Original Post

Πλήρες Κείμενο:

13 Αυγούστου 1968, ο Αλέκος Παναγούλης συλλαμβάνεται ενώ αποπειράται να σκοτώσει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο.

Βασανίζεται φριχτά.

Στις 21 Αυγούστου 1968, ο Μίκης οδηγείται στη Ζάτουνα.

Λίγες μέρες μετά θα εκτοπιστεί, μαζί του και η οικογένειά του.

Η σύζυγός του Μυρτώ και τα παιδιά του Μαργαρίτα (10 ετών) και Γιώργος (8 ετών). Στη διαδρομή ακούει από το ραδιόφωνο την επέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης στην Τσεχοσλοβακία. Τον Φλεβάρη του 1968 έχει ήδη διασπαστεί το ΚΚΕ.

Οι συνθήκες για την Αντίσταση είναι εξαιρετικά δύσκολες.

Μέσα στις φυλακές οι αγωνιστές έχουν διχαστεί. Στη Ζάτουνα, ο Μίκης, ζώντας σε βάρβαρες κι απάνθρωπες συνθήκες, συνθέτει έντεκα κύκλους τραγουδιών, την αδιαίρετη ενότητα με γενικό τίτλο «Αρκαδίες». Η ενδέκατη Αρκαδία δεν κυκλοφόρησε ποτέ (σε ποίηση Νότη Περγιάλη). Η συγγραφή των ποιημάτων και η σύνθεση είναι ο μοναδικός τρόπος για να επιβιώσει και για να αντισταθεί στη δικτατορία.

Μ’ ένα μαγικό τρόπο, μετατρέπει σε τέχνη τον εγκλεισμό του και τα ψυχικά βασανιστήρια που υφίσταται και μέσα από αυτή τη διαδικασία αισθάνεται ελεύθερος και γίνεται απόρθητος από τις δυνάμεις του φασισμού.

Όταν τα τραγούδια ακουστούν στο εξωτερικό σε συναυλίες, αλλά και από το BBC, η δύναμή του Μίκη γίνεται πανίσχυρη.

Αντλεί κουράγιο για να συνεχίσει την αντίσταση.

Η στάση του αυτή γίνεται παράδειγμα προς μίμηση και εμψυχώνει τους χιλιάδες αγωνιστές που είναι φυλακισμένοι από τη χούντα. Τον Νοέμβριο του 1968 η χούντα ετοιμάζει τη δίκη Παναγούλη. Ο Μίκης γράφει και συνθέτει το γνωστό τραγούδι «Αλέξανδρέ μου / Όταν χτυπήσεις δυο φορές». Στη φωτό, μαζί με τον (επίσης βασανισμένο από τη Χούντα) Παναγούλη, στη Στοκχόλμη, το 1972. Πέντε χρόνια σήμερα χωρίς τον Μίκη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους