ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΓΡΙΝΙΟΥ Θεατρική Σχολή & Δίκτυο Ερασιτεχνικών Σκηνών Μια πρωτοβουλία συλλογικοτήτων, φορέων και πολιτών Γιατί όχι και στο Αγρίνιο; Στο Αιτωλικό, στην Καλαμάτα, στην Κεφαλονιά και...

Πλήρες Κείμενο:

ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΓΡΙΝΙΟΥ Θεατρική Σχολή & Δίκτυο Ερασιτεχνικών Σκηνών Μια πρωτοβουλία συλλογικοτήτων, φορέων και πολιτών Γιατί όχι και στο Αγρίνιο; Στο Αιτωλικό, στην Καλαμάτα, στην Κεφαλονιά και σε πολλές ακόμη περιοχές της χώρας, το ερασιτεχνικό θέατρο αποδεικνύει ότι μπορεί να έχει διάρκεια, ποιότητα και κοινωνική παρουσία χωρίς να αποτελεί έναν ακόμη κρατικό ή δημοτικό οργανισμό.

Και στο Αγρίνιο υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι που προσπάθησαν.

Δημιουργήθηκαν ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες, έγιναν παραστάσεις και αναπτύχθηκαν πρωτοβουλίες, ακόμη και μέσα από δομές του Δήμου.

Αυτό το ανθρώπινο κεφάλαιο δεν πρέπει ούτε να αγνοηθεί ούτε να χαθεί.

Αντίθετα, πάνω σε αυτό μπορούμε να χτίσουμε το επόμενο βήμα.

Από τη δημοτική δομή στην αυτονομία της δημιουργίας Μετά τα όσα έχουν διαδραματιστεί γύρω από τη διοίκηση του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, τις αντιπαραθέσεις για τον αποκλεισμό ιστορικών φορέων της πόλης και τη σταδιακή μετατροπή ενός αποκεντρωμένου πολιτιστικού θεσμού σε έναν περισσότερο διοικητικό μηχανισμό, είναι καιρός να ανοίξει μια διαφορετική συζήτηση.

Όχι για την κατάργηση ή την υποκατάσταση του ΔΗΠΕΘΕ.

Αλλά για κάτι που σήμερα λείπει: ένα αυτόνομο, ανοιχτό και συμμετοχικό ερασιτεχνικό θέατρο της ίδιας της κοινωνίας του Αγρινίου.

Χωρίς αποκλεισμούς.

Χωρίς επιλογή των «δικών μας» και των «άλλων». Χωρίς εξάρτηση της δημιουργίας από την εκάστοτε δημοτική διοίκηση.

Και κυρίως χωρίς την αντίληψη ότι πολιτισμός σημαίνει να έρχονται όλα έτοιμα από την Αθήνα, με σημαντικό οικονομικό κόστος, ενώ οι άνθρωποι της ίδιας της περιοχής παραμένουν θεατές. Το Αγρίνιο διαθέτει ηθοποιούς, ερασιτέχνες, εκπαιδευτικούς, μουσικούς, εικαστικούς, τεχνικούς, ανθρώπους των γραμμάτων και νέους που μπορούν να δημιουργήσουν.

Αυτούς πρέπει να ξαναφέρουμε στη σκηνή.

Όχι μόνο ένας θίασος – μια ανοιχτή Θεατρική Σχολή Η πρόταση για το «Ανοιχτό Θέατρο Αγρινίου» μπορεί να πάει ένα βήμα παραπέρα.

Να δημιουργηθεί μια ανοιχτή ερασιτεχνική Θεατρική Σχολή, όχι με την έννοια της επαγγελματικής δραματικής σχολής και της απονομής τίτλων, αλλά ως ένα μόνιμο εργαστήρι θεατρικής παιδείας.

Υποκριτική, θεατρικός λόγος, σκηνοθεσία, σκηνογραφία, μουσική, φωτισμός, θεατρική γραφή.

Ένας χώρος όπου ο έμπειρος θα συναντά τον νέο και όπου η γνώση θα μεταδίδεται χωρίς την προϋπόθεση ότι κάποιος πρέπει να γίνει επαγγελματίας ηθοποιός.

Γιατί το θέατρο είναι πρώτα απ' όλα παιδεία, συλλογικότητα και κοινωνική αγωγή.

Και το θέατρο να φύγει από το κέντρο Το σημαντικότερο ίσως στοιχείο της πρότασης είναι άλλο. Το Ανοιχτό Θέατρο Αγρινίου δεν πρέπει να περιοριστεί στην πόλη.

Ο διευρυμένος Δήμος Αγρινίου διαθέτει μεγάλες κοινότητες και κεφαλοχώρια με σχολεία, συλλόγους, νέους ανθρώπους και χώρους που μπορούν να ξαναζωντανέψουν. Καινούργιο, Παναιτώλιο, Παραβόλα, Ματαράγκα, Αγγελόκαστρο, Λεπενού και άλλες κοινότητες μπορούν σταδιακά να αποτελέσουν τους κόμβους ενός δικτύου τοπικών θεατρικών εργαστηρίων.

Η κεντρική Θεατρική Σχολή του Αγρινίου μπορεί να εκπαιδεύει και να υποστηρίζει ανθρώπους που στη συνέχεια θα δημιουργούν μικρούς θεατρικούς πυρήνες στις κοινότητές τους.

Και μία φορά τον χρόνο όλοι αυτοί οι πυρήνες να συναντώνται. Ένα Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου των Κοινοτήτων του Αγρινίου.

Όχι για να βραβεύσουμε τον καλύτερο.

Αλλά για να συναντηθούμε.

Ποιοι μπορούν να το ξεκινήσουν; Η πρωτοβουλία δεν χρειάζεται να ανήκει σε κανέναν.

Μπορεί να ξεκινήσει από μια ανοιχτή συνάντηση στην οποία θα προσκληθούν ενδεικτικά ο Εμπορικός Σύλλογος Αγρινίου, το Εργατικό Κέντρο Αγρινίου, η Β΄ ΕΛΜΕ Αιτωλοακαρνανίας, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, πολιτιστικοί και κοινωνικοί σύλλογοι της πόλης και των κοινοτήτων, οι υπάρχουσες θεατρικές ομάδες και κάθε άνθρωπος που αγαπά το θέατρο.

Οι φορείς αυτοί δεν χρειάζεται να γίνουν «ιδιοκτήτες» του εγχειρήματος.

Να αποτελέσουν τους εγγυητές της ανοιχτής συμμετοχής και της αυτονομίας του.

Και ο Δήμος; Να βοηθήσει όπου μπορεί: με χώρους, υποδομές και τεχνική υποστήριξη.

Όχι όμως να διοικεί.

Να παράγουμε πολιτισμό – όχι μόνο να τον καταναλώνουμε Μια πόλη δεν αποκτά πολιτιστική ζωή επειδή αγοράζει περισσότερες παραστάσεις.

Αποκτά όταν οι ίδιοι οι άνθρωποί της γράφουν, παίζουν, ζωγραφίζουν, σκηνοθετούν, τραγουδούν, κατασκευάζουν σκηνικά και γεμίζουν μια αίθουσα για να δουν τους συμπολίτες τους πάνω στη σκηνή.

Και μια μεγάλη περιοχή όπως το Αγρίνιο δεν μπορεί να θεωρεί πολιτισμό μόνο ό,τι συμβαίνει μερικά τετράγωνα γύρω από το κέντρο της πόλης.

Το θέατρο πρέπει να φτάσει και στις κοινότητες.

Από το Αγρίνιο στο Καινούργιο.

Από το Παναιτώλιο στην Παραβόλα.

Από τη Ματαράγκα στο Αγγελόκαστρο και τη Λεπενού.

Να ξανανοίξουν αίθουσες.

Να δημιουργηθούν παρέες.

Να μπουν νέοι άνθρωποι στη σκηνή.

Να συναντηθούν γενιές.

Αυτό θα μπορούσε να είναι το Ανοιχτό Θέατρο Αγρινίου.

Όχι ένας ακόμη πολιτιστικός οργανισμός.

Ένα δίκτυο ανθρώπων που δημιουργούν πολιτισμό. ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΓΡΙΝΙΟΥ Θεατρική Σχολή – Ερασιτεχνικές Σκηνές – Δίκτυο Κοινοτήτων Η σκηνή ανοιχτή σε όλους. Το θέατρο παντού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους