Ο Ανδρουλάκης, ο Νετανιάχου, ο βιασμός νεαράς και η «Ασπίδα του Αχιλλέα»: Όταν η εξωτερική πολιτική γίνεται προεκλογικό σύνθημα Του Πασχάλη Ανδρ Ρέπορτερ Υπάρχουν δηλώσεις πολιτικών που διαφωνείς...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν και δηλώσεις που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν αυτός που τις έκανε αντιλαμβάνεται πραγματικά το μέγεθος των ζητημάτων για τα οποία μιλά.

Η χθεσινή τοποθέτηση του Νίκου Ανδρουλάκη για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» ανήκει, κατά τη γνώμη μου, στη δεύτερη κατηγορία.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είπε ότι στηρίζει τη στρατηγική σχέση Ελλάδος–Ισραήλ και ότι το κόμμα του στηρίζει οτιδήποτε ενισχύει την αποτρεπτική δύναμη της χώρας.

Ταυτόχρονα, όμως, έσπευσε να διευκρινίσει ότι το ΠΑΣΟΚ «δεν θα ξεπλύνει» τον Νετανιάχου, ο οποίος, κατά τον ίδιο, βαρύνεται με «ανθρωποσφαγή στη Γάζα» και έπρεπε να έχει οδηγηθεί στο Ποινικό Δικαστήριο.

Ας αφήσουμε στην άκρη τα κομματικά χειροκροτήματα και ας δούμε την ουσία. Πρώτον: Από πότε ο πρωθυπουργός ενός συμμάχου αποτελεί προϋπόθεση για την αμυντική συνεργασία; Η Ελλάδα δεν υπέγραψε συμφωνία με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Υπέγραψε συμφωνία με το κράτος του Ισραήλ.

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι μια συμφωνία στρατηγικής σημασίας για την ελληνική άμυνα, ύψους περίπου 3 δισ.+ ευρώ, που προβλέπει ένα πολυεπίπεδο σύστημα αντιαεροπορικής και αντιβαλλιστικής προστασίας, με συστήματα όπως το David's Sling, το SPYDER και το BARAK MX, καθώς και σύγχρονα ραντάρ και σύστημα διοίκησης και ελέγχου.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη αμυντική συμφωνία που έχει συνάψει μέχρι σήμερα το Ισραήλ με την Ελλάδα.

Αυτό είναι το θέμα.

Όχι αν αρέσει στον Ανδρουλάκη ο Νετανιάχου.

Όχι αν συμφωνεί με κάθε απόφαση της ισραηλινής κυβέρνησης.

Το ερώτημα είναι εάν η συγκεκριμένη συνεργασία υπηρετεί το ελληνικό εθνικό συμφέρον.

Και ο ίδιος λέει ότι το υπηρετεί.

Τότε γιατί αισθάνεται την ανάγκη να συνοδεύσει την υποστήριξή του με μια πολιτική καταδίκη του Ισραηλινού πρωθυπουργού; Δεύτερον: Η Ελλάδα δεν είναι δικαστήριο Αν ο Νετανιάχου έχει διαπράξει εγκλήματα, αυτό θα κριθεί από τα αρμόδια δικαστικά όργανα και με βάση συγκεκριμένα στοιχεία και κανόνες δικαίου.

Ούτε ο Ανδρουλάκης ούτε ο Μητσοτάκης ούτε εγώ ούτε οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός είμαστε δικαστές.

Και εδώ υπάρχει μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια. Ο Ανδρουλάκης μιλά για το «Ποινικό Δικαστήριο», αλλά το ζήτημα δεν είναι τόσο απλό όσο παρουσιάζεται. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έχει εκδώσει ένταλμα σύλληψης για τον Νετανιάχου για συγκεκριμένες κατηγορίες που αφορούν εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Δεν πρόκειται για δικαστική καταδίκη του Νετανιάχου και δεν πρόκειται για απόφαση που τον έχει κρίνει ένοχο για γενοκτονία.

Αυτό έχει τεράστια σημασία.

Άλλο ένταλμα σύλληψης, άλλο κατηγορία, άλλο δίκη και εντελώς διαφορετικό τελεσίδικη καταδίκη.

Όταν ένας πολιτικός αρχηγός μιλά για δικαιοσύνη, οφείλει να σέβεται ακριβώς αυτή τη διάκριση. Τρίτον: Τι ακριβώς συνέβη στις 7 Οκτωβρίου; Εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο κενό της δήλωσης. Ο Ανδρουλάκης μιλά για «ανθρωποσφαγή στη Γάζα». Πολύ καλά.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για όλους τους νεκρούς.

Γιατί η ιστορία αυτού του πολέμου δεν άρχισε όταν το Ισραήλ μπήκε στη Γάζα.

Άρχισε στις 7 Οκτωβρίου 2023.

Με τη μαζική επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ.

Με τη δολοφονία αμάχων.

Με τις σφαγές.

Με τις απαγωγές.

Με την αρπαγή ανθρώπων που εξακολουθούν να αποτελούν αντικείμενο της διεθνούς συζήτησης.

Και εδώ υπάρχει ένα θεμελιώδες ερώτημα προς τον κ. Ανδρουλάκη: Πού ακριβώς εντάσσει τη Χαμάς στη δική του πολιτική εξίσωση; Γιατί δεν μπορείς να μιλάς για τον πόλεμο στη Γάζα σαν να ξύπνησε ένα πρωί ο Νετανιάχου και αποφάσισε να βομβαρδίσει τη Γάζα.

Υπήρξε επίθεση.

Υπήρξε πόλεμος.

Υπήρξαν όμηροι.

Υπάρχει μια ένοπλη οργάνωση που εξακολουθεί να αποτελεί βασικό παράγοντα της σύγκρουσης.

Και υπάρχει ένα κράτος που έχει δικαίωμα να υπερασπιστεί τον πληθυσμό του.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε στρατιωτική ενέργεια του Ισραήλ είναι αυτομάτως νόμιμη.

Σημαίνει κάτι πολύ απλούστερο: Το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα δεν μπορεί να εξαφανίζεται από την πολιτική αφήγηση. Τέταρτον: Άλλο η Χαμάς και άλλο ο παλαιστινιακός λαός Και εδώ χρειάζεται καθαρότητα.

Η υπεράσπιση του Ισραήλ δεν σημαίνει εχθρότητα προς τους Παλαιστινίους.

Οι άμαχοι της Γάζας έχουν δικαιώματα.

Η ανθρωπιστική βοήθεια πρέπει να φτάνει στους ανθρώπους που τη χρειάζονται.

Οι άμαχοι πρέπει να προστατεύονται.

Όμως εξίσου πρέπει να λέμε ότι η Χαμάς δεν είναι «ο παλαιστινιακός λαός». Και ακριβώς επειδή δεν είναι, η διεθνής κοινότητα πρέπει να μπορεί να καταδικάζει τα εγκλήματα της Χαμάς χωρίς να θεωρεί ότι έτσι στρέφεται εναντίον των Παλαιστινίων.

Το ίδιο ισχύει και από την άλλη πλευρά: Η κριτική σε συγκεκριμένες πράξεις της ισραηλινής κυβέρνησης δεν σημαίνει εχθρότητα προς τον ισραηλινό λαό.

Αυτό είναι το επίπεδο σοβαρότητας που θα περίμενε κανείς από έναν αρχηγό κόμματος που διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία. Πέμπτον: Η Ελλάδα έχει συμφέρον να έχει ισχυρό Ισραήλ Αυτό είναι το σημείο που πολλοί κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.

Η στρατηγική σχέση Ελλάδος–Ισραήλ δεν δημιουργήθηκε επειδή κάποιοι Έλληνες πολιτικοί συμπαθούν ή αντιπαθούν τον Νετανιάχου.

Χτίστηκε επειδή Ελλάδα και Ισραήλ έχουν σημαντικά κοινά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο: Άμυνα. Ενέργεια. Τεχνολογία. Πληροφορίες.

Αντιμετώπιση ασύμμετρων και υβριδικών απειλών.

Αμυντική βιομηχανία.

Περιφερειακή σταθερότητα.

Και, κυρίως, απέναντι σε ένα περιβάλλον όπου η Τουρκία εξακολουθεί να διεκδικεί ρόλο περιφερειακής δύναμης και να προβάλλει αναθεωρητικές αξιώσεις.

Η συμφωνία για την ασπίδα δεν είναι μια «φιλοϊσραηλινή» δήλωση ιδεολογικής ταυτότητας.

Είναι επένδυση στην ελληνική αποτρεπτική ικανότητα.

Και ο ίδιος ο Ανδρουλάκης λέει ότι τη στηρίζει.

Τότε ας την στηρίξει χωρίς αστερίσκους που δημιουργούν σύγχυση.

Έκτον: «Ταυτίζεται με τον Ερντογάν»; Όχι.

Και δεν χρειάζεται να πούμε κάτι τόσο εύκολο. Ο Ανδρουλάκης δεν γίνεται Ερντογάν επειδή καταγγέλλει τον Νετανιάχου.

Όμως υπάρχει κάτι που αξίζει να επισημανθεί: Η ρητορική περί «εγκληματία Νετανιάχου» και η μονοδιάστατη ανάδειξη των ευθυνών του Ισραήλ χωρίς αντίστοιχη έμφαση στην τρομοκρατία της Χαμάς βρίσκεται πολύ κοντά σε ένα αφήγημα που η Τουρκία του Ερντογάν έχει κάνει κεντρικό στοιχείο της εξωτερικής της πολιτικής.

Και αυτό πρέπει να προβληματίζει.

Όχι επειδή κάθε κριτική στο Ισραήλ είναι τουρκική.

Αλλά επειδή η Ελλάδα πρέπει να έχει δική της εξωτερική πολιτική, βασισμένη στο δικό της εθνικό συμφέρον.

Όχι στην ανάγκη να ευθυγραμμιστεί με οποιοδήποτε διεθνές πολιτικό ρεύμα.

Και τελικά, τι ακριβώς ζητά ο Ανδρουλάκης; Εδώ θα ήθελα μια καθαρή απάντηση.

Θέλει να συνεχιστεί η στρατηγική συμμαχία Ελλάδος–Ισραήλ; Ναι, λέει.

Θέλει να ενισχυθεί η ελληνική αποτρεπτική δύναμη; Ναι, λέει.

Στηρίζει την «Ασπίδα του Αχιλλέα»; Ναι, λέει.

Τότε ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα; Ότι ο πρωθυπουργός του Ισραήλ είναι ο Νετανιάχου; Και αν αύριο πρωθυπουργός του Ισραήλ γίνει κάποιος άλλος, θα πάψει να υπάρχει το πρόβλημα; Προφανώς όχι.

Γιατί η στρατηγική σχέση Ελλάδος–Ισραήλ είναι σχέση κρατών, όχι σχέση προσωπικής συμπάθειας μεταξύ πρωθυπουργών. Η Ελλάδα χρειάζεται σοβαρή εξωτερική πολιτική Μπορεί κανείς να διαφωνεί με τον Νετανιάχου.

Μπορεί να καταδικάζει συγκεκριμένες ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Μπορεί να απαιτεί προστασία των αμάχων.

Μπορεί να υποστηρίζει την ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα.

Όλα αυτά είναι θεμιτά.

Αυτό που δεν είναι θεμιτό είναι να μετατρέπεται μια εξαιρετικά σύνθετη πολεμική και νομική υπόθεση σε ένα απλό σύνθημα: «Ο Νετανιάχου είναι εγκληματίας, άρα έπρεπε να βρίσκεται στο δικαστήριο». Ποιο δικαστήριο; Για ποια ακριβώς αδικήματα; Με ποια αποδεικτικά στοιχεία; Με ποια δικαιοδοσία; Και κυρίως: πού βρίσκεται μέσα σε αυτή την αφήγηση η 7η Οκτωβρίου και η ευθύνη της Χαμάς; Αυτές είναι οι ερωτήσεις που πρέπει να απαντηθούν.

Γιατί η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται με συνθήματα.

Και η εθνική άμυνα δεν είναι χώρος για πολιτική ορθότητα.

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αφορά την προστασία της Ελλάδος.

Αφορά την αποτροπή.

Αφορά την τεχνολογική αναβάθμιση των Ενόπλων Δυνάμεων.

Αφορά τη στρατηγική σχέση με ένα κράτος που διαθέτει εξαιρετικά προηγμένη αμυντική τεχνολογία.

Και αφορά, τελικά, κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον οποιονδήποτε σημερινό πρωθυπουργό του Ισραήλ: Το ελληνικό εθνικό συμφέρον.

Αυτό θα περίμενα να βρίσκεται στο επίκεντρο μιας δήλωσης του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Όχι η ανάγκη να αποδείξει ότι είναι πιο «ευαίσθητος» από την κυβέρνηση απέναντι στη Γάζα.

Γιατί η Ελλάδα δεν χρειάζεται πολιτικούς που απλώς παίρνουν θέση.

Χρειάζεται πολιτικούς που ξέρουν πότε, γιατί και με ποιο κόστος παίρνουν μια θέση.

Ο βιασμός Και μια τελευταία, αλλά καθόλου ασήμαντη λεπτομέρεια: ο άνθρωπος που ως εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου ζήτησε τα εντάλματα κατά του Νετανιάχου δεν είναι πλέον στη θέση του. Ο Καρίμ Χαν απομακρύνθηκε το 2026 μετά από επίσημη διαδικασία που διαπίστωσε σοβαρό παράπτωμα σεξουαλικής συμπεριφοράς (βιασμό) εις βάρος νεαράς συνεργάτιδάς του.

Ο ίδιος αρνήθηκε τις κατηγορίες, αλλά το γεγονός παραμένει.

Και αυτό δεν ακυρώνει αυτομάτως τις δικαστικές διαδικασίες εναντίον του Νετανιάχου.

Ακυρώνει όμως την αφέλεια εκείνων που παρουσιάζουν τον συγκεκριμένο θεσμό και τους λειτουργούς του ως κάποιο είδος αλάνθαστης, υπεράνω κάθε αμφισβήτησης παγκόσμιας δικαιοσύνης. Η Δικαιοσύνη δεν χρειάζεται πολιτικούς ιεροκήρυκες.

Χρειάζεται αποδείξεις, διαδικασίες και τελεσίδικες αποφάσεις. Και μέχρι τότε, κανένας πολιτικός δεν δικαιούται να μοιράζει δικαστικές καταδίκες από το μικρόφωνο του ΟΡΕΝ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους