Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πέρασα κι εγώ από το σινεμά που κατεδαφίζουν. Ατλαντίς στη Δάφνη.

Σε όλη μου τη ζωή περνάω καθημερινά δίπλα του και μαρσάρω να προλάβω το φανάρι που κρατάει λίγο.

Συνήθως δεν τα καταφέρνω.

Είχε μια ζωγραφιά στον πλαϊνό του τοίχο αυτό το σινεμά, τον Έλβις ή τη Μέριλιν σε γιγαντιαία διάσταση, οριακά καρικατούρες.

Τώρα θα έπρεπε να συνεχίσω λέγοντας: ακόμα ένα σινεμά που τελειώνει. Κρίμα.. Συγχωρέστε με που δεν μου έρχεται να το πω. Έχω έναν κυνισμό που μισεί τον μελοδραματισμό και σε κάθε στενάχωρο που συμβαίνει στη ζωή μου και γύρω μου, όλο μου το θυμικό σύμπαν συνασπίζεται για να μην χάσει την αισιοδοξία και τη χαρά του.

Έτσι κι αλλιώς πιστεύω οτι οι μισοί απ’ όσους «κλαίνε» για τα σινεμά που μας αφήνουν χρόνους, έχουν να πατήσουν σε σινεμά χρόνους.

Κι επειδή κι εγώ πάω πια σε σινεμά σπάνια, παρόλο που μ' αρέσει, δεν θα άντεχα τόση υποκρισία εκ μέρους μου.

Στεναχωριέμαι, βέβαια, που δεν θα βλέπω πια τα γραφικά γκράφιτι στους τοίχους του Ατλαντίς όσο περιμένω το φανάρι.

Στεναχωριέμαι για εκείνη τη μικρή, ασήμαντη συνήθεια που, ακριβώς επειδή ήταν ασήμαντη, έγινε αγαπημένη μου.

Παράξενος τρόπος να θυμασαι ένα σινεμά, αλλά αφού δεν έμαθα ποτέ πώς είναι μέσα, τουλάχιστον θα λέω οτι μου έμεινε το απέξω του. Τί έχουν τα έρμα και ψοφάν; Εμάς που δεν πατάμε. Κι εδώ τελειώνει η ιστορία. #σινεμα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους