Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Στο κοριτσάκι μου έδιναν μόλις 4–5% πιθανότητες να ζήσει…» Η καταγεγραμμένη μαρτυρία της μαμάς Χριστιάνας Όταν παντρευτήκαμε, το μεγαλύτερο όνειρό μας ήταν να αποκτήσουμε ένα παιδί.

Οι εξετάσεις έδειξαν ότι υπήρχε πρόβλημα και έτσι προχωρήσαμε σε εξωσωματική γονιμοποίηση.

Και τότε ήρθε η μεγάλη χαρά.

Έμεινα έγκυος σε δίδυμα.

Ένα αγοράκι και ένα κοριτσάκι.

Στον έκτο μήνα όμως, σε μια από τις καθιερωμένες εξετάσεις, μας είπαν ότι το αγοράκι μας είχε σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά και ότι ίσως να μην κατάφερνε να ζήσει.

Ζητήσαμε δεύτερη γνώμη.

Ο δεύτερος γιατρός μάς είπε ότι το πρόβλημα μπορούσε να αντιμετωπιστεί χειρουργικά, όμως υπήρχε μία βασική προϋπόθεση: Να μην γεννήσω πρόωρα.

Κι όμως, λίγο αργότερα παρουσιάστηκαν σοβαρές επιπλοκές.

Στις 22 Σεπτεμβρίου 2011, μόλις στην 27η εβδομάδα της εγκυμοσύνης μου, γέννησα.

Το αγοράκι μας γεννήθηκε μόλις 868 γραμμάρια.

Το κοριτσάκι μας μόλις 680 γραμμάρια.

Και τα δύο μπήκαν στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας Νεογνών.

Την τρίτη ημέρα μετά τον τοκετό ήρθαν τα λόγια που κανένας γονιός δεν θέλει να ακούσει.

Στο αγοράκι μας έδιναν 45% πιθανότητες επιβίωσης.

Στο κοριτσάκι μας… μόλις 4–5%. Δεν ήθελα όμως να αφήσω τους αριθμούς να μου πάρουν την ελπίδα.

Έπρεπε να είμαι δυνατή για τα παιδιά μου.

Τη δεύτερη ημέρα μετά τη γέννα, η πεθερά μου και η αδελφή μου πήγαν στο Μοναστήρι της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου.

Μου έφεραν στο μαιευτήριο μια εικόνα της Αγίας, κομποσκοίνια και ευλογημένα μήλα. Προσευχόμουν. Έκλαιγα.

Και μαζί με τον άντρα μου αποφασίσαμε ότι τα παιδιά μας θα βαφτίζονταν στη χάρη της Αγίας.

Οι ημέρες έγιναν εβδομάδες.

Και οι εβδομάδες μήνες.

Κάθε πρωί και κάθε απόγευμα πήγαινα στα μωρά μου.

Προσπαθούσα να συγκρατώ τα δάκρυά μου.

Να τους δίνω δύναμη.

Και να πιστεύω.

Και τα δύο παιδιά πάλεψαν.

Μετά από 3 μήνες και 5 ημέρες πήραμε επιτέλους το αγοράκι μας στο σπίτι.

Και 3 μήνες και 22 ημέρες μετά τον τοκετό πήραμε στην αγκαλιά μας και το κοριτσάκι μας.

Το παιδί στο οποίο είχαν δώσει μόλις 4–5% πιθανότητες επιβίωσης… γύρισε σπίτι.

Όμως η δοκιμασία μας δεν είχε τελειώσει.

Λίγους μήνες αργότερα καταλάβαμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με την κορούλα μας.

Οι γιατροί προχώρησαν άμεσα σε χειρουργείο.

Βρέθηκαν τρεις μεγάλες κύστεις, οι οποίες είχαν φράξει κατά 90% τη δίοδο.

Η επέμβαση έγινε.

Και το κοριτσάκι μας τα κατάφερε ξανά.

Όταν έγραψα αυτή τη μαρτυρία, η μικρή μας ήταν πλέον πολύ καλά.

Έπαιρνε βάρος.

Ήταν χαρούμενη.

Και τίποτα δεν θύμιζε εκείνο το τρομακτικό 4–5% που είχαμε ακούσει όταν γεννήθηκε.

Μέσα από όλη αυτή τη δοκιμασία κατάλαβα κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ: «Η ζωή λοιπόν δεν έχει ποσοστά.

Η ζωή έχει πίστη, υπομονή και αισιοδοξία.» Αγία μου Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, στάσου δίπλα σε κάθε γυναίκα που λαχταρά να γίνει μητέρα.

Σε κάθε εγκυμονούσα που φοβάται για το παιδί της.

Σε κάθε μητέρα που περιμένει έξω από μια Μονάδα Εντατικής.

Σε κάθε μικρό παιδί που δίνει τη δική του μάχη για τη ζωή.

Δώσε δύναμη εκεί όπου υπάρχει φόβος και ελπίδα εκεί όπου οι ανθρώπινοι αριθμοί μοιάζουν να μην αφήνουν καμία.

Πρέσβευε στον Χριστό για όλους μας. Αμήν. ΟΣΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ 📖 Αληθινές ιστορίες Αγίων | Μέρος 12

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους