Original Post

Πλήρες Κείμενο:

3 Σεπτεμβρίου Ανακομιδή Λειψάνων Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως Τού Θαυματουργού 🌹 Ο Άγιος Νεκτάριος, ο οποίος ήταν λαοφιλής ποιμενάρχης στην εποχή του, σκεφτόταν αν πρέπει να ταξιδέψει από την Αίγινα, μαζί με δύο μοναχές και έναν ακόμα, τον Κωστή Σακκόπουλο, για να εισαγόταν στο Αρεταίειο νοσοκομείο, όπου διαγνώστηκε με καρκίνο του προστάτη ο οποίος του δημιουργούσε αφόρητους πόνους.

Τότε προαισθάνθηκε τον θάνατο του.

Καθως προσευχόταν κάτω από το αγαπημένο του πεύκο είπε στη Μοναχή Νεκταρία: -Ας ευλογήσω για τελευταία φορά το Μοναστηράκι μου και τους Χριστιανούς της νήσου, διότι σε λίγο θα απέλθω.

Η αδελφή Νεκταρία θεώρησε ότι εννοούσε την αναχώρηση του για το νοσοκομείο.

Εκείνος προαισθάνθηκε την σκέψη της και της απάντησε ότι θα απέλθει σε άλλον τόπο. - Που θα πας; Τον ρώτησε η Μοναχή. -Εις τους Ουρανούς,της απάντησε! - Και τι θα γίνουμε εμείς χωρίς εσένα; -Σεις να είστε καλές, τις απαντούσε και θα έρθουν πολλοί να σας προστατεύσουν! Θα ρθούνε λαϊκοί και Ιερείς και Αρχιερείς.

Τότε οι πόνοι εγιναν αφόρητοι! Τελικά συμφώνησε στις συστάσεις των γιατρών και με την συνοδεία του, ήρθε στην Αθήνα στο Αρεταίειο νοσοκομείο.

Εκεί νοσηλεύτηκε στον 2ο θάλαμο του 2ου ορόφου (ήταν θάλαμος Γ' θέσης). Στο πλευρό του, καθ' όλη την διάρκεια της νοσηλείας του, ήταν συνεχώς -και εναλλάσσονταν σε βάρδιες- οι μοναχές Ευφημία και Αγαπία. -Καλόγηρος είναι; Ρώτησε ο υπάλληλος που του έπαιρνε τα στοιχεία! -Όχι, δεσπότης, του απάντησε η Μοναχή. -Άφησε τα αστεία, Γερόντισσα! Πες το όνομα του για να συμπληρώσω το δελτίο. -Δεσπότης παιδί μου! Είναι ο Πενταπόλεως! -Δεσπότης και δεν έχει χρυσό εγκόλπιο και χρήματα; Δυο μήνες μετά, μέσα στη νύχτα της 8ης προς 9ης Νοεμβρίου του 1920 αναχώρησε για τους Ουρανούς, σε ηλικία 74 ετών.

Τα τελευταία λόγια του στο Αρεταίειο Νοσοκομείο ήταν τα εξής: «Θέλω να ζήσω ανάλαφρος, θέλω να συγχωρέσω πέρα από κάθε λογική, πέρα από κάθε πίκρα.

Χριστέ μου, άσε με να κοινωνήσω την παράλογη αγάπη Σου για τους ανθρώπους.

Εγώ δεν μπορώ.

Εσύ όμως μπορείς ν΄αρπάξεις την ψυχή μου και να την αναστήσεις.

Εις χείρας Σου παραδίδομαι». Τότε πραγματοποιήθηκε και το πρώτο θαύμα εκεί μέσα στο νοσοκομείο.

Σύμφωνα με τον βίο του, αφού εξέπνευσε, οι μοναχές έβγαλαν μηχανικά τα ρούχα του και τα ακούμπησαν στο διπλανό κρεβάτι, καθώς έντυναν το σκήνωμα του με το ζωστικό.

Στο διπλανό κρεβάτι νοσηλευόταν ένας 40χρονος που είχε μείνει παράλυτος έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο.

Όταν ακούμπησαν τα ρούχα του Αγίου Νεκταρίου στο σώμα του, έγινε το θαύμα! Εκείνος σηκώθηκε και περπάτησε! «Σηκώθηκα, περπατάω!», ανέκραξε δυνατά, «Θεέ μου, έγινα καλά! Τι έχει αυτή η φανέλα;». Τότε πολλά παραδοξα συνέβησαν εκείνο το βράδυ.

Το νεκρό σώμα μοσχομύριζε, και η ευωδία περιχυνόταν όχι μόνο στο νοσοκομείο αλλά σε όλη την περιοχή γυρω.

Ήταν περασμένες 10 το βράδυ της 8ης Νοεμβρίου, εορτή των Ταξιαρχών.

Η γερόντισσα πήρε τη φανέλα, την έβαλε ένα κουβάρι στο ράσο της και τα χέρια της έτρεμαν! Έτρεξαν oι γιατροί, απο την ευωδία στο δωμάτιο, είδαν το θαύμα με τον παράλυτο που ήταν όρθιος και απόρησαν και αυτοί και το προσωπικό του νοσοκομείου όταν είδαν τί έγινε και καθώς έμαθαν πως ο φτωχός ρασοφόρος από την Aίγινα που νοσηλευόταν ως ταπεινός παραπεταμένος σε ένα δωμάτιο απόρρων τρίτης κατηγορίας, ήταν άλλοτε γενικός διευθυντής στη Ριζάρειο και δεσπότης.

Αυτά ήταν και το πρώτα θαύματα του Αγίου Νεκταρίου Αιγίνης που καταγράφηκαν αμέσως μετά τον θάνατό του! Επειδή δεν είχε καράβι από τον Πειραιά εκείνη την ώρα, τηλεφωνησαν τον νεοκόρο να ανοίξει την εκκλησία της αγίας Τριάδος στον Πειραιά για να φιλοξενήσει το σεπτό σκήνωμα.

Ο νεοκόρος γνώριζε τον άγιο από τις φήμες και τις κατακρίσεις και δεν ασχολήθηκε με έναν "πόρνο ιερομένο" και "δόλιο αμαρτωλό", με αποτέλεσμα να μείνει στο νάρθηκα το σκήνωμα εκείνη την νύχτα.

Τότε ένας ευλαβείς άνθρωπος, φωτογράφησε την αγία σωρό στο φέρετρο, σε μια φωτογραφία που υπάρχει μέχρι τις ημέρες μας.

Αυτά συνέβησαν το ξημέρωμα της 8ης πρός 9ης Νοεμβρίου 1920.

Το σκήνωμα του Αγίου μεταφέρθηκε στην Αίγινα την επομένη το πρωί και από το λιμάνι μέχρι τη Μονή το μετέφεραν στα χέρια τους οι πιστοί.

Το ιερό του σκήνωμα ήδη είχε αρχίσει να αναδίδει ευωδία.

Η ταφή του έγινε στο προαύλιο της Μονής, δίπλα στο αγαπημένο του πεύκο.

Μετά την οσιακή ταφή του, ο μαθητής του και εφημέριος της Μονής του, Ιερομόναχος Σάββας και σήμερα Άγιος Σάββας της Καλύμνου (+7 /4/1948 ), κλείστηκε στο κελί του, προσευχόμενος και αγιογραφόντας την πρώτη εικόνα του Αγίου.

Όταν ήρθε ο καιρός και πέρασαν οι 40 ημέρες από την κοίμησή του αγίου, στο μνημόσυνο του πατρός Νεκταρίου, ο π. Σάββας παρέδωσε την εικόνα στην τυφλή ηγουμένη Ξένη (+1923) δίδοντας της την εντολή να την τοποθετήσει στο προσκυνητάριο προς ασπασμό. Η Ηγουμένη φοβουμένη μήπως δημιουργηθεί θέμα από την τοπική Εκκλησιαστική αρχή, δύστασε να το κάνει και αρνήθηκε.

Η διαβεβαίωση όμως του Αγίου Σάββα ότι ο Άγιος είχε βρει μεγάλη παρρησία ενώπιον του Κυρίου μας την καθησύχασε και εκτέλεσε την εντολή του.

Άλλωστε υπήρχε διάχυτη η άποψη σε κληρικούς και λαϊκούς ότι ο Πενταπόλεως ήταν ένας Άγιος Επίσκοπος!! Όταν, έπειτα από έξι μήνες, ήρθε επιστολή στην ηγουμένη, για να τοποθετηθεί μια επιτύμβια πλάκα -δωρεά της Ριζαρείου-, και ότι έπρεπε να ανοιχτεί ο τάφος, αυτή αρνήθηκε με το σκεπτικό ότι μόλις 6 μηνές πέρασαν θα είναι σε αποσύνθεση το σκήνωμα.

Τότε θαυματουργικά είδε τον σεβασμιότατο μπροστά της στο κελί και της είπε ότι όχι μόνο δεν έχει λιώσει αλλά μυροβλύζει.

Αυτή δεν το έδωσε σημασία νομίζοντας είναι εκ του πονηρού και της εμφανίστηκε επιτακτικά ο άγιος για δεύτερη φορά.

Τότε έβαλε μετάνοια, έδωσε ευλογία και ανοίχτηκε ο τάφος στα εξάμηνα μετά το τρισάγιο.

Ω του θαυματος το σκήνωμά του εξακολουθούσε να ευωδιάζει, όπως στην ταφή με ένα ουράνιο μύρο, χωρίς να παρουσιάζει το παραμικρό σημάδι αλλοίωσης.

Ενάμιση χρόνο αργότερα, το μνήμα ξανανοίχτηκε αυτή τη φορά από το πατριαρχείο Αλεξανδρείας για ταφικές αποτομές.

Και παλί θσυματουργικά ο άγιος εμφανίστηκε στην ηγουμένη για να δώσει άδεια στους άλλωτε εχθρούς του και το ιερό σκήνωμά του εξακολουθούσε να παραμένει άφθαρτο και ευωδιάζον προκαλώντας φόβο και δέος στους Αλεξανδρινούς ιερομένους και συλλειτουργούς του.

Το ίδιο συνέβη και τρία χρόνια μετά την κοίμησή του, όταν επιχείρησαν να κάνουν ανακομιδή, όπως συνηθίζετε από την παράδοση μέχρι σήμερα στους εκδημούντας.

Συνολικά, το σκήνωμα του αγίου παρέμεινε σε αυτή την κατάσταση για είκοσι ολόκληρα χρόνια! Ύστερα θέλησε ο αγιος να διαμελισθεί, να καθαρθεί! Και αυτό πάλι εις ένδειξην επειδή υπήρχε ιερός πόλεμος.

Υπήρξε μερίδα ανθρώπων που τον είχαν ήδη αγιοποιημένο στην συνήδηση τους, ενώ υπήρχε μερίδα ανθρώπων που πίστευε ότι δεν "έλιωνε" επειδή ήταν καταραμμένος από τον Θεό, λόγω των αμφιβολιών του μέχρι εσχάτων.

Και η παρακαταθήκη των λειψάνων του, αποτμήματα των οποίων έχουμε σε ολόκληρη την οικουμένη, είναι σημάδι της αγιοποίησης του, σε αυτή την μερίδα ανθρώπων.

Τριάντα δύο χρόνια μετά την κοίμησή του έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1953, από τον Μητροπολίτη Προκόπιο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι όταν πρόκειταν να αγιοποιηθεί επίσημα, δημιουργήθηκε πάλι σχίσμα! Μισοί τον είχαν άγιο και οι άλλοι πλάνο.

Και τότε δημιουργήθηκε πλάνη στην αγιοποίησή του, όχι γιατί υπήρχε αμφιβολία στην αγιότητά του, αλλά γιατί υπήρχε ανθρώπινη μικρότητα και φθόνος, που δεν μπορούσε να δεχθεί ότι ένας τόσο ταπεινός και διωγμένος άνθρωπος ήταν όντως φίλος του Θεού. Ο Νεκτάριος είχε συκοφαντηθεί όσο λίγοι.

Από δεσπότης Πενταπόλεως, έγινε “ανεπιθύμητος”, “ύποπτος”, “απομονωμένος”. Όμως ο Θεός δεν λησμονεί τους ταπεινούς Του.

Εκείνοι που τον κατηγόρησαν έβλεπαν με απορία τα θαύματα που πλήθαιναν.

Άλλοι έλεγαν πως “δεν λιώνει γιατί είναι αμαρτωλός”, άλλοι πως “παραπλανά τον κόσμο”. Μα οι ευλαβείς έβλεπαν την αλήθεια — έβλεπαν τον ουρανό να φανερώνεται μέσα από το πρόσωπό του, έβλεπαν τις ψυχές να αλλάζουν κοντά του, και τις αρρώστιες να φεύγουν με την επίκληση του ονόματός του. Η Εκκλησία, με διάκριση, περίμενε.

Κι όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, το 1961, ο ουρανός ενώθηκε με τη γη: ο ταπεινός δεσπότης της Αίγινας, ο διωγμένος, ο άδολος, αναγνωρίστηκε επίσημα Άγιος της Εκκλησίας μας.

Όχι επειδή το αποφάσισαν άνθρωποι, αλλά γιατί το μαρτύρησε ο Θεός με τα θαύματά Του.

Έτσι, η πλάνη των ανθρώπων έγινε απόδειξη της αλήθειας του Θεού. Ο Νεκτάριος, που υπέμεινε αδικίες, ειρωνείες, και περιφρόνηση, έγινε πηγή παρηγοριάς και θεραπείας για χιλιάδες ψυχές.

Και η φωνή του, που κάποτε σίγησε μέσα στην πίκρα της αδικίας, σήμερα αντηχεί σε κάθε ψυχή που πονά και ζητά έλεος: «Θέλω να συγχωρέσω πέρα από κάθε λογική, πέρα από κάθε πίκρα...» Είθε με τις άγιες ευχές του Αγίου Νεκταρίου όλοι να μετανοήσουμε και να σωθούμε! π.φ. Βοήθεια Μάς

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους