Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν από κάμποσο καιρό, τα περασμένα Χριστούγεννα ήταν, ο Ολυμπιακός είχε «ανεβάσει» στα social media του ένα βιντεάκι, απ' αυτά τα χαρούμενα - εύπεπτα που κάνουν οι ομάδες για να «συστήσουν» καλύτερα τους παίκτες στον κόσμο τους.

Να δείξουν και την ανθρώπινη πλευρά τους, πέρα απ' αυτή που φαίνεται στο γήπεδο.

Σ' εκείνο το βίντεο, με την ονομασία «εσύ ή εγώ», γίνονταν ερωτήσεις στον Χρήστο Μουζακίτη και τον Νίκο Μπότη και ο καθένας τους έπρεπε να απαντήσει στην ίδια ερώτηση δίχως να βλέπει την απάντηση του άλλου.

Ύστερα τις αποκάλυπταν και διαπίστωναν αν υπήρχε ταύτιση ή διαφωνία.

Μου είχε κάνει αρνητική εντύπωση (το θέτω όσο μπορώ με επιείκεια) ο τρόπος που υποδέχονταν (επί της ουσίας δεν δέχονταν) τη διαφορετική απάντηση του Μουζακίτη ο Μπότης.

Ο δεύτερος ήταν επιθετικός.

Ο πρώτος, αν και είχε μπει άθελά του σε θέση «αμυνόμενου», να υπερασπιστεί την άποψή του, παρέμενε ήρεμος. Χαμογελαστός.

Και δεν απέκλειε να έχει κάνει λάθος στην απάντηση.

Το θυμήθηκα αυτό το σκηνικό διαβάζοντας πριν από λίγο το ποστάρισμα - δήλωση του Μούζα με το οποίο λέει αντίο στον Ολυμπιακό.

Νομίζω ήταν μια απόλυτη ταύτιση - συνέχεια - αρμονία των όσων έχουμε δει απ' αυτό το παιδί ως τώρα από τότε που εμφανίστηκε έτσι ξαφνικά στην ποδοσφαιρική ζωή.

Στη διαδρομή δεν έδειξε να χάνει τον προσανατολισμό του ως άνθρωπος, ως χαρακτήρας.

Στο σημερινό του μήνυμα, σημείωσε ότι δυσκολεύτηκε να το γράψει γιατί έτρεχαν δάκρυα στα μάτια του.

Τα μάτια που δεν «σκλήρυναν» καθόλου σ' αυτή τη διετή διαδρομή στην πρώτη ομάδα.

Έχει συμβεί με άλλους.

Ίσως με τους περισσότερους. Ο Μούζα «φόραγε» πάντα το ίδιο παιδικό χαμόγελο που άρχιζε και τελείωνε στα μάτια του. «The eyes chico they never lie», δηλαδή: τα μάτια φίλε - παιδί, ποτέ δεν λένε ψέματα. Και του Χρήστου δεν είπαν ποτέ κανένα ψέμα. . #μουζακίτης Olympiacos FC

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους