Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτές οι ατέρμονες, σουρεαλιστικές συζητήσεις με ελληνικό καφέ και μπισκοτολούκουμο, που έκανα με τις γιαγιάδες μου, μου λείπουν τόσο... Κουβέντες που ξεκινούσαν από τα ερωτικά, περνούσαν λίγο από την πολιτική και έφταναν μέχρι το πώς πήγαμε στη Eurovision.

Η μία γιαγιά μού διάβαζε μάλιστα και το φλιτζάνι, έχοντας «πτυχίο» στη μελλοντολογία, αλλά με μια καθαρά αθλητική χροιά. «Γιαγιά, θα πάρουμε το πρωτάθλημα;» τη ρωτούσα.

Εκείνη έκανε ότι το επεξεργαζόταν σκεπτική και μετά μου έλεγε με απόλυτη σιγουριά: «Φέτος είναι δικό μας!». Θα ήθελα βέβαια σε αυτό το σημείο να διευκρινίσω πως τον καφέ μου δεν τον έπινα ποτέ· τον θεωρούσα πολύ βαρύ για τα γούστα μου.

Ουσιαστικά, βουτούσα μέσα του ό,τι έβρισκα μπροστά μου, από κουλούρια μέχρι μπισκοτάκια, σε σημείο να πιστεύω ότι η χρησιμότητά του ήταν σαν της σάλτσας — αποκλειστικά για βούτες! Χθες τα πήρα και τα δύο, καφέ και μπισκοτολούκουμο.

Όμως δεν είχε την ίδια γεύση.

Όσο κι αν προσπάθησα, μέσα από τις ιστορίες, να ζωντανέψω τις μνήμες, δεν ήταν το ίδιο.

Άσε που λόγω δίαιτας (μην γελάσεις!) δεν ήθελα να κάνω και βούτες με κουλουράκια.

Τελικά, όσο μεγαλώνεις, αποκτάς μια παραξενιά και γεμίζεις «πρέπει». «Φωτιά στα πρέπει και φωτιά στη λογική», σκέφτηκα.

Και στην ερώτηση: «Κώστας Βάρναλης είναι αυτός, Ρεμί;» Όχι, αγαπητά μου παιδιά. Ελένη Γιαννατσούλια! Ρεμί // Υγ1.Ασε που ούτε τσιγάρο υπάρχει πια να καίει …!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους