Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΓΙΑ ΝΑ ΥΙΟΘΕΤΗΣΕΙΣ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΕΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΤΙΠΟΤΑ; Ένα αγοράκι περίπου 8–9 μηνών βρέθηκε δολοφονημένο, κατεψυγμένο και κρυμμένο μέσα σε δοχείο και βαλίτσα!!!! Τρία ακόμη παιδιά εντοπίστηκαν σε άθλιες συνθήκες, με σοβαρά προβλήματα υγείας και βαριά ψυχολογική επιβάρυνση.

Η 15χρονη είναι έγκυος! Αυτά τα παιδιά δεν ήταν αόρατα.

Τα είχαν ήδη δει.

Είχαν εντοπιστεί.

Είχαν εξεταστεί.

Είχαν μεταφερθεί στο νοσοκομείο με εισαγγελική εντολή.

Είχαν τεθεί, έστω προσωρινά, υπό την προστασία του κράτους.

Την ίδια στιγμή, άνθρωποι που επιθυμούν να υιοθετήσουν ή να αναλάβουν την αναδοχή ενός παιδιού περνούν από δικαιολογητικά, ιατρικές εξετάσεις, κοινωνικές έρευνες, επισκέψεις στο σπίτι, αξιολογήσεις καταλληλότητας, εκπαίδευση και αναμονή.

Και σωστά ελέγχονται.

Γιατί ένα παιδί δεν είναι αντικείμενο για να «παραδίδεται» χωρίς εγγυήσεις.

Η ασφάλειά του πρέπει να βρίσκεται πάνω από την επιθυμία κάθε υποψήφιου γονέα.

Αλλά εδώ γεννιέται ένα αβάσταχτο ερώτημα: Γιατί το κράτος εξαντλεί—δικαίως—την αυστηρότητά του σε εκείνους που ζητούν να αναλάβουν ένα παιδί, αλλά δεν επιδεικνύει την ίδια συνέπεια όταν πρέπει να σώσει ένα παιδί από ένα επικίνδυνο περιβάλλον; Γιατί ένας υποψήφιος θετός ή ανάδοχος γονέας πρέπει να αποδείξει ξανά και ξανά ότι είναι κατάλληλος, ενώ ένας βιολογικός γονέας μπορεί, σύμφωνα με τις καταγγελίες, να απομακρύνει παιδιά από προστατευτική φύλαξη και αυτά να χάνονται ανάμεσα σε νοσοκομεία, Αστυνομία, Εισαγγελία και κοινωνικές υπηρεσίες; Το πρόβλημα δεν είναι ότι η υιοθεσία είναι αυστηρή.

Το πρόβλημα είναι ότι η παιδική προστασία δεν είναι εξίσου αυστηρή, γρήγορη και συντονισμένη.

Στη χώρα μας δυστυχώς τέτοια περιστατικά θα εμφανίζονται συχνά καθώς δεν υπάρχουν επαρκείς δομές, όταν τα νοσοκομεία μετατρέπονται σε προσωρινούς χώρους φύλαξης και όταν κανένας φορέας δεν αναλαμβάνει τη συνολική ευθύνη για το παιδί.

Η κοινωνία μας εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη βιολογική οικογένεια σχεδόν ως απαραβίαστο χώρο.

Όμως ο δεσμός αίματος δεν αποτελεί από μόνος του εγγύηση αγάπης και ασφάλειας.

Το παιδί δεν είναι ιδιοκτησία του γονέα.

Ο γονέας έχει ευθύνη απέναντι στο παιδί.

Και όταν αυτή η ευθύνη μετατρέπεται σε παραμέληση, βία ή κακοποίηση, το κράτος οφείλει να παρεμβαίνει έγκαιρα — όχι μετά την αποκάλυψη της φρίκης.

Γι’ αυτό δεν αρκεί να ρωτάμε μόνο ποιος δολοφόνησε το βρέφος.

Πρέπει να ρωτήσουμε: Ποιος είχε την ευθύνη αυτών των παιδιών; Ποιος παρακολούθησε την εισαγγελική εντολή; Ποιος κατέγραψε την παράνομη απομάκρυνσή τους; Ποιος τα αναζήτησε; Ποιος έλεγξε πού επέστρεψαν; Και ποιος θα λογοδοτήσει για όσα δεν έγιναν; Γιατί κανένα παιδί δεν «χάνεται» ανάμεσα στις υπηρεσίες.

Οι υπηρεσίες το χάνουν.

Και ένα κράτος που εμφανίζεται μόνο όταν ανακαλύπτεται το νεκρό σώμα ενός παιδιού δεν προστατεύει. Απλώς καταγράφει τα ερείπια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους