Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παιδιά, δεν πάει έτσι, αλήθεια δεν πάει έτσι. Και δεν είναι ο Πάριος τώρα αυτό όλο.

Είναι αυτό το «κάπου ενοχλεί τον νεότερο ο γηραιότερος». Σας αρέσει η σύγκριση, δεν σας αρέσει, αυτό κάπου, κάπως παραπέμπει στον Καιάδα... Μισό να συνεννοηθούμε, ναι; Το 1997, που πρωτοπήγα να ζήσω στο Τορόντο, σε μία από τις πρώτες μου εξορμήσεις στην πόλη, θυμάμαι έναν νέο άνθρωπο, παραπληγικό, που έκανε μόνος του βόλτα στην πόλη με ένα απίστευτο ηλεκτρικό καροτσάκι, με ειδική υποδοχή στο πλάι, όπου κρεμόταν ένα σακουλάκι με, προφανώς, κάποιο φάρμακο που συνδεόταν με τη φλέβα του, και με άλλο σωληνάκι που κατέληγε στη μύτη του.

Και πιο πολύ θυμάμαι την απειροελάχιστη στιγμή που κάπως «με πείραξε» αυτή η εικόνα.

Μέσα στην εντυπωσιακή μεγαλούπολη δεν ταίριαζε, λες, εκείνο το θέαμα.

Απειροελάχιστη, επαναλαμβάνω.

Που όμως, ακόμα και σήμερα, με στοιχειώνει που την ένιωσα, γιατί συναντήθηκαν τα βλέμματά μας και είδα έναν άνθρωπο να αναπνέει ελεύθερα και να χαίρεται ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους.

Και χάρηκα πολύ, όπως και χρέωσα στο κράτος του έναν μεγάλο σεβασμό προς τους πολίτες του.

Αυτή την εικόνα θα τη συναντούσα συχνά σε εκείνον τον τόπο· δεν ήταν μοναδική.

Δεκαετίες αργότερα, το 2015, βρέθηκα να ζω στη Μασσαλία, μια παραθαλάσσια πόλη, αρχαία και σύγχρονη.

Και οι Μασσαλιώτες τα καλοκαίρια, καθημερινά, τρέχουν προς τις παραλίες τους, που είναι μέσα στο κέντρο της πόλης. Οι Μασσαλιώτες, όλοι.

Και κάνουν κέφι οι γυναίκες να κολυμπούν τόπλες, όλες, με ηλικίες ακόμη και άνω των 80, με το κορμί τους όπως το έχουν διαμορφώσει τα χρόνια που κουβαλάνε, με ζαρωμένο δέρμα και φωτεινό χαμόγελο.

Και ουδείς ενοχλείται, ούτε γυρνά να δει τον διπλανό του με καμία διάθεση κρίσης ή σχολιασμού.

Και όλα αυτά, και άλλα τόσα, λέγονται «κοινωνία», γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μοναχικό ον, δεν είναι λύκος.

Οφείλουμε, λοιπόν, στις κοινωνίες να ζούμε όλοι μαζί, σεβόμενοι ο ένας τον άλλον.

Ούτε για τον ηλικιωμένο ή τον υπερήλικα είναι ευχάριστο να ’χει πάντα δίπλα του έναν νέο που παραείναι ανώριμος και, ας με συγχωρήσετε, ανόητος συχνά και θορυβώδης για τη σοφία του· ούτε, φαντάζομαι, για τον νέο είναι το καλύτερό του να ’χει δίπλα του τον αργό ρυθμό του γεροντότερου.

Ωστόσο, αυτή είναι η έννοια της λέξης «συνυπάρχω». Να μείνω εκεί, λέω.

Μην αρχίσουμε να εκτιθέμεθα και να αναπαράγουμε τις φράσεις «εμείς πληρώσαμε» για τον Πάριο, που, καθισμένος στην καρέκλα του και υπέροχος στα χρόνια του, εξακολουθεί να καταθέτει την ψυχή του και τώρα πια, που δεν έχει την έκταση της τεχνικής, ούτε την αγωνία της καριέρας, σκορπάει απλόχερα το μεγαλείο της ερμηνείας του, ένα φυσικό του χάρισμα που δεν αμφισβητείται απο κανέναν.

Ας μην πούμε για τον Παπακωνσταντίνου, που, ατυχώς, ο άνθρωπος έχει μια πνευμονία και τον σταυρώσαμε να κρυφτεί σπίτι του.

Στα σπίτια τους, να βγούμε όλοι στον δρόμο και να απαιτήσουμε να κρυφτούν τέρατα που εκμεταλλεύονται απροστάτευτα ανήλικα, βιαστές, νταήδες που σκοτώνουν, πολιτικάντηδες που ψηφίζουν φωτογραφικούς νόμους για ημετέρους, που κατασπαταλούν δημόσιο χρήμα σε βάρος του μέλλοντος των παιδιών μας, που, που, που, που... Ναι.

Όλοι αυτοί να απαιτήσουμε να κρυφτούν στα σπίτια τους.

Αυτοί πραγματικά κάνουν κακό στην κοινωνία.

Όχι οι τροβαδούροι, ρε παίδες.

Όχι η Τέχνη.

Ούτε η φυσική ασχήμια και η ανημποριά.

Ο άνθρωπος πρέπει να μπορεί να κάνει αυτό που του λέει η ψυχούλα του μέχρι να του βγει η πνοή, αν τον ακολουθείς, τον βλέπεις ή τον αγνοείς είναι στο δικό σου χέρι.

Όσο δεν κινδυνεύεις απο αυτό δεν έχεις λόγο.

Αυτά είναι των ανθρώπων.

Για τα των τεράτων να είμαστε όλοι μια φωνή και μια γροθιά.

Σε αυτά μας θέλω να γράφουμε και να μη σταματάμε, και να φωνάζουμε και να απαιτούμε.

Μη μαλώνουμε για αστοχίες.

Όχι τίποτα άλλο, αλλά αποπροσανατολίζουμε το πρόβλημα και κάποιοι χαμογελούν και συνεχίζουν να χτυπούν ύπουλα και ανενόχλητα την κοινωνία μας.

Τη δική μας.

Αυτήν που έχουμε ανάγκη για να υπάρχουμε.

Στην υγειά του Πάριου, λοιπόν, κι ένα ευχαριστώ γι’ αυτό το: «Δώσε μου λιγάκι ουρανό, πάρε με μαζί στο πέταγμά σου». Συγγνώμη, Γιάννη. Δεν το εννοεί κανείς όπως φαίνεται. Ελπίζω. Marthious

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους