Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το παιχνίδι που θεραπεύει.Γιατί οι σκύλοι χρειάζονται άλλους σκύλους. Ο Άρης μπαίνει στο ιατρείο με αυτοπεποίθηση, καμαρωτός και χαρούμενος. Είναι Γερμανικός Ποιμενικός, δηλαδή λυκόσκυλο, 5 μηνών.

Είναι μωρό, αλλά νιώθει κιόλας άνετα με τους ανθρώπους και ξέρει πώς να σταθεί.

Θα κάνει σήμερα εξέταση και εμβόλιο, θα ζυγιστεί και θα ελέγξουμε την ανάπτυξή του.

Ετοιμάζω το σακουλάκι με τις λιχουδιές και ο Άρης τεντώνει το αυτί του.

Ξέρει από την προηγούμενη φορά.

Του δίνω λιχουδιές καθώς πλησιάζει στο εξεταστικό τραπέζι, περισσότερες μόλις ανεβαίνει επάνω, και χάδια και φωνητική ενθάρρυνση που την απολαμβάνει.

Αυτή είναι μια επίσκεψη που την απολαμβάνουμε όλοι.

Στην αίθουσα υποδοχής βλέπω να περιμένει ένα ημίαιμο σκυλάκι που τρέμει.

Έχει όλα τα σημάδια του στρες.

Σαλιάζει, κάθεται σφιγμένος, αποστρέφει το βλέμμα.

Ο κηδεμόνας του τον μαλώνει: «Στάσου ήσυχος επιτέλους!» Αυτό χειροτερεύει τα πράγματα.

Χμ, νομίζω πως ξέρω πώς να βοηθήσω.

Ζητάω στον Άρη με τον άνθρωπό του να καθίσουν σε μια μικρή απόσταση.

Οι δύο σκύλοι κοιτιούνται διερευνητικά. Ο Άρης ξαπλώνει κουνώντας την ουρά του, και δείχνει στον τρομαγμένο του φίλο ότι δεν έχει τίποτα να φοβηθεί.

Εν τω μεταξύ οι δύο κηδεμόνες πιάνουν την κουβέντα, και αυτό βοηθάει το φοβικό σκυλάκι να ηρεμήσει.

Μουσούδες πλησιάζουν,ουρές που γίνονται ανεμιστήρες,και το παιχνίδι αρχίζει… Γιατί συνέβη αυτό Αυτό που είδα εκείνο το πρωί στο ιατρείο δεν ήταν τύχη.

Ήταν μια μικρή, καθημερινή απόδειξη ενός από τα πιο σημαντικά —και πιο συχνά παραγνωρισμένα— κομμάτια της ανάπτυξης ενός σκύλου: την κοινωνικοποίηση με άλλα σκυλιά. Ο Άρης, παρά τους μόλις πέντε μήνες του, ήξερε κάτι που το φοβισμένο σκυλάκι δεν είχε ακόμα μάθει: πώς να «μιλήσει» τη γλώσσα του είδους του.

Το ξάπλωμα, το κούνημα της ουράς, η χαλαρή στάση του σώματος — όλα αυτά είναι σήματα καθησυχασμού που οι σκύλοι καταλαβαίνουν ενστικτωδώς, αλλά που χρειάζεται εξάσκηση για να τα χρησιμοποιούν σωστά και να τα «διαβάζουν» σε άλλους.

Η κρίσιμη περίοδος Οι πρώτοι μήνες ζωής ενός σκύλου, περίπου από τη 3η έως τη 14η-16η εβδομάδα, είναι αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν «περίοδο κοινωνικοποίησης». Ό,τι μάθει —ή δεν μάθει— ένα κουτάβι σε αυτό το παράθυρο, το κουβαλάει μαζί του σε όλη του τη ζωή.

Ένα κουτάβι που παίζει τακτικά με άλλα σκυλιά σε αυτή την περίοδο μαθαίνει: Πώς να ελέγχει το δάγκωμά του («bite inhibition») μέσα από το παιχνίδι, όταν δαγκώνει πολύ δυνατά έναν άλλο σκύλο, εκείνος του το δείχνει αμέσως, με ένα τσίριγμα ή διακοπή του παιχνιδιού Πώς να διαβάζει τη γλώσσα του σώματος άλλων σκύλων , πότε κάποιος θέλει να παίξει, πότε είναι φοβισμένος, πότε χρειάζεται χώρο Πώς να ρυθμίζει τη διέγερσή του ,να ξεκινάει έντονο παιχνίδι, αλλά και να ηρεμεί όταν χρειάζεται Αυτοπεποίθηση σε νέες, απρόβλεπτες καταστάσεις , γιατί το παιχνίδι είναι από τη φύση του απρόβλεπτο Ένας σκύλος που δεν είχε αυτές τις ευκαιρίες μικρός συχνά μεγαλώνει με ό,τι οι κτηνίατροι και οι εκπαιδευτές ονομάζουν «ελλείμματα κοινωνικοποίησης»: υπερβολικό φόβο, ανασφάλεια, ή ακόμα και επιθετικότητα απέναντι σε άλλα σκυλιά , όχι επειδή είναι «κακός» σκύλος, αλλά επειδή απλά δεν έμαθε ποτέ τους κανόνες του παιχνιδιού.

Το λάθος που κάνουμε συχνά Η αντίδραση του κηδεμόνα στο ιατρείο :«Στάσου ήσυχος επιτέλους!» είναι ανθρώπινα κατανοητή, αλλά αντίθετη με αυτό που χρειάζεται πραγματικά ένας φοβισμένος σκύλος.

Η αυστηρή φωνή προσθέτει άγχος πάνω στο ήδη υπάρχον άγχος.

Το ζώο δεν καταλαβαίνει «ηρέμησε», καταλαβαίνει «κάτι δεν πάει καλά, και τώρα θυμώνει κι ο άνθρωπός μου». Αυτό που βοήθησε πραγματικά ήταν ακριβώς το αντίθετο: απόσταση, χρόνο, και την παρουσία ενός ήρεμου, φιλικού σκύλου σαν τον Άρη, που έδειξε με τη δική του γλώσσα ότι ο χώρος ήταν ασφαλής.

Οι σκύλοι συχνά μαθαίνουν καλύτερα ο ένας από τον άλλον παρά από εμάς.

Τι μπορεί να κάνει ο κάθε ιδιοκτήτης Δεν χρειάζεται ειδικό εξοπλισμό ή πρόγραμμα . Χρειάζεται συνέπεια και λίγη προσοχή: Βόλτες σε πάρκα ή χώρους με άλλους σκύλους, ξεκινώντας από μικρή ηλικία, πάντα με σκύλους γνωστούς για την ήρεμη, φιλική τους διάθεση Puppy classes ή ομάδες κοινωνικοποίησης, όπου υπάρχουν, με επίβλεψη εκπαιδευτή Μικρές, θετικές εκθέσεις σε νέες καταστάσεις — όχι κατακλυσμός, αλλά σταδιακή εξοικείωση Υπομονή με τον φοβικό σκύλο . Δώσε απόσταση, χρόνο, και αποφυγή τιμωρίας για τον φόβο του Η ιστορία του Άρη και του μικρού φοβισμένου σκύλου στο ιατρείο δεν είναι απλώς μια συγκινητική στιγμή.

Είναι υπενθύμιση ότι το παιχνίδι ανάμεσα σε σκύλους δεν είναι πολυτέλεια ή απλή διασκέδαση — είναι εκπαίδευση ζωής, που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να προσφέρει με τον ίδιο τρόπο. Κάποιες φορές, ο καλύτερος δάσκαλος ενός σκύλου είναι ένας άλλος σκύλος. (απο την εφημερίδα "ΖΕΥΞΗ")

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους