Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αναρωτιέμαι όχι συχνά, αλλά πολύ συχνά τι λαός τι κοινωνία είμαστε που αδιαφορούμε σε τέτοιο βαθμό για το τι γίνεται έξω από το σπίτι μας ή μάλλον πέρα από τον εαυτό μας.

Δεν υπάρχει μέρα που να μην ακουστεί κακοποίηση παιδιού ή ηλικιωμένου.

Διαβάζω συχνά από ευαισθητοποιημένους δημοσιογράφους ρεπορτάζ για το τι συμβαίνει στα ιδρύματα, στο νοσοκομείο παίδων κλπ. όπου εκατοντάδες παιδιά βρίσκονται «αποθηκευμένα» και αζήτητα απομακρυσμένα με εισαγγελική παραγγελία από «γονείς». Ομολογία ενός κρατικού μηχανισμού και κοινωνίας απόλυτης αποτυχίας.

Όπως γράφει σήμερα στα «ΝΕΑ» η καλή δημοσιογράφος Τζίνα Μοσχολιού στη στήλη της «Εν ολίγοις» «…. ένα κράτος που μας καλεί να κάνουμε παιδιά αλλά δεν εγγυάται την προστασία τους ούτε μέσα στις δικές του δομές, είναι ένα κράτος αποτυχημένο..».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους