Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μ I K H Σ Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Α Κ Η Σ : 5 χρόνια χωρίς τον Μεγάλο Οικουμενικό.

Ένας αιώνας Ελλάδας μέσα σε έναν άνθρωπο που έκανε την ποίηση τραγούδι, τη μουσική πολιτική πράξη και τη ζωή του κομμάτι της Ιστορίας. . Όταν διευθύνω την ορχήστρα φοράω μαύρα, γίνομαι ο “παπάς της δημοκρατίας”, αυτός είναι ο δικός μου ρόλος, χρησιμοποιώ τα χέρια μου σαν να αγκαλιάζω τους πάντες και τραγουδάει όλος ο κόσμος μαζί μου Δεν υπάρχει καλύτερη εικόνα για να περιγράψει κανείς τον Μίκη από εκείνη που έδωσε ο ίδιος για τον εαυτό του.

Εκείνος όρθιος, σχεδόν γιγάντιος, μπροστά στην ορχήστρα, τα χέρια ανοιχτά, το σώμα να διευθύνει μαζί με την μπαγκέτα και από κάτω χιλιάδες άνθρωποι να τραγουδούν σαν ένας.

Όχι θεατές μιας συναυλίας· συμμέτοχοι σε κάτι που έμοιαζε κάθε φορά μεγαλύτερο από μια συναυλία.

Σήμερα, 2 Σεπτεμβρίου, συμπληρώνονται πέντε χρόνια από τον θάνατό του. Ο Μίκης έφυγε το 2021, στα 96 του χρόνια, και λίγες ημέρες αργότερα επέστρεψε οριστικά στον Γαλατά Χανίων, εκεί όπου βρίσκεται ο τάφος του.

Πέντε χρόνια μετά, όμως, εξακολουθεί να είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς γι' αυτόν σε παρελθοντικό χρόνο.

Όχι λόγω κάποιας υποχρεωτικής εθνικής ευλάβειας, αλλά επειδή η μουσική του παραμένει παρούσα εκεί όπου ο ίδιος πάντοτε ήθελε να βρίσκεται: ανάμεσα στους ανθρώπους. Ο Θεοδωράκης δεν υπήρξε απλώς ένας σπουδαίος συνθέτης που, συμπτωματικά, είχε και πολιτική δράση.

Στη δική του περίπτωση, τα δύο δεν διαχωρίζονται.

Η μουσική, η πολιτική, η Ελλάδα, ο λαός, η ελευθερία, η ποίηση, ο έρωτας, η αντίσταση, ακόμη και οι μεγάλες αντιφάσεις του, ενώθηκαν σε μία βιογραφία που μοιάζει να διατρέχει σχεδόν ολόκληρο τον ελληνικό 20ό αιώνα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους