Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τρίτη συνέχεια Η ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΤΗΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ Η ΤΡΑΓΙΚΩΜΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΜΕΝΗΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑΣ (1991-1995) Η ΠΡΟΗΓΗΘΕΙΣΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΤΗΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ.

Από τα μέσα του δεύτερου μισού του 1991, με αφορμή δήλωσης Μπεζιάνη (προέδρου τότε παραρτήματος ΟΜΟΝΟΙΑΣ Αργυροκάστρου) σε ανύπαρκτη ελληνική εφημερίδα, ότι η Ομόνοια αγωνίζεται για την ένωση της Βορείου Ηπείρου με την Ελλάδα, (την οποία δήλωση ο Μπεζιάνης ούτε επιβεβαίωσε, ούτε διάψευσε ποτέ) δημιουργήθηκε ξαφνικά μια περίεργη κατάσταση «εθνικιστικής» ελληνοαλβανικής αντιπαράθεσης.

Συμπεριέλαβε ταυτόχρονα και το διεθνή παράγοντα.

Τότε φάνταζε περίεργη.

Η πάροδος του χρόνου επιβεβαίωσε ότι πρόκειται για την προδοσία της ιστορικής προσδοκίας των Ελλήνων, ανεξαρτήτως που αυτοί κοιμόνταν. ΠΟΥ ΚΟΙΜΟΤΑΝΕ Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΛΑΓΟΣ Ο πρόεδρος της χώρας, Ραμίζ Αλία, είχε αποδεχτεί σε μας τους Βουλευτές ότι «το Βορειοηπειρωτικό ήταν για την Αλβανία ένας ανοιχτός τάφος, τον οποίο αν δεν τον έκλειναν εκείνοι, θα έπεφταν οι ίδιοι μέσα». Αποδείχτηκε ότι γνώριζε για το «αναμενόμενο βορειοηπειρωτικό εθνικό κίνημα». Το 1989 επιτράπηκε στον Αλία να θέσει στον ΟΗΕ τις ακραίες αλβανικές διεκδικήσεις στο Κοσσυφοπέδιο.

Του είχε υποδειχτεί όμως η παράλληλη εξέλιξη και στο Βορειοηπειρωτικό.

Η συγκεκριμένη «δέσμευση για το Βορειοηπειρωτικό» επέτρεπε στο Αλία να μετακινεί οπλισμό από τη Δύση στο Κοσσυφοπέδιο μέσω Δυρραχίου.

Όσον αφορά την τύχη του Ελληνισμού ο Αλία επιδόθηκε στην μεθόδευση για το οριστικό κλείσιμο του ανοιχτού «Βορειοηπειρωτικού τάφου». «Το εθνικιστικό κίνημα» των Βορειοηπειρωτών, γνώρισε ως αφετηρία τη δήλωση Μπεζιάνη, Ο Αλία «ως εγγυητής της εξέλιξης» «το ανάθεσε» σε δικούς του «Έλληνες» στην ΟΜΟΝΟΙΑ, (όπως ο Μπεζιάνης) και άλλους «Έλληνες» εκτός αυτής. ΑΠΟ ΑΛΒΑΝΙΚΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ Με κρατική και πολιτική στήριξη η δήλωση Μπεζάνη «ερέθισε» τον ανθελληνισμό σε κάθε κύτταρο της αλβανικής κοινωνίας.

Ως βασικό στόχο δηλώνονταν η αποτροπή αναβίωσης των παλιών εθνικών στόχων για τη Βόρειο Ήπειρο.

Στην ουσία στόχευαν την αναζωογόνηση του γνωστού παραδοσιακού μίσους κατά της Ελλάδας.

Το έβλεπαν και ως φράγμα αποφυγής αλλοιώσεων του αλβανικού λαού που έβλεπε την επιβίωσή του στην Ελλάδα και μόνο.

Ιδιαίτερο στόχο αποτελούσε η εξουδετέρωση της ηγεσίας της ΟΜΟΝΟΙΑΣ (κοινοβουλευτικής ομάδας) και της ίδιας της οργάνωσης.

Για την αλβανική πλευρά (όπως αποδείχτηκε, με τη σύμφωνη γνώμη της Αθήνας) η ιστορική αυτή πολιτική και εθνική επιτυχία του Ελληνισμού της Αλβανίας, η ΟΜΟΝΟΙΑ, έπρεπε τουλάχιστον να φύγει θεσμικά από τη Βουλή.

Γενικότερα ήταν μια ευκαιρία να καμφθεί το ελληνικό αίσθημα και η κυρίως η αλματώδη αναζωογόνησή του σε όλη την Αλβανία υπό την καθοδήγηση των βουλευτών και στελεχών της ΟΜΟΝΟΙΑΣ. ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ.

Δεν υπήρξε επίσημη πολιτική γραμμή.

Στους βουλευτές της ΟΜΟΝΟΙΑΣ (εκτός από έναν στον οποίο η Αθήνα είχε εξασφαλίσει αυτοκίνητο, σωματοφύλακα, οπλοκατοχή και λεφτά), μιλούσε επίσημα για διεκδίκηση δικαιωμάτων και καλή γειτονία με την Αλβανία. Επίσημα πρόσωπα που δεν αναλάμβαναν την εκπροσώπηση των ελληνικών κυβερνητικών θεσμών, μιλούσαν για την ανάγκη αποδοχής και προώθησης της γραμμής Μπεζιάνη, ζητώντας μάλιστα και από τους βουλευτές της ΟΜΟΝΟΙΑΣ να ευθυγραμμίζονταν άνευ όρων μαζί του.

Δεν έλεγαν σε τι αποσκοπούσε η γραμμή Μπεζιάνη, ποιοι ηγούνταν, ποια ήταν η οργανωτική δομή και στρατηγική.

Απλώς έδιναν να καταλάβεις ότι διέθεταν και διακινούσαν πολύ χρήμα, που μετατρέπονταν σε αυτοσκοπό.

Δεν νοιάζονταν καν για το απλωμένο χέρι της αλβανικής πλευράς «στο κίνημα» ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ.

Νιώθω ντροπή ακόμα και σήμερα.

Υπήρχε ένα μεγάλο κομμάτι Ελλήνων που δεχόταν οποιαδήποτε πράξη αρκεί να τους εξασφάλιζε λίγα χρήματα ή κάποιο προνόμιο. (Εντυπωσιάζει ακόμα η περίπτωση ενός γνωστού πράχτορα των Αλβανών που άδειαζε τη στέρνα από το πόσιμο νερό για να τη γεμίσει με τρόφιμα και ρουχισμό, βοήθειες από το Ε.Ι.Υ.Α.Π.Ο.Ε). Έβλεπες μεταξύ τους την μανία να καρφώσουν τους αντιπάλους «της ηγεσίας του κινήματος». Το αποκορύφωμα ήταν η σταύρωση από μερίδα «αγωνιστών της αυτονομίας» στα Λιθαρίτσια των Ιωαννίνων των 4ως βουλευτών της ΟΜΟΝΟΙΑΣ.

Γράφονταν σε λίστες «μαχητών του κινήματος» για να «αποχτήσουν» το μαγικό όπλο της αυτοδιάθεσης, το μονόκαννο ή τη δίκαννο κυνηγητικό ρωσικό όπλο. (Η εξασφάλιση τους κόστισε δισεκατομμύρια δραχμές στην ελληνική πλευρά.

Κατάληξε στην αλβανική μαύρη αγορά και τα χρήματα στις τσέπες των «εμπνευστών» του κινήματος). Υπήρχε ασφαλώς «στο κίνημα» διάχυτος ο αλβανικός έλεγχος και καθοδήγηση.

Η κατάσταση ανάγκαζε την άλλη μερίδα Ελλήνων να σιωπούσε και να απόφευγε την αντιπαράθεση μαζί τους, αλλά να απωθούσε ταυτόχρονα το ενδιαφέρον για τα εθνικά θέματα. Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΠΑΤΗ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ «ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ» Υπό το υπομονετικό, αλλά άγρυπνο μάτι των αλβανικών δομών ασφάλειας της της αλβανικής εθνικής κυριαρχίας, οι «Έλληνες» άνθρωποί τους ηγούνταν «του κινήματος» για δήθεν αυτονομία.

Εκατοντάδες εκατομμύρια δραχμές για την παραγωγή ντοκιμαντέρ που δεν έλεγαν τίποτε ουσιαστικό, έστω για την ιστορία της Βορείου Ηπείρου. (Κυκλοφορούν ακόμα στο διαδίκτυο). Θόρυβος, γνωστοί απαρχαιωμένοι ύμνοι και εμβατήρια της ΣΦΕΒΑ, κυπριακά συνεργία που εκθέταν μικρά παιδιά και νέους σε προπαγανδιστικά κλισέ και δια βοής εθνικές επιθυμίες.

Η όλη φουσάτα προπαγάνδας ήταν εξωπραγματική, άστοχη, απροσγείωτη.

Θύμιζε μια κωμική επαναφορά του επικού 1913-1916, και ξοδεύονταν (για τις τσέπες των επιτηδείων) εκατοντάδες φορές περισσότερα χρήματα, από ό τι για την ιστορική επική περίοδο του 1914.

Το κοινό των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών, το οποίο μακροχρόνια εμπειρία έχει διδάξει ότι η αλβανική ανοχή στην «εθνικιστική έξαρση των Βορειοηπειρωτών» μόνο παγίδες και δεινά επιφυλάσσει.

Οι επιφυλάξεις γιγαντώνονταν μεταξύ των Ελλήνων βλέποντας «τους ηγέτες του κινήματος» και τους πραγματικούς σκοπούς τους που καμιά σχέση δεν είχαν με τα λεγόμενά τους. ΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣ. Η ΑΛΒΑΝΟ-ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΜΠΡΑΞΗ Η αποκορύφωση «των προετοιμασιών» και το γεγονός-σύνθημα που θα άνοιγε το πράσινο φως για «την έναρξη του κινήματος» ορίστηκε το επεισόδιο της Επισκοπής. 10 Απριλίου 1994.

Ορίστηκε την ίδια μέρα, Κυριακή, με την Συνδιάσκεψη της ΟΜΟΝΟΙΑΣ, η οποία, όπως περίμενε (δήθεν) η ελληνική πλευρά, θα λάμβανε την πολιτική απόφαση κατά το σύνθημα «Η λύση είναι μία, η Αυτονομία!» ΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ήταν ένα σκεύασμα στο οποίο συμπράξανε, το αλβανικό κράτος του Σαλί Μπερίσια από την μία και ελληνικές παραστρατιωτικές δομές, τις οποίες, Έλληνες Βορειοηπειρώτες εγκάθετοι του αλβανικού κράτους, στο όνομα «του κινήματος για αυτονομία» τις παρέσυραν στο επεισόδιο που θα σφραγίσει το τέλος «του κινήματος για αυτονομία» και θα παγιδεύσει για τις επόμενες δεκαετίες ακόμα και το ευρωπαϊκό όραμα του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.

Δεν προβλέπονταν η γνωστή δολοφονία των δύο Αλβανών στρατιωτικών στο φυλάκιο της Επισκοπής.. Έγινε φαίνεται την τελευταία στιγμή για να κορυφωθεί η ένταση.

Προκύπτει ότι ο τότε πρόεδρος της Αλβανίας Σαλί Μπερίσια, γνώριζε πολύ καλά ποιοι ήταν «οι δράστες» στην Επισκοπή και ποιον είχαν αρχηγό.

Το επεισόδιο έγινε αιματηρό για να αποκτήσει το δικαίωμα ο Μπερίσιας να διώξει και λιντσάρει τον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου.

Η υπόθεση της Επισκοπής δεν διευκρινίστηκε ποτέ από την ενδιαφερόμενη αλβανική δικαιοσύνη.

Οι δράστες, όπως και το ίδιο το επεισόδιο, ωφελεί ακόμα στην αλβανική πλευρά για να πυρπολεί όποτε χρειάζεται τον ανθελληνισμό, όπως και τελευταία με την υπόθεση Μπελέρη στη Χιμάρα.

Στην αλβανική δικαιοσύνη ο φάκελος της υπόθεσης εξαφανίστηκε.

Αν είναι δυνατό! Συνεχίζεται.

Στο επόμενο. «Η γενοκτονία» των Ελλήνων Βορειοηπιερωτών μετά το τέλος του «κινήματος» Η αλβανο-ελληνική σύμπραξη στο κίνημα (με στοιχεία και γεγονότα) και η τραγικωμική μας εξέλιξη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους