Μάνος Κατράκης ♥ (Καστέλι Κισσάμου Χανιά 14 Αυγούστου 1908 – Αθήνα 2 Σεπτεμβρίου 1984) Από νεαρή ηλικία, κατάλαβε τι σημαίνει "προστάτης της οικογένειας" αφού ο πατέρας του ήταν στην Κρήτη, ενώ ο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο νεαρός Μάνος, αναλαμβάνει να είναι ο "άντρας του σπιτιού" κατά τα πρότυπα της εποχής και να προστατεύσει τόσο τη μητέρα του όσο και τις τρεις αδερφές του. «Δύσκολα, πολύ δύσκολα χρόνια και για την οικογένειά μου και για μένα και γενικά για τη ζωή.

Θυμάμαι, τα βενιζελοβασιλικά.

Τη διχόνοια πάλι του λαού μας, σχεδόν ένας εμφύλιος πόλεμος.

Περάσαμε πάρα πολύ δύσκολα με τη μάνα μου, τα πρώτα χρόνια, και τις τρεις αδερφές μου.

Και το κυριότερο γιατί ήμαστε από την Κρήτη και το μένος των βασιλικών για τους βενιζελικούς ήταν κάτι το αδιανόητο σε βαθμό που πήγαινε η μητέρα μου να πάρει το ψωμί από ένα φούρνο της οδό Χαριλάου Τρικούπη και την έδιωχναν με τα χειρότερα λόγια και βρισιές.

Δεν μπορώ να θυμηθώ καμία ευτυχισμένη Πρωτοχρονιά της ώριμης ζωής μου γι' αυτό και θα γυρίσω στα παιδικά μου χρόνια, γιατί νομίζω ότι ο Άη Βασίλης είναι για τα παιδιά.

Ζήλευα τα παιδιά της ηλικίας μου, όταν ήμουν 10-11 χρονών που είχαν δικά τους παιχνιδάκια ενώ εγώ δεν απόκτησα ποτέ δικό μου παιχνίδι, ούτε μια σβούρα.

Εκτός από μια περίπτωση.

Ήμουν άρρωστος θυμάμαι, είχα πνευμονία.

Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, την μέρα του Αη Βασιλιού, είδα πάνω από το κρεβάτι μου, ένα σπάγγο ανάμεσα στους δύο τοίχους και κρεμασμένα ένα μπαλόνι με χρωματιστές φέτες, ένα γιο γιο, δυο σβούρες και ένα δύο στρατιωτάκια.

Η χαρά μου ήταν ανυπολόγιστη.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την συγκίνηση που ένιωσα όταν κατάλαβα ότι ήταν δικά μου, ότι μου τα είχαν χαρίσει.

Όσο για τις ευχές, δεν νομίζω ότι οι ευχές πιάνουν γι' αυτό ας ελπίσουμε ότι οι εγκέφαλοι, που διευθύνουν τις τύχες της ανθρωπότητας, θα μπορέσουν επιτέλους να αφήσουν τους ανθρώπους λίγο ήσυχους, να πεθαίνουν λίγο ήσυχα και φυσιολογικά, και όχι με πολέμους, με λοιμούς, με καταποντισμούς και κατατρεγμούς». Μέχρι το 1952, η ζωή του Μάνου Κατράκη είναι γεμάτη βασανιστήρια και εξορία στην Ικαρία, τη Μακρόνησο και τον Άη Στράτη.

Όμως δεν λύγισε και δεν υπέγραψε.

Στήριγμά του για να αντέξει ήταν η μητέρα του.

Χαρακτηριστικός είναι ο διάλογος που είχαν μητέρα και γιος, όπως τον είχε περιγράψει ο ίδιος ο ηθοποιός στη βιογραφία του και στον Αλέξη Κομνηνό: – Τι είναι, Μανόλη; – Θες να ‘ρθω στο σπίτι, µάνα; Θέλεις; Θέλεις; – Πώς θα ‘ρθεις; – Ε… Θα υπογράψω και θα ‘ρθω… – Ιντα θα υπογράψεις; – ∆ήλωση. – Ιντα ‘ναι η δήλωση; – Ότι δεν είµαι αυτό που είµαι. – Και δεν είσαι; – Είµαι. – Μην υπογράψεις, κερατά… µην υπογράψεις… Μπορεί να μην φοίτησε ποτέ σε δραματική σχολή, να ήταν αυτοδίδακτος ηθοποιός και η είσοδος του στην υποκριτική να έγινε κατά τύχη, αυτό όμως δεν εμπόδισε τον Μάνο Κατράκη να αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα του και να δίνει κύρος σε κάθε ταινία ή θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχε.

Ο ίδιος είχε πει σε συνέντευξη του στην ΕΡΤ "Δεν φτάνει το ταλέντο για να είσαι καλός ηθοποιός, για να μείνεις καλός ηθοποιός.

Δεν λέω να γίνουν όλοι πρωταγωνιστές, δεν γίνονται όλοι.

Το θέατρο δεν ζει μόνο με πρωταγωνιστές, ζει και με βοηθητικά πρόσωπα, αλλά τα βοηθητικά πρόσωπα να ξέρουνε τι λένε, να ξέρουνε πού πατάνε, να ξέρουνε πώς τα λένε.

Πρώτα πρώτα να ξέρουνε την ελληνική γλώσσα. Γιατί σπάνια, λίγοι απ’ αυτούς μιλάνε ελληνικά. Μιλάνε παρεφθαρμένα ελληνικά" #ΜάνοςΚατράκης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους