Original Post

Πλήρες Κείμενο:

To 1986 o 33χρονος Graeme Souness αποδέχθηκε την πρόταση της Rangers και έγινε παίκτης-προπονητής της.

Για 8 συνεχόμενες σεζόν η ομάδα έβλεπε την πλάτη της Celtic, ενώ απειλούνταν και από την Aberdeen και τη Dundee United. O Souness ανέλαβε το έργο της αναμόρφωσης της και εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τις διασυνδέσεις του.

Λόγω του τραγικού συμβάντος στο Χέιζελ, οι αγγλικές ομάδες τιμωρήθηκαν με αποκλεισμό από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και έτσι ο Souness έφερε στη Γλασκώβη πρωτοκλασάτους Άγγλους ποδοσφαιριστές, όπως ο Terry Butcher, o Chris Woods, o Ray Wilkins, o Trevor Francis και πολλοί ακόμη. Στη Σκωτία θα είχαν τη δυνατότητα να αγωνιστούν στην Ευρώπη και να γίνουν μέρος της περίφημης ''επανάστασης του Souness'' που έφερε τη Rangers ξανά στην κορυφή.

Ανάμεσα στους Άγγλους ποδοσφαιριστές που μεταγράφηκαν εκεί (το 1987 συγκεκριμένα) ήταν και ο Mark Walters, ο 23χρονος εξτρέμ της Aston Villa, που ήδη από τα 17 του είχε συμμετοχές με την πρώτη ομάδα.

Με καταγωγή από τη Τζαμάικα και τη Νιγηρία, ο Walters θα γινόταν μόλις ο δεύτερος μαύρος ποδοσφαιριστής της μεταπολεμικής Σκωτίας, μετά τον Gil Heron της Celtic, πατέρα του διάσημου μουσικού, Gil Scott-Heron.

Όταν αρνήθηκε την πρόταση της Everton και αποδέχθηκε εκείνη της Rangers δεν γνώριζε ότι επρόκειτο να γίνει ο πρώτος μαύρος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της ομάδας, καθώς ο Souness τον είχε προετοιμάσει πως θα αντιμετωπίσει κάποια ''θεματάκια'' για το χρώμα του επειδή οι Σκωτσέζοι δεν είναι συνηθισμένοι αλλά όχι ότι θα γινόταν πρωτοπόρος. Στην Αγγλία είχε αντιμετωπίσει ξανά ρατσισμό αλλά σπάνια ήταν ο μόνος μαύρος ποδοσφαιριστής στους αγώνες, κάτι που του έδινε κουράγιο να ανταπεξέλθει.

Η ανατροφή από τη μητέρα του τον είχε σκληραγωγήσει σε αυτό το θέμα και όταν δεχόταν ρατσιστικές επιθέσεις προσπαθούσε να δουλέψει ακόμα πιο σκληρά για να τους απαντήσει με τον τρόπο που γνώριζε, δηλαδή το ποδόσφαιρο.

Παρ' όλα αυτά, στη Σκωτία θα έπρεπε να αντιμετωπίσει μόνος του την όλη κατάσταση, αφού θα ξεχώριζε ακόμα περισσότερο σε μία κοινωνία και σε ένα πρωτάθλημα που δεν αγωνίζονταν συχνά ποδοσφαιριστές με μαύρο χρωμα.

Όπως συχνά γίνεται στα γήπεδα, οι οπαδοί βρίσκουν το ''αδύναμο'' σημείο των αντιπάλων ποδοσφαιριστών και τον ''χτυπούν'' εκεί.

Πέρα δηλαδή από τους δηλωμένους ρατσιστές, ο Walters έπρεπε να αντιμετωπίσει και εκείνους που βλακωδώς φέρονταν έτσι μόνο και μόνο για να τον πικάρουν, χωρίς φυσικά αυτό να δικαιολογεί τη συμπεριφορά τους.

Ο ίδιος είχε πει: ''Θέλω να πιστεύω πως η κακομεταχείριση προς το πρόσωπο μου δεν ήταν δείγμα ρατσισμού αλλά μία προσπάθεια να με βγάλουν εκτός παιχνιδιού''. Είτε στη μία, είτε στην άλλη περίπτωση, δεν υπάρχει δικαιολογία για όσους φέρονται έτσι αλλά ο Walters προσπαθούσε να εξωραϊσει τα όσα ζούσε. Τον Ιανουάριο του 1988 αγωνίστηκε στο ''Celtic Park'', απέναντι στη Celtic, σε ένα από τα πιο γνωστά ντέρμπι μίσους σε όλο τον πλανήτη.

Πιθανώς να περίμενε εχθρική αντιμετώπιση αλλά σίγουρα δεν φανταζόταν ότι κάποιοι οπαδοί της Celtic θα ήταν ντυμένοι με στολές πιθήκου, θα του πετούσαν μπανάνες και θα τον γιούχαραν σε κάθε επαφή με τη μπάλα.

Η διοίκηση καταδίκασε αμέσως τη συμπεριφορά των οπαδών της και το θέμα δεν πήρε καν μεγάλες διαστάσεις, ούτε από την ομοσπονδία, ούτε από τους δημοσιογράφους (πως αλλάζουν οι εποχές). Δύο εβδομάδες αργότερα, όμως, η κατάσταση ξέφυγε στην έδρα της Hearts.

Μπανάνες, πόδια από γουρούνι, ακόμη και βελάκια εκτοξεύτηκαν προς τη κατεύθυνση του Walters, που είχε τρομάξει αλλά έδειχνε αδιάφορος, για να μη τους δώσει την ικανοποίηση ότι τον επηρεάζουν.

Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία έμενε αμέτοχη σε όλες τις επιθέσεις και ο Walters προσπαθούσε να αντιμετωπίσει μόνος του αυτή τη κατάσταση.

Αντιδράσεις είχε ακόμη και από τους ίδιους τους οπαδούς της ομάδας του.

Κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν για τη μεταγραφή του και έκαψαν ακόμη και τα διαρκείας τους, ενώ σε άλλους αφαιρέθηκε η δυνατότητα να παρακολουθούν αγώνες της ομάδας λόγω της συμπεριφοράς τους.

Ορισμένοι φίλαθλοι, ακόμη και άθελα τους ,έφερναν σε δύσκολη θέση τον Walters όταν τον ρωτούσαν αν κρυώνει στο κλίμα της Σκωτίας, καθώς επικρατεί η άποψη πως οι μαύροι ποδοσφαιριστές κρυώνουν περισσότερο. Ο Walters τους απαντούσε :''Τι λες; Δεν γεννήθηκα στη Τζαμάικα, στο Birmingham μεγάλωσα, έχει κρύο στο Birmingham''. Μάλιστα φορούσε πάντα κοντομάνικο γι' αυτό το λόγο. O Walters εδραιώθηκε ως ένας εκ των κορυφαίων ποδοσφαιριστών της Rangers για 3,5 χρόνια, συμμετείχε σε 144 αγώνες, σκόραρε 52 γκολ και κατέκτησε τρία πρωταθλήματα πριν πάρει μεταγραφή για τη Liverpool.

Η ιστορία του Mark Walters είναι χαρακτηριστική ώστε να αναλογιστούμε τα βήματα μπρος τα μπροστά που έχουν γίνει στη κοινωνία και το ποδόσφαιρο, καθώς η ανοχή σε τέτοιες αισχρές συμπεριφορές είναι πλέον σαφώς μικρότερη από τότε αλλά και για να μην ξεχνάμε την ιστορία, που αν δεν την γνωρίζουμε καλά μπορεί να επαναληφθεί ως εφιάλτης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους