Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πόσα πράγματα αλλάζουν τελικά στη ζωή μας με τα χρονια... H αισθητική μας, τα γούστα μας, οι αντοχές μας, η υπομονή μας, το χιούμορ μας, η αντίληψη μας γενικά για τον έρωτα, τη ζωή, τις φιλικές σχέσεις μας.

Πράγματα που γουστάριζα κι έκανα πριν από χρονια, τώρα δεν τα μπορώ καθόλου.

Δεν μπορώ πια να δω ταινίες γουέστερν, καράτε κι άλλες αμερικανιές.

Δεν μπορώ να ακούω μοτοσυκλέτες κι αυτοκίνητα να γκαζώνουν και προτιμώ τα πιο αθόρυβα.

Δεν γελάω πια με καλαμπούρια που κάποτε ίσως να ξεκαρδιζόμουν.

Δε μπορώ να φάω και να πιω σε πλαστικά σκεύη μιας χρήσης.

Δεν έχω υπομονή να συναρμολογώ αντικείμενα και έπιπλα του στυλ ΦΤΙΑΞΤΟ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ, ούτε ν ακολουθώ manual που έχουν περισσότερο από μια σελίδα.

Δε μπορώ να περιμένω σε ουρές και σε λίστες αναμονής.

Δεν γουστάρω να φάω κάτι, μόνο και μόνο επειδή είναι υγιεινό η διαιτητικό, χωρίς να μου ερεθίζει καθόλου τον ουρανίσκο.

Δεν μπορώ να είμαι ευγενικός με αγενείς ανθρώπους, ούτε να κάνω παρέα, ούτε καν να ανεχτώ άτομα διαφορετικής αισθητικής και ιδεολογίας.

Προτιμώ την μοναχικότητα μου από μια εκνευριστική, πολύβουη και πολυμελή παρέα.

Δεν μου αρέσει πια το χαζοξενύχτι σε αδιάφορα νυχτερινά μαγαζιά, μόνο και μόνο για να πω ότι βγήκα έξω.

Δεν μου αρέσει να ξοδεύω χρόνο βλέποντας σαχλαμαρίτσες και διάφορες άλλες μπούρδες στα παρακμιακά ιδιωτικά κανάλια.

Έχω γίνει πολύ πιο αυστηρός στις επιλογές μου, πολύ πιο επιλεκτικός στα θέλω μου και θεωρώ τον χρόνο μου πια πολύτιμο κι όχι για ξόδεμα… Αυτό λέγεται γεράματα η ωριμότητα? Όπως και να λέγεται είναι όμως μια πραγματικότητα...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους