πάντα να έχουν και άλλη δουλειά.

Επαγγελματίες στιχουργοί στην Ελλάδα μετριούνται ίσως στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Οι περισσότεροι γράφουν από χόμπι, από ψώνιο, από ανάγκη έκφρασης ή επειδή απλώς ...δεν μπορούν να μην γράφουν.

Και σήμερα, που η παλιά δισκογραφική βιομηχανία έχει ουσιαστικά καταρρεύσει και η μουσική έχει μεταφερθεί σχεδόν ολοκληρωτικά στο διαδίκτυο, η κατάσταση έγινε ακόμη πιο παράλογη.

Ο τραγουδιστής έχει followers.

Ο τραγουδιστής έχει views.

Ο τραγουδιστής έχει likes.

Ο τραγουδιστής έχει εκατομμύρια streams.

Και ο δημιουργός έχει... ένα "μπράβο, ωραίο τραγούδι" και καλή καρδιά.

Ε, όχι! Γιατί πίσω από ένα τραγούδι δεν υπάρχει μόνο η φωνή που το τραγουδάει.

Υπάρχει ένας άνθρωπος που κάθισε και έγραψε μουσική.

Και υπάρχει ένας άλλος που κάθισε και έγραψε λέξεις.

Και οι λέξεις αυτές μπορεί να γίνουν η ζωή, ο έρωτας, ο χωρισμός, η χαρά, η δυστυχία, η ανάμνηση εκατομμυρίων ανθρώπων.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν πληρώνονται με views.

Πληρώνονται με δικαιώματα.

Ή τουλάχιστον θα έπρεπε.

Γιατί αν αύριο πάω στο ταμείο του σούπερ μάρκετ και αντί για ευρώ τους πω: «Έχω 2.000.000 views, 80.000 likes και 300.000 streams», δεν νομίζω να μου δώσουν ούτε σακούλα.

Γι' αυτό λοιπόν, ας σταματήσουμε να μπερδεύουμε την επιτυχία του ερμηνευτή με την ιδιοκτησία του έργου.

Ο τραγουδιστής μπορεί να κάνει ένα τραγούδι γνωστό.

Μπορεί να το απογειώσει.

Μπορεί να το κάνει διαχρονικό.

Μπορεί να γίνει η φωνή του.

Αλλά το τραγούδι εξακολουθεί να έχει δημιουργούς. Και χωρίς αυτούς, ο τραγουδιστής θα είχε απλώς ένα μικρόφωνο μόνο στο χέρι..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους