Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει ένα αδρανές φως ανάμεσα σε αυτό που ήμασταν και σε αυτό που δεν ξέρουμε ακόμα πώς να γίνουμε.

Δεν φωτίζει μονοπάτια.

Δεν υπόσχεται προορισμούς.

Απλώς μένει μαζί μας, ήσυχο, σαν να ήξερε ότι υπάρχουν στιγμές που η ζωή απλώς δεν εγκαταλείπει το επόμενο βήμα.

Ίσως κοιμάται στην πτυχή μιας χειρονομίας, στο εσωτερικό μιας λέξης, στο ξεχασμένο φλιτζάνι στο τραπέζι ενώ η μέρα ξεκινά χωρίς να ζητήσει άδεια.

Ίσως κατοικεί σε αυτή την ανεξήγητη επιθυμία να ανοίξει την πόρτα, να κοιτάξει ξανά τον κόσμο και να ανακαλύψει ότι ένα δέντρο συνεχίζει να εφευρίσκει φύλλα χωρίς να ρωτάει πόσοι χειμώνες έχουν περάσει.

Μου αρέσει να πιστεύω ότι η ελπίδα είναι έτσι: όχι μια βεβαιότητα, αλλά ένα είδος πείσματος της ψυχής.

Ένα μικροσκοπικό πράγμα που μας ωθεί από μέσα μας όταν δεν ξέρουμε πια πού να πάμε.

Και τότε συμβαίνει.

Ένα πρόσωπο μας επιστρέφει ένα χαμόγελο.

Μια φωνή προφέρει το όνομά μας σαν να υπάρχει ακόμα ένα μέλλον σε αυτό.

Ένα χέρι βρίσκει το δικό μας και, για λίγα δευτερόλεπτα, ολόκληρος ο κόσμος χωράει στην απόσταση ανάμεσα σε δύο δέρματα.

Τότε είναι που ξυπνάει το φως.

Κανένας θόρυβος.

Κανένα θαύμα.

Μόνο που πυροδοτεί μέσα μας τη θέληση να συνεχίσουμε.

Και ίσως αυτό είναι το πιο όμορφο μυστικό της ζωής: ακόμα και όταν νομίζουμε ότι έχουμε ήδη δώσει τα πάντα, υπάρχει κάτι μέσα μας που κρύβει ακόμα ένα αύριο που δεν έχει γεννηθεί ακόμα. Ένα αδρανές φως. Χωρίς να περιμένει την ημέρα. Περιμένει εμάς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους