Να τα λέμε όλα, όχι μόνο τα κακά! Όταν η ΕΛΑΣ καλείται για airbnb, Ισραήλ, ¨τρομοκρατία¨είναι πάντα συνεπής, αλλά όταν πρόκειται για έμφυλη βία, παιδική κακοποίηση, εργασιακά δικαιώματα αργεί λιγάκι...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για να αφυπνιστεί ο κρατικός μηχανισμός, χρειάστηκε να γίνει καταγγελία από τον ιδιοκτήτη βραχυχρόνιας μίσθωσης στην Κυψέλη και να βγουν στη φόρα όσα θέλει ο ορθόδοξος ελληνάκος του καναπέ.

Υπάρχουν άνθρωποι-τέρατα, υπάρχουν τερατώδεις συμπεριφορές, υπάρχει ακραία, φρικώδης βία εντός των ανθρώπινων κοινωνιών; Με τον τρόπο αυτό είναι σα να μη συνυπολογίζουμε το περιβάλλον που μπορεί κάποιος άνθρωπος να γίνει "τερας" όπως λένε στα πολύχρωμα πάνελ τους.

Για άλλη μια φορά πετάνε το μπαλάκι στην ατομική ευθύνη παρά την κρατική προνοιακή απουσία.

Αυτός είναι ο λόγος που μιλάμε για τα εγκλήματα με όρους κοινωνικής ανάλυσης, και ο λόγος που απαιτούμε η οργανωμένη Πολιτεία να αναλαμβάνει ευθύνες προστασίας των πιο αδύναμων μελών της (με πρώτα τα παιδιά). Όταν ένα φρικιαστικό έγκλημα έρχεται στην επιφάνεια και επιλέγουμε να μιλάμε μόνο με όρους ατομικής τερατουργίας, μετακινούμε την προσοχή μας στο λάθος σημείο.

Γιατί πριν από αυτά τα παιδιά υπήρχαν άλλα, και αν δεν αλλάξει τίποτα, θα υπάρξουν κι επόμενα.

Η εύκολη εξήγηση είναι πάντα ο «άρρωστος», ο «ψυχοπαθής», το «τέρας». Η δύσκολη είναι να παραδεχτούμε ότι η ψυχιατρική δεν αθωώνει το έγκλημα, όπως και το έγκλημα δεν δικαιώνει το στίγμα απέναντι στους ανθρώπους με ψυχικές διαταραχές.

Οι περισσότερες μορφές ψυχικής νόσου δεν παράγουν βία· αυτό που παράγει βία είναι και η εγκατάλειψη, η απουσία δομών, η φτώχεια, η κακοποίηση και ένα κράτος που εμφανίζεται μόνο όταν είναι πια αργά.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσο φρικτός ήταν ο κατηγορούμενος.

Είναι τι έκανε το κράτος όσο τα παιδιά ζούσαν.

Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, υπήρξαν καταγγελίες, εισαγγελικές παρεμβάσεις και επανειλημμένες απομακρύνσεις παιδιών από το οικογενειακό περιβάλλον.

Πώς χάθηκαν ξανά; Ποιος τα αναζήτησε; Γιατί οι κοινωνικές υπηρεσίες παραμένουν υποστελεχωμένες και η παιδική προστασία μοιάζει περισσότερο με γραφειοκρατική υπόσχεση παρά με πραγματικό δίκτυ ασφαλείας; Αυτά οφείλουν να απαντηθούν από την Πολιτεία, την Εισαγγελία και την ΕΛ.ΑΣ., μαζί με κάθε καταγγελία για πιθανά κυκλώματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης που πρέπει να διερευνηθεί μέχρι τέλους.

Το επίπεδο μιας κοινωνίας δεν κρίνεται από το πόσο δυνατά ζητά εκδίκηση όταν αποκαλυφθεί ένα έγκλημα.

Κρίνεται από το αν μπορεί να το αποτρέψει.

Γιατί κάτω από κάθε υπόθεση που σοκάρει την επικαιρότητα υπάρχουν χιλιάδες παιδιά που κακοποιούνται σιωπηλά, γυναίκες που ζουν με τον φόβο και θύματα που δεν θα γίνουν ποτέ πρώτο θέμα.

Το να φρίττουμε δεν αρκεί· το να απαιτούμε παιδική προστασία, κοινοτικές δομές και πραγματική λογοδοσία είναι το ελάχιστο.

Αλλά οι δεξιές πολιτικές και το παραπάνω αίτημα δεν πάνε μαζί.

Παρόλο που ένας «μετριοπαθής» πολίτης θα σκεφτόταν ότι κάθε δημοκρατική δύναμη οφείλει και μπορεί να πάρει μέτρα για την παιδική προστασία και την ψυχοκοινωνική στήριξη, αυτό στην πράξη είναι θέση αντιφατική.

Οι δεξιές πολιτικές ενισχύουν την έννοια της ατομικής ευθύνης των θυτών, στηρίζουν την ανέλεγκτη δράση της Εκκλησίας και φιλάνθρωπων ιδιωτών, αρνούνται τους κοινωνικοοικονομικούς παράγοντες που ενισχύουν ή κρατούν συχνότερα κρυφά σχετικά εγκλήματα και δεν μπορούν να προσφέρουν ριζικές λύσεις σε ανάλογα προβλήματα. 🔵Ας μη ξεχνάμε τις πρόσφατες υποθέσεις Λιγνάδη, Μίχου και Νίκου Γεωργιάδη. 🎬 Miss Violence (2013), Director: Alexandros Avranas

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους