Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Σουφλί περιβάλλεται από οικισμούς με πλούσια ιστορία, μοναδική αρχιτεκτονική και σπάνια φυσική ομορφιά.** entity_name ** Κορνοφωλιά: Φημίζεται για το ιστορικό Μοναστήρι της Παναγίας Πορταΐτισσας.** entity_name ** Δαδιά: Παγκοσμίως γνωστή για το Εθνικό Πάρκο και το προστατευόμενο δάσος αρπακτικών.** entity_name ** Τυχερό: Ξεχωρίζει για την όμορφη λίμνη του και τις οργανωμένες αγροτουριστικές δραστηριότητες.** entity_name ** Πρωτοκκλήσι: Διατηρεί παραδοσιακά στοιχεία και βαθιά ιστορική κληρονομιά στην κοιλάδα του Ερυθροποτάμου.** entity_name ** Μικρό Δέρειο: Ορεινός οικισμός με έντονο πολυπολιτισμικό χαρακτήρα και ιδιαίτερη φυσική ομορφιά. Αγριάνη Σουφλίου Η Αγριάνη βρίσκεται κοντά στα σύνορα της Τουρκίας, βόρεια του Εθνικού Πάρκου Δάσους Δαδιάς-Λευκίμμης-Σουφλίου και κοντά στον Έβρο.

Είναι ένα από τα χωριά του Έβρου που μένουν μεγάλος αριθμός Ρομά.

Επί τουρκοκρατίας ονομαζόταν Αχριάν Μπουνάρ που στα Ελληνικά σημαίνει πηγή των Αγριάνων.

Η ονομασία Αγριάνη αναφέρεται το 1924 και προέρχεται από την αρχαία θρακική φυλή Αγριάνες.

Αξιοθέατα του χωριού είναι μια εκκλησία χτισμένη το 1977. Αμόριο Σουφλίου Το Αμόριο βρίσκεται κοντά στη δυτική όχθη του κάτω Έβρου σε υψόμετρο 30 μέτρων.

Άγνωστο αν οι κάτοικοι έχουν έρθει εδώ από το Αμόριο της Φρυγίας ή αν το χωριό πήρε το όνομά του από το αμμώδες χώμα ή τις μουριές που είχε.

Το βέβαιο είναι ότι βρέθηκε εδώ χάλκινο αγαλματίδιο της θεάς Αρτέμιδος Βένδιδος, που βρίσκεται στο μουσείο Καβάλας ενισχύοντας την άποψη ότι εδώ πρέπει να υπάρχει και ο ναός της. Στο Αμόριο υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου (1921), ενώ στην περιοχή γύρω από το χωριό υπάρχει το μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (δεξιά στο χωριό 4χλμ.) και το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου (δεξιά στο χωριό 1,5χλμ.). Στην περιοχή «Του Μπάρμπα η βρύση», 1χλμ. βόρεια του χωριού, 30 μ. δυτικά της ομώνυμης βρύσης, υπάρχουν ίχνη αρχαίου οικισμού.

Στην επιφάνεια του εδάφους όστρακα χρηστικής κεραμικής και κέραμοι ρωμαϊκής και βυζαντινής περιόδου. Γιαννούλη Σουφλίου Η Γιαννούλη είναι ημιορεινό χωριό σε υψόμετρο 250 μέτρων, η οποία βρίσκεται μέσα και προς τα βόρεια του Εθνικού Πάρκου Δάσους Δαδιάς-Λευκίμμης-Σουφλίου.

Το 1903 στο χωριό κατοικούσαν Βούλγαροι και Τούρκοι με την ονομασία Vanviran, που εξελίχθηκε πιθανόν σε Yanviran.

Το 1914 εγκαταστάθηκαν Έλληνες από το βόρειο Έβρο και πρόσφυγες από τον Πόντο.

Το χωριό περιβάλλεται από ένα πυκνό δάσος πεύκου, κέδρου και δρυός, επέκταση του κεντρικού πυρήνα του δάσους της Δαδιάς.

Οι κάτοικοι του οικισμού τον προηγούμενο αιώνα ασχολούνταν με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αμπελουργία και τη σηροτροφία, δηλαδή την εκτροφή των μεταξοσκωλήκων, με στόχο την παραγωγή μεταξιού και την υλοτομία.

Αξιοθέατα κοντά στο χωριό είναι ο τρίκλιτος βασιλικός ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών με ανεξάρτητο πύργο κωδωνοστασίου, που έχει ιστορία μεγαλύτερη του ενός αιώνα, το ξωκλήσι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην πλαγιά ενός λόφου, η λιθόκτιστη γέφυρα με τρεις θολωτές καμάρες, μέσα σε ένα ιδιαίτερο φυσικό τοπίο.

Μέσα στον οικισμό σώζονται ακόμα πολλά μικρά λιθόχτιστα και πλινθόχτιστα σπίτια, που αποτυπώνουν την οργάνωση της κοινωνικής και οικιστικής ζωής του χωριου Γονικό Σουφλίου Το Γονικό είναι πομάκικο κεφαλοχώρι σε υψόμετρο 400 μέτρων και απέχει 1,5 χιλιόμετρο από την Βουλγαρία.

Τα αξιοθέατα του χωριού είναι οι βραχογραφίες, που χρονολογούνται στην πρώιμη εποχή του Σιδήρου.

Πρόκειται για μεγάλους βράχους με εγχάρακτα γραμμικά σχέδια, που ξεχωρίζουν ανθρώπινες μορφές, ερπετά, πουλιά και άλλα.

Στο ύψωμα Χίλια ή Χίγια οι κάτοικοι συγκεντρώνονται κάθε χρόνο το πρώτο σαββατοκύριακο του Αυγούστου για να γιορτάσουν τα Γιαγλά – Μπαϊράμι, πραγματοποιώντας την τελετή της πάλης των ανδρών.

Παλαιστές από διάφορες πόλεις της βόρειας Ελλάδας αλλά και τη Βουλγαρία και την Τουρκία, παίρνουν μέρος σε αυτή την εκδήλωση που συνοδεύεται από πλούσιο πρόγραμμα με θεατρικές, χορευτικές και μουσικές παραστάσεις. Δαδιά Σουφλίου Η Δαδιά είναι χτισμένη στην πλαγιά του βουνού της Γκίμπρενας, που έχει συνδέσει το όνομά της με το Δάσος της Δαδιάς, από τους πιο σημαντικούς βιότοπους της Ευρώπης.

Η περιοχή παρουσιάζει εντυπωσιακή εναλλαγή βιοτόπων, καθένας από τους οποίους φιλοξενεί πολλά μοναδικά και σπάνια είδη χλωρίδας και πανίδας της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης.

Κατά την τουρκοκρατία η Δαδιά ονομαζόταν «Τσιάμ – Κιόι», που σήμαινε «χωριό του μεγάλου πεύκου». Δηλαδή το δαδί (ρετσίνι) από το πεύκο που στα παλιότερα χρόνια χρησίμευε ως προσάναμμα σαν προσάναμμα της φωτιάς ή φωτιστικό.

Οι πρώτοι κάτοικοι της Δαδιάς ήρθαν εδώ για να βρουν καταφύγιο, από μια φοβερή επιδημία που χτύπησε την πατρίδα τους, μια μεγάλη πόλη που βρίσκονταν στην όχθη του Έβρου.

Ίχνη της πόλης αυτής εύκολα διακρίνει κανένας στο ύψωμα Γκίμπρενα, τμήματα βυζαντινού κάστρου – οχυρού, χτισμένο από τον Ιουστινιανό για την προστασία της Εγνατίας Οδού.

Οι κάτοικοι εγκατέλειψαν αυτή τη μεγάλη πόλη και οι μεν άρχοντες και μορφωμένοι έχτισαν την Κορνοφωλιά, χωριό που βρίσκεται βορειότερα κοντά στο Σουφλί, οι οικοδόμοι τη Λευκίμη και οι εργάτες και υλοτόμοι τη Δαδιά για να είναι κοντά στο δάσος.

Οι σημερινοί κάτοικοι είναι πολύ λίγοι και κυρίως συνταξιούχοι. Η Δαδιά είναι ένα μικρό νοικοκυρεμένο χωριό που μετά την ανάδειξή του ως πόλο έλξης οικοτουριστών από όλα τα μήκη και πλάτη της Γηραιάς Ηπείρου, διατήρησε τη ζωντάνια του και γλύτωσε από τη μοίρα τόσων άλλων ακριτικών οικισμών της χώρας που εγκαταλείπονται στην τύχη τους και μεταλλάσσονται σε χωριά-φαντάσματα.

Τα σπίτια του χωριού ακουμπούν στα όρια του πυκνού δάσους της Δαδιάς που αποτελεί και το σπουδαιότερο ενδιαίτημα για πολλά και απειλούμενα είδη αρπακτικών πουλιών. Η Ευρύτερη περιοχή έχει υπαχθεί στο νεοσύστατο Εθνικό Πάρκο Δαδιάς Λευκίμμης Σουφλίου.

Αξιοθέατα του χωριού είναι το Δάσος της Δαδιάς που μπορείτε να περιηγηθείτε με αφετηρία το Οικοτουριστικό κέντρο.

Ένα άλλο μνημείο ιστορικού ενδιαφέροντος είναι η Μονή Δαδιάς. Ο Άϊ Νικόλας είναι ένας πανέμορφος ναός μέσα στο χωριό. Στη Δαδιά διατηρούνται η παράδοση των εθνικών αγώνων και μερικά πανάρχαια ελληνικά έθιμα. Στη Δαδιά αλλά και στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν ξενοδοχεία όλων των κατηγοριών αλλά και όμορφοι ξενώνες για διαμονή στο χωριό. Κορνοφωλιά Σουφλίου Η Κορνοφωλιά είναι πολύ παλιό χωριό, χτισμένη σε πράσινη λοφοπλαγιά.

Η αρχαία ονομασία του οικισμού δεν είναι γνωστή.

Στα ρωμαϊκά χρόνια ονομαζόταν Ζειρηνία ή Ζεβρών (Zervae =Ζέρβαι) ή Zurbae.

Στα χρόνια του Ιουστινιανού ονομαζόταν Ζδεβρήν.

Στα χρόνια της τουρκοκρατίας Ντερβέν Καραμπουνάρ, που σημαίνει Μαυροπήγαδο της Κλεισούρας.

Από το 1700 μ.Χ. ο οικισμός στη σημερινή του θέση αναφέρεται ως Κουρουνοφωλιά ή Κορνοφωλιά.

Η ονομασία αυτή προέρχεται από τις άφθονες κουρούνες (κοράκια) που υπήρχαν στο χωριό.

Το έδαφος της περιοχής είναι πλούσιο σε κοιτάσματα αργιλίου, υλικό με θεραπευτικές ιδιότητες που είναι κατάλληλο για εγκαύματα, φαγούρες, πιτυρίδα, ενώ χρησιμοποιείται και ως δυναμωτικό μαλλιών.

Στην περιοχή έχουν βρεθεί κατά καιρούς διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα τα οποία μαρτυρούν την ύπαρξη κάποιου αρχαίου οικισμού. Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο βρίσκεται θραύσμα ανάγλυφης αναθηματικής στήλης, που εικονίζει χέρι που κρατά θύρσο και στο επάνω μέρος αναγράφεται η επιγραφή «ΚΥΡΙΩ ΕΒΡΩ». Ευρήματα από τη ρωμαϊκή εποχή, όπως αγάλματα και νομίσματα, βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κομοτηνής. Η Κορνοφωλιά είναι γνωστή από το περίφημο Μοναστήρι της Παναγίας της Πορταΐτισσας.

Η φήμη της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας της Πορταΐτισσας, που βρίσκεται στο μοναστήρι, έχει απλωθεί σ’ όλη την Ελλάδα.

Η εικόνα της είναι αντίγραφο της Πορταΐτισσας του Αγίου Όρους και ήρθε από τη Μονή των Ιβήρων όταν το μοναστήρι έγινε μετόχι του.

Λέγεται ότι η Μονή Κορνοφωλέας ή Μοναστήρι της Παναγίας της Πορταΐτισσας, ιδρύθηκε πιθανότατα πριν τον 17ο αιώνα, δεν υπάρχει όμως κανένα γραπτό στοιχείο για τη χρονολόγηση της Κυριακή Σουφλίου Η Κυριακή είναι σε υψόμετρο 70 μέτρων, χτισμένη ανάμεσα σε κατάφυτη περιοχή εξαιρετικής ομορφιάς, που περνά μέσα από πυκνά δέντρα.

Το χωριό αποτελεί τον πιο αραιοκατοικημένο πληθυσμό της περιοχής.

Επί τουρκοκρατίας ονομαζόταν Κάιτζικ ή Καγιατζίκ και μετά την ανταλλαγή πληθυσμών στο χωριό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες Καυκάσιοι, Κιτλιότες και Μασταριώτες, καθώς και 40-50 οικογένειες από τους Ψαθάδες.

Αναφορές για τη Κυριακή υπάρχουν ήδη από το 14ο αιώνα, την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας, τότε ήταν γνωστό με την ονομασία Καγιατζίκ.

Αξιοθέατα του χωριού είναι ο ιερός ναός Αγίου Δημητρίου, ο οποίος χρονολογείται από το 1845 και η καθολική παλιά εκκλησία του χωριού. Λάβαρα Σουφλίου Τα Λάβαρα βρίσκεται πάνω στην εθνική οδό που συνδέει το Σουφλί με το Διδυμότειχο.

Το 17ο αιώνα ήταν κεφαλοχώρι του οποίου οι κάτοικοι απολάμβαναν απαλλαγή από φόρους.

Την εποχή εκείνη ονομαζόταν Σαλτήκ, που σημαίνει τόπος που κατασκευάζονται τα «σάλια», πλατιές βάρκες με επίπεδη καρίνα, με τις οποίες γίνονταν η μεταφορά των προϊόντων στον ποταμό Έβρο.

Το παρελθόν των Λαβάρων φτάνει στον 7ο αιώνα μ.Χ., με βάση πανάρχαιες δεξαμενές νερού που βρέθηκαν στην περιοχή και που ονομάζονται Βιστέρνα (Bis sterna = διπλανή δεξαμενή). Βρέθηκαν επίσης τάφοι της ίδιας εποχής.

Η ονομασία Λάβαρα δόθηκε διότι κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, οι κάτοικοι του χωριού ύψωσαν σημαίες – Λάβαρα – με σταυρό και εξόντωσαν τουρκική στρατιωτική δύναμη στην περιοχή τους.

Η παράδοση αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια της διήμερης μάχης οι γυναίκες των Λαβάρων ανεφοδίαζαν με τρόφιμα και πυρομαχικά τους 300 και πλέον ένοπλους συμπατριώτες τους, διανύοντας 10 χιλιόμετρα δασωμένης περιοχής.

Στην τοποθεσία της μάχης εντοπίζονταν μέχρι πριν λίγα χρόνια σκελετοί και κομμάτια από σπασμένα όπλα της εποχής.

Επειδή οι επαναστατημένοι κάτοικοι του χωριού αυτού ύψωσαν σημαία γαλάζια με μαύρο σταυρό, για το λόγο αυτό το 1920, η επιτροπή τοπωνυμίων έδωσε στο χωριό αυτό το όνομα «Λάβαρα». Σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος, οι κάτοικοι ανήγειραν αργότερα την εκκλησία του Αγίου Αθανασίου που πανηγυρίζει στις 2 Μαΐου, ημέρα διεξαγωγής της μάχης.

Λειτουργούν ακόμα δύο ναοί στα Λάβαρα, ο Άγιος Δημήτριος και το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής.

Στην πλατεία του χωριού θα βρείτε ταβέρνες με παραδοσιακές νοστιμιές. Λευκίμμη Σουφλίου Η Λευκίμμη είναι ένα πανέμορφο γραφικό χωριό στα όρια του προστατευόμενου δάσους της Δαδιάς.

Για το πότε χτίστηκε το χωριό υπάρχουν δυο εκδοχές.

Η πρώτη λέει ότι χτίστηκε το 13ο αιώνα από τους Καταλανούς και η άλλη για τον 17ο αιώνα από κατοίκους της αρχαίας Δύμης.

Η αρχική ονομασία ήταν Καβατζίκ και το1924 που έγινε ένα από τα μεγαλύτερα κεφαλοχώρια μετονομάστηκε Λευκίμμη, από τις πολλές λεύκες που υπήρχαν στην περιοχή.

Πανέμορφο χωριό που κατείχε σημαντική θέση κάποτε στην οικονομία της περιοχής και αξιόλογη αρχιτεκτονική στο χτίσιμο πέτρας.

Τα εναπομείναντα κτίρια μαρτυρούν την τότε οικονομική του ευμάρεια.

Στην πλατεία του χωριού μισογκρεμισμένο το αρχοντικό Κιρμιζή, μια επιβλητική μορφή από τις αρχές του αιώνα, δείγμα της τότε αρχιτεκτονικής.

Λόγω της προνομιακής της θέσης η Λευκίμμη, αποτελεί κέντρο απόδρασης από τον αστικό ιστό και πνεύμονα εξερεύνησης των δύο εξαιρετικών οικοσυστημάτων, τόσο του Δέλτα του Έβρου, όσο και του Δάσους της Δαδιάς.

Τα αξιοθέατα του χωριού είναι τα πολλά καλοδιατηρημένα πηγάδια, η όμορφη πλατεία και οι δυο μεταβυζαντινές εκκλησίες της.

Ο μεγαλοπρεπής ναός του Γενεθλίου της Θεοτόκου, επιβάλλεται με την αρχιτεκτονική του.

Η διακόσμηση είναι ιδιαίτερα λιτή στο εξωτερικό.

Ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, πιθανότατα από τις αρχές του 18ου αιώνα. προσφέρει σημαντικές πληροφορίες για την εκκλησιαστική αρχιτεκτονική κατά την εποχή και κοσμείται με θαυμάσιες φορητές εικόνες του 18ου και 19ου αιώνα, ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζουν οι παλιές ρώσικες δεσποτικές εικόνες, που σήμερα βρίσκονται στον πρόναο. Το Μουσείο Άρτου που δίνει πληροφορίες σχετικά με τις ποικιλίες σιταριού, την παραγωγή αλευριού με χειρόμυλους, το ψήσιμο του ψωμιού στο χαρακτηριστικό φούρνο του σπιτιού – μουσείου και οτιδήποτε έχει σχέση με το ψωμί και το αλεύρι στην περιοχή της Θράκης.

Το φράγμα που υπάρχει κοντά στο χωριό και η ποδηλασία μέσα σε ειδικές δασώδεις διαδρομές, είναι στοιχεία που το κάνουν ακόμα πιο θελκτικό.

Το βουνό της, πλούσιο σε βλάστηση, προσφέρεται για πεζοπορία και παρατήρηση ζώων και αρπακτικών καθώς διαθέτει και το δικό του παρατηρητήριο. Στη Λευκίμη λειτουργούν παραδοσιακοί ξενώνες. Λυκόφως Σουφλίου Το Λυκόφως είναι χτισμένο πλάι στην εθνική οδό και στη ρίζα των τελευταίων υψωμάτων του νομού Έβρου.

Οι πρώτοι του κάτοικοι ήταν πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη.

Κατάγονται από το Κιουπλί, το οποίο εγκατέλειψαν μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και εγκαταστάθηκαν ακριβώς απέναντι ώστε καθημερινά να έχουν οπτική επαφή με την πατρίδα τους.

Οφείλει το όνομά του στο γεγονός ότι εξαιτίας των υψωμάτων τα οποία βρίσκονται στα δυτικά του χωριού ο ήλιος φαίνεται να δύει νωρίτερα από την πραγματική ώρα της δύσης του, προσδίδοντας στο χωριό ένα παρατεταμένο λυκόφως. Το Λυκόφως φαίνεται από ευρήματα ότι έχει κατοικηθεί από πολύ παλιά.

Στην πηγή Ανάβρας σώζονται τα ίχνη μιας παλαιοχριστιανικής εκκλησίας, το ιερό της οποίας είναι σκαμμένο στη βραχώδη πλαγιά του λόφου.

Στα γύρω υψώματα βρέθηκαν σαρκοφάγοι της Ρωμαϊκής εποχής.

Στις πέτρινες όχθες του ποταμού φαίνονται λαξευμένοι αρχαίοι τάφοι.

Το κατάφυτο της περιοχής και το υγιεινό κλίμα, ευνόησαν να γίνουν εδώ κατασκηνωτικές εγκαταστάσεις.

Στους καταπράσινους λόφους λειτουργεί ένας όμορφος κατασκηνωτικός χώρος για τους λάτρεις της φύσης.

Από δω, ξεκινά στενός δρόμος ανάμεσα στο πυκνό δάσος και με υπέροχη διαδρομή, καταλήγει στο Μοναστήρι της Δαδιάς.

Στη διαδρομή αυτή θα συναντήσετε την «Παρδαλή Βρύση», μια πηγή που σύμφωνα με την παράδοση, κάθε σαράντα χρόνια, ανήμερα της παράδοσης του Κορανίου στους ανθρώπους, τη λεγόμενη νύχτα του Καδήρ, έβγαζε «γάλα». Λύρα Σουφλίου Η Λύρα βρίσκεται στα σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία χτισμένη δίπλα στο χείμαρρο Μαυρόρεμα που καταλήγει στον Έβρο και στα ανατολικά όρια του του Εθνικού Πάρκου Δάσους Δαδιάς-Λευκίμμης-Σουφλίου.

Δυτικά του χωριού περνάει η ΕΟ Αρδανίου – Ορεστιάδας. Η Λύρα πριν την απελευθέρωση και την ανταλλαγή πληθυσμών κατοικείτο από τουρκικές οικογένειες και ονομαζόταν Ελκιντζί.

Το 1923 ήρθαν και εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τα χωριά Μαυροπήγαδο, Κιουπλί, Δοκάρι, και Μοναστηράκι της Ανατολικής Ρωμυλίας (Θράκης). Πρωτοκκλήσι Σουφλίου Το Πρωτοκκλήσι βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Έβρου σε υψόμετρο 63 μέτρων.

Είναι ένα ήσυχο παραδοσιακό χωριό, με πανέμορφο φυσικό περιβάλλον και με τα παλιά κτίρια να μαρτυρούν τη μεγάλη του ιστορία.

Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Αξιοθέατο του χωριού είναι η πρώτη εκκλησία στον κόσμο ή αλλιώς Ναός Ηλιακής Θεότητος χτίστηκε από τον Ορφέα. Οι Τούρκοι το 1361 βρήκαν ανέπαφο το ναό, ενώ οι Βούλγαροι το 1913 αφαίρεσαν ακόμη και τις κολώνες και τις μετάφεραν στη Βουλγαρία.

Τα ερείπια του ναού χρονολογούνται στην προϊστορική εποχή και ταυτίζονται με ναό του Πλούτωνα, που σύμφωνα με το μύθο αφιέρωσε στο θεό ο Ορφέας.

Ο μύθος λέει πως όταν η Ευρυδίκη, γυναίκα του Ορφέα, πέθανε από δάγκωμα φιδιού, αυτός κατέβηκε στον Άδη και έπεισε τον Πλούτωνα να τη στείλει πίσω.

Ο θεός το υποσχέθηκε με τον όρο να μη στρέψει το κεφάλι του πίσω σ’ όλο το δρόμο μέχρι το σπίτι του.

Αυτός δεν κρατήθηκε όταν αντίκρισε την Ευρυδίκη, η οποία χάθηκε για πάντα στον Άδη. Στο Πρωτοκκλήσι υπάρχει και ο θρύλος του γεφυριού, που λέει ότι όταν το έχτιζαν οι μάστορες χρησιμοποιούσαν υλικό από το ναό του Ορφέα και το γεφύρι δεν στέριωνε, παρά μόνο όταν επέστρεψαν τις πέτρες στο ναό.

Στις 18 Ιανουαρίου γιορτάζει ο Ιερός Ναός του Αγίου Αθανασίου.

Μετά το τέλος της θείας λειτουργίας, στον χώρο του πολιτιστικού συλλόγου, γίνεται παραδοσιακό γλέντι για όλους τους κατοίκους. Την Καθαρά Δευτέρα, από τα μέλη του τοπικού πολιτιστικού συλλόγου, αναβιώνει το έθιμο του «Μπέη». Ετοιμάζεται και διανέμεται παραδοσιακή φασολάδα και νηστίσιμα και ακολουθεί μεγάλο γλέντι.

Στις 14 Αυγούστου, παραμονή της Παναγιάς, γίνεται περιφορά της εικόνας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και οργανώνεται μεγάλο παραδοσιακό πανηγύρι στον προαύλιο χώρο του σχολείου.

Στα χωριά της περιοχής θα βρείτε εξαιρετικά γλυκά του κουταλιού όπως ριτσέλι, κολοκύθι και ντοματάκι, χειροποίητα ζυμαρικά, κρασί, τσίπουρο, καβουρμά, λουκάνικα και φυσικά, εξαιρετικά μεταξωτά. Ρούσσα Σουφλίου Η Ρούσσα είναι σε υψόμετρο 370 μέτρων και βρίσκεται κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία.

Οι κάτοικοι στην πλειοψηφία είναι Πομάκοι που ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Οι Πομάκοι είναι μουσουλμάνοι και χαρακτηρίζονται για την αυθεντικότητά τους, έχουν όμως αδιευκρίνιστες ιστορικές καταβολές.

Αξιοθέατα του χωριού είναι οι προϊστορικές βραχογραφίες που έχουν βρεθεί στη περιοχή Ύψωμα Χίλια με σκαλισμένα σχέδια που τοποθετείται χρονικά ανάμεσα στο 1100 και 900 π.Χ., στον οποίο απεικονίζονται άνθρωποι, πτηνά και ερπετά.

Σε κοντινή περιοχή Ιντζέ-κιόη έχουν βρεθεί συλημένοι τάφοι του 900 π.Χ. κατασκευασμένοι από πλάκες σχιστόλιθου.

Πρόκειται για μεγαλιθικούς τάφους-Dolmens που επισημάνθηκαν για πρώτη φορά το 1971.

Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται ο Τεκές Σεγίτ Αλή Σουλτάν ή Τεκές του Κιζίλ Ντελή.

Πρόκειται για οθωμανικό Αλεβήτικο τεκέ, δηλαδή σημείο συνάθροισης δερβίσηδων (συγκεκριμένα του τάγματος των Μπεκτασήδων), ο οποίος έχει ανακαινιστεί και ημιλειτουργεί μέχρι και σήμερα.

Θεωρείται από τους παλαιότερους διατηρημένους τεκέδες στο χώρο των Βαλκανίων. Σιδηρώ Σουφλίου Η Σιδηρώ είναι σε υψόμετρο 340 μέτρων και ανήκει στα Πομακοχώρια του νομού Έβρου.

Είναι χτισμένη σε ένα καταπράσινο περιβάλλον και η διαδρομή από το Σουφλί διασχίζει το πυκνό δάσος της περιοχής.

Η πλειονότητα των κατοίκων του χωριού είναι μουσουλμάνοι που ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τη μελισσοκομεία.

Το χωριό στα Τούρκικα ονομάζεται Ντεμιρορέν και στο κέντρο του λειτουργεί διώροφο τζαμί με μιναρέ.

Τα αξιοθέατα του χωριού είναι στην είσοδό του χωριού ένα τοξωτό πέτρινο γεφύρι που πιθανολογείται ότι χτίστηκε πριν από 600 χρόνια.

Στο γειτονικό ύψωμα «Σεϊτάν – Καλέ» υπάρχουν ερείπια φρουριακού περιβόλου.

Η περιοχή έχει κηρυχθεί από το 2003 αρχαιολογικός χώρος. Τυχερό Σουφλίου Το Τυχερό βρίσκεται κοντά στον ποταμό Έβρο όπου μπροστά του απλώνεται η εύφορη πεδιάδα με παραδοσιακές και σύγχρονες καλλιέργειες.

Τα τελευταία χρόνια γνωρίζει ραγδαία ανάπτυξη.

Εδώ βρισκόταν χτισμένη η μεγάλη γέφυρα της αρχαίας Εγνατίας Οδού των ρωμαϊκών χρόνων, που ένωνε Δύση και Ανατολή. Το Τυχερό ήταν τουρκοχώρι με το όνομα Μπίντικλι που εδώ μόνο Τούρκοι και Βούλγαροι μικρογεωργοί και κτηνοτρόφοι.

To 1922 με την ανταλλαγή των πληθυσμών εγκαταστάθηκαν αρκετοί από δύο αρβανιτόφωνα χωριά που βρίσκονται λίγο νοτιότερα, στην απέναντι όχθη του ποταμού.

Μετονομάστηκε σε Τύχιον όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος σε μια στάση του στο χωριό, μίλησε στους κατοίκους του, φέρνοντας καλοτυχία και επιτυχία στη συνθήκη των Σεβρών.

Το 1953, το Τύχιον μετονομάστηκε σε Τυχερό, πιθανόν για λόγους διάκρισης από το Πύθιο.

Στη μεγάλη πλειοψηφία τους οι κάτοικοι του Τυχερού ασχολούνται με την γεωργία και την καλλιέργεια βαμβακιού, ζαχαρότευτλου, σιταριού, ηλίανθου και πασατέμπου.

Τη δεκαετία του ‘70 το Τυχερό ήταν φημισμένο για τα πεπόνια του (ποικιλία αλταμπάς). Το Τυχερό ακόμα και σήμερα παραμένει μια από τις πιο πρωτοποριακές περιοχές της Ελλάδας σε θέματα αγροτικής πολιτικής και οργάνωσης.

Παραδοσιακοί καφενέδες, ταβερνάκια και ζαχαροπλαστεία θυμίζουν τις εποχές που νεαρά ζευγαράκια έβγαιναν τα πρώτα τους ραντεβού «για πάστα». Το Τυχερό φημίζεται για τα ξαιρετικά παραδοσιακά σιροπιαστά γλυκά.

Την πλατεία του Τυχερού κοσμεί ένα κομψό σιντριβάνι και ο πεζόδρομος προσφέρεται για τις νυχτερινές εξορμήσεις.

Κατά την είσοδό σας στο Τυχερό θα συναντήσετε μια μικρή τεχνητή λίμνη βουτηγμένη στο πράσινο, που αποδεικνύει πόσο ευεργετική μπορεί να είναι η ανθρώπινη παρέμβαση όταν συμβάλλει στο έργο της φύσης.

Η τεχνητή λίμνη δημιουργήθηκε από το φράγμα της Λύρας με αποτέλεσμα να περιτριγυρίζεται από πρασινάδα και να δημιουργεί ένα μοναδικό φυσικό τοπίο.

Στις όχθες της δεσπόζει ο παραδοσιακός ξενώνας, φτιαγμένος από ξύλο και πέτρα, ενώ απέναντί του βρίσκονται οι αθλητικές εγκαταστάσεις Τυχερού, ανάμεσα τους και η πισίνα του χωριού. Το Οικοτουριστικό κέντρο της Λίμνης Τυχερού αποτελεί εξαιρετική πρόταση για εναλλακτικές διακοπές και ξεκούραση.

Διαθέτει υποδομές διασκέδασης, άθλησης και χαλάρωσης μέσα στο πράσινο, σε πολύ κοντινή απόσταση από δύο προστατευόμενες περιοχές ύψιστης σημασίας για την Ελλάδα: το Δάσος της Δαδιάς και το Δέλτα του Έβρου.

Υπάρχουν ακόμη σπάνια απολιθωμένα ευρήματα της περιοχής, που μπορούν να θαυμάσουν οι επισκέπτες.

Σε μικρή απόσταση επίσης (περίπου δύο χιλιόμετρα) βρίσκεται και το Απολιθωμένο Δάσος Φυλακτού.

Στο χώρο των αθλητικών εγκαταστάσεων στεγάζεται και ο ιππικός όμιλος Τυχερού, όπου εκτρέφονται και εκπαιδεύονται άλογα, παραδίδονται μαθήματα ιππασίας, οργανώνονται βόλτες με άλογα ή άμαξες και παράλληλα παρέχονται θεραπευτικά προγράμματα που απευθύνονται σε άτομα με φυσική, νοητική ή συναισθηματική υστέρηση.

Εδώ κάθε καλοκαίρι διοργανώνεται το Φεστιβάλ Νεολαίας Τυχερού, με πολλές εκδηλώσεις και δραστηριότητες και την συμμετοχή γνωστών και σπουδαίων καλλιτεχνών.

Στην πλατεία του χωριού διεξάγεται στα τέλη Αυγούστου το πανηγύρι του χωριού, όπου οι χορευτές του Τυχερού θα σας μυήσουν στους θρακιώτικους χορούς Φυλακτό Σουφλίου Το Φυλακτό είναι ένα γραφικό χωριό που βρίσκεται στη δυτική όχθη του ποταμού Έβρου. Στο Φυλακτό βρίσκεται ένα από τα καλύτερα διατηρημένα απολιθωμένα δάση της Ευρώπης (έχει βρεθεί κορμός δρυός 20 μέτρων) και το παλαιότερο της Ελλάδας, με ηλικία περίπου 40 εκατομμυρίων ετών.

Το γεγονός αυτό έφερε το Φυλακτό στο προσκήνιο του παλαιοντολογικού και αρχαιολογικού ενδιαφέροντος.

Τεμάχια από τα απολιθωμένα ευρήματα βρίσκονται στο προαύλιο του Kέντρου Οικοτεχνίας – Χειροτεχνίας Φυλακτού και στο πάρκο του χωριού, ενώ έξω από το χωριό βρίσκεται η απολιθωμένη βελανιδιά μήκους 19 μέτρων.

Το απολιθωμένο δάσος της ευρύτερης περιοχής Φυλακτού δημιουργήθηκε εξαιτίας ευνοϊκών συνθηκών απολίθωσης και συνδέεται άμεσα με την ηφαιστειακή δράση που υπήρχε στην περιοχή πριν 25.000.000 χρόνια.

Στην περίπτωση του απολιθωμένου δάσους της ευρύτερης περιοχής Φυλακτού, η απολίθωση είναι τέλεια.

Διατηρούνται σε άριστη κατάσταση τα εξωτερικά μορφολογικά γνωρίσματα των κορμών των δέντρων.

Το παλιό του όνομα του Φυλακτού, Σιμιλί, προέρχεται από τη λέξη Σιμέν που σημαίνει ακρίτας – φύλακας.

Το χωριό φαίνεται να πήρε το όνομά του από τις δύο γέφυρες, που ήταν φυλάκια.

Οι κάτοικοί του είναι από τα χωριά Γιακούμπ Μπέη, Μακρά Γέφυρα και Καλύκη (Καβακλί) που εγκαταστάθηκαν εδώ μετά το 1922.

Από τη δυτική έξοδο του Φυλακτού προχωρώντας προς τις παρυφές του δάσους, σε ένα ξέφωτο, όπου αναβλύζει ζεστό νερό και υπήρχαν λουτρά υστερορωμαϊκής εποχής, βρίσκονται ξύλινα σπιτάκια – ένα συγκρότημα αναψυχής, κατάλληλο για εναλλακτικές μορφές τουρισμού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους